ایینه دار

پ. ن: به نظر شخصی در اکثر ابیات هدف از کلمه آیینه دار یا آیینه داری اینست که ذات و درون یا حقیقت باطنی طرف در ظاهر عیان و پیدا باشد.
روی آیینه را چه داری تار؟
نیست آیینه را بهر آینه دار. /// فخرالدین عراقی
کند روی تو را آیینه داری
به بخشش زانچه در گنجینه داری. /// جامی
چه سود آید ازین آیینه داری
که پیش چشم کور آیینه داری. /// عطار نیشابوری
بگردان روی دل از هر چه غیر توست در عالم
که این آیینه را آیینه داری نیست غیر از تو. /// صائب تبریزی
ز روی دل چه بر اهل هوس آیینه می داری
چو گل تا چند پیش خار و خس آیینه می داری. /// سلیم تهرانی
ز فکر کیست بر خاطر ملامت
رخ آیینه در گرد از که داری؟. /// نظیری نیشابوری
گشته اسرار جهان در دیده اش صورت پذیر
هر که از زانوی خود آیینه داری داشته است. /// صائب تبریزی