باد گرم

لغت نامه دهخدا

باد گرم. [ دِ گ َ ] ( ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) بادی مانند سموم که بعض میوه ها را تباه کند: خیارها را باد گرم زد. بادی حار که صیفی را تباه کند. هوف [ هََ/ هو ]. سَهام. باد سَموم. حَرور. ( منتهی الارب ) ( ترجمان القرآن ): بارِح ؛ باد گرم تابستان. ( منتهی الارب ) ( مهذب الاسماء ). مُذْبِلة؛ باد گرم پژمرده کننده گیاه. ( منتهی الارب ). رجوع به بادزدگی و باد زدن شود.

فرهنگ فارسی

بادی مانند سموم که میوه ها را تباه کند

واژه نامه بختیاریکا

لوشت

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] باد گرم (قرآن). در قرآن کریم به وجود بادهای گرم و داغ اشاره کرده، و اینکه منشا خلقت جن هستند، و برخی از جهنمیان، به وسیله باد داغ عذاب می شوند.
۱. ↑ راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القران، ص۲۴۱، «سمم».
مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۶، ص۵۱، برگرفته از مقاله «باد گرم».
...

پیشنهاد کاربران

باد سهیل یکی از بادهای بسیار معروف در جنوب ایران است که از اواخر شهریور ماه شروع به وزش می کند. این باد نیز همانند نام اش با پیدا شدن و طلوع ستاره سهیل از جنوب شرق به شمال غربی در جریان است. باد سهیلی یک باد تابستانی و گرم است که در رسیدن خرما در نخلستان ها بسیار مورد اهمیت است.
( آتش باد ) آتش باد. [ ت َ ] ( اِ مرکب ) سَموم. باد گرم.
باد گرم