باده زدن

لغت نامه دهخدا

باده زدن. [ دَ / دِ زَ دَ ] ( مص مرکب ) باده خوردن. می خوردن. می زدن. و رجوع به آنندراج شود. باقر کاشی گوید :
ما ز روز ازل از عشق و جنون دم زده ایم
باده عشق ز پیمانه آدم زده ایم.
میرزا معز فطرت گوید :
دگر کجا زده ای باده ای قیامت حسن
که کرده محشر گلها بهشت رنگ ترا.
( از آنندراج ).

فرهنگ فارسی

می خوردن

پیشنهاد کاربران

باده ناکی. باده ناک . باده وری. باده ورزی. باده خوری. باده گذاری. باده زنی. باده نوشی. باده بازی. باده سازی. باده ور. باده ورز. باده پیما. باده پی. پی باده. باده زن. باده نوش. باده نوشا. باده جوش. باده گوش. باده نیوش. باده دوش.