باغ بابر ( Gardens of Babur ) ، واقع در دامنه کوه شیردروازه کابل، یکی از مهم ترین و زیباترین مکان های تاریخی و تفریحی افغانستان است که سبک معماری اسلامی در آن به کار رفته است. این باغ به فرمان ظهیرالدین محمد بابر، فرمانروای گورکانی، ساخته شد و آرامگاه او نیز در این مجموعه قرار دارد.
... [مشاهده متن کامل]
باغ بابر که حدود ۱۱ هکتار وسعت دارد و در فهرست یونسکو ثبت شده، بزرگ ترین فضای عمومی کابل محسوب می شود. طراحی آن با استفاده از پلکان کوتاه و ۱۵ پاگرد، از دامنه پرشیب کوه به سمت پایین امتداد یافته است. این مجموعه، علی رغم آسیب های دوره های گذشته، با داشتن بناهایی چون کاروانسرا، کاخ ملکه و مسجد، نماد پایداری میراث فرهنگی در بستر تغییرات تاریخی است.
تاریخچه باغ بابر
بابرشاه در ۱۵۰۴م کابل را فتح کرد. او به انواع باغ ها علاقهٔ بسیاری داشت و به همین دلیل، حداقل ده باغ در کابل ساخت که یکی از این باغ ها، باغ بابر است. برآوردهای محققان نشان می دهد که شروع ساخت این بنا در ۱۵۲۸م بوده است. در جریان حفاری های صورت گرفته در این منطقه، خرابه های یک بنای تاریخی متعلق به قرن سوم میلادی در زیر باغ پیدا شد. پس از ساخت باغ، بابرشاه برای فتح هند به شمال این کشور سفر کرد و در ۱۵۳۰م در آگرا درگذشت. بابرشاه، همواره آرزو داشت که در کابل دفن شود؛ به همین دلیل، در ۱۵۴۴م، استخوان های او را به کابل انتقال داده و در همین باغ به خاک سپردند. امیر عبدالرحمن، حرم سرایی را در گوشهٔ جنوب شرقی باغ ساخت و تغییراتی در شکل ظاهری باغ ایجاد کرد. با انجام این تغییرات، مقبره با دیوار محصور شده و کوشک نیز جلوی دید مسجد شاه جهان و مقبرهٔ بابر را گرفت. تغییرات عبدالرحمن مدت زیادی دوام نیاورده و تمامی سازه ها، غیر از کوشک و حرم سرا به دستور نادرشاه، حذف شد. همچنین، این باغ در زمان حکومت محمد نادرشاه از جمله باغ های سلطنتی به شمار رفته و عموم مردم اجازهٔ بازدید از آن را نداشتند، اما پس از نادرشاه، به یک باغ عمومی تبدیل شد.
در اواسط قرن نوزدهم، قناتی که آب مورد نیاز باغ را تأمین می کرد، خشک شد و باغ دچار تغییراتی شد. هرچند، کارشناسان بر این باورند که تغییرات اساسی، در محور اصلی باغ رخ داده و شکل باغ را از طراحی مغولی به شکل اروپایی متحول کرده است. تا پیش از سال ۲۰۰۲م، جنگ های داخلی افغانستان منجر به تغییرات چشم گیری در این باغ شد؛ پمپ های آب، پوشش گیاهی و دیوارهای باغ نیز ویران شدند به طوری که در سال ۲۰۰۲م، با شروع عملیات بازسازی، سه کامیون مهمات و مین عمل نشده از باغ خارج کردند. [۶]
... [مشاهده متن کامل]
باغ بابر که حدود ۱۱ هکتار وسعت دارد و در فهرست یونسکو ثبت شده، بزرگ ترین فضای عمومی کابل محسوب می شود. طراحی آن با استفاده از پلکان کوتاه و ۱۵ پاگرد، از دامنه پرشیب کوه به سمت پایین امتداد یافته است. این مجموعه، علی رغم آسیب های دوره های گذشته، با داشتن بناهایی چون کاروانسرا، کاخ ملکه و مسجد، نماد پایداری میراث فرهنگی در بستر تغییرات تاریخی است.
تاریخچه باغ بابر
بابرشاه در ۱۵۰۴م کابل را فتح کرد. او به انواع باغ ها علاقهٔ بسیاری داشت و به همین دلیل، حداقل ده باغ در کابل ساخت که یکی از این باغ ها، باغ بابر است. برآوردهای محققان نشان می دهد که شروع ساخت این بنا در ۱۵۲۸م بوده است. در جریان حفاری های صورت گرفته در این منطقه، خرابه های یک بنای تاریخی متعلق به قرن سوم میلادی در زیر باغ پیدا شد. پس از ساخت باغ، بابرشاه برای فتح هند به شمال این کشور سفر کرد و در ۱۵۳۰م در آگرا درگذشت. بابرشاه، همواره آرزو داشت که در کابل دفن شود؛ به همین دلیل، در ۱۵۴۴م، استخوان های او را به کابل انتقال داده و در همین باغ به خاک سپردند. امیر عبدالرحمن، حرم سرایی را در گوشهٔ جنوب شرقی باغ ساخت و تغییراتی در شکل ظاهری باغ ایجاد کرد. با انجام این تغییرات، مقبره با دیوار محصور شده و کوشک نیز جلوی دید مسجد شاه جهان و مقبرهٔ بابر را گرفت. تغییرات عبدالرحمن مدت زیادی دوام نیاورده و تمامی سازه ها، غیر از کوشک و حرم سرا به دستور نادرشاه، حذف شد. همچنین، این باغ در زمان حکومت محمد نادرشاه از جمله باغ های سلطنتی به شمار رفته و عموم مردم اجازهٔ بازدید از آن را نداشتند، اما پس از نادرشاه، به یک باغ عمومی تبدیل شد.
در اواسط قرن نوزدهم، قناتی که آب مورد نیاز باغ را تأمین می کرد، خشک شد و باغ دچار تغییراتی شد. هرچند، کارشناسان بر این باورند که تغییرات اساسی، در محور اصلی باغ رخ داده و شکل باغ را از طراحی مغولی به شکل اروپایی متحول کرده است. تا پیش از سال ۲۰۰۲م، جنگ های داخلی افغانستان منجر به تغییرات چشم گیری در این باغ شد؛ پمپ های آب، پوشش گیاهی و دیوارهای باغ نیز ویران شدند به طوری که در سال ۲۰۰۲م، با شروع عملیات بازسازی، سه کامیون مهمات و مین عمل نشده از باغ خارج کردند. [۶]