ایه 12 سوره طه

دانشنامه اسلامی

[ویکی اهل البیت] آیه 12 سوره طه. إِنِّی أَنَا رَبُّکَ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ ۖ إِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًی
منم پروردگار تو، نعلین (همه علایق غیر مرا) از خود به دور کن که اکنون در وادی مقدس طوی (و مقام قرب ما) قدم نهاده ای.
به یقین این منم پروردگار تو، پس کفش خود را از پایت بیفکن؛ زیرا تو در وادی مقدس طوی هستی.
این منم پروردگار تو، پای پوش خویش بیرون آور که تو در وادی مقدس «طُوی » هستی.
من پروردگار تو هستم. پای افزارت را بیرون کن که اینک در وادی مقدس طوی هستی.
من پروردگار توام! کفشهایت را بیرون آر، که تو در سرزمین مقدّس «طوی» هستی!
Indeed, I am your Lord, so remove your sandals. Indeed, you are in the sacred valley of Tuwa.
"Verily I am thy Lord! therefore (in My presence) put off thy shoes: thou art in the sacred valley Tuwa.

پیشنهاد کاربران

�شکوه و تجمل و پاکیزگی که هندوان در بت خانه ها و بتکده های خود رعایت می کنند و پا برهنه بدان وارد می شوند عیناهمانست که زردشتیان در آتشکده ها مراعات می کنند و آنها نیز پاپرهنه داخل می شوند. �
( نفیسی ، سعید ( 1343 ) سرچشمه تصوف در ایران انشارات فروغی صص 19 - 18 )
...
[مشاهده متن کامل]

این متن به تشابه آداب ورود به مکان های مقدس ( پاپرهنه شدن ) میان هندوان و زردشتیان اشاره دارد .
درآوردن کفش در مکان های مقدس فقط در قرآن یا اسلام نیست و در چند آیین و فرهنگ دیگر هم دیده می شود. در بسیاری از سنت ها این کار نشانه احترام، پاکی و فروتنی در برابر مکان مقدس است.
چند نمونه:
• یهودیت
در همان داستان موسی که در تورات هم آمده است.
در سفر خروج ( Exodus 3:5 ) خدا به موسی می گوید:
�کفش هایت را از پاهایت درآور، زیرا مکانی که ایستاده ای زمین مقدس است. �
• مسیحیت
چون تورات بخشی از کتاب مقدس مسیحیان است، همین روایت درباره موسی در کتاب مقدس مسیحی هم وجود دارد و همان مفهوم احترام به مکان مقدس را دارد.
• هندوئیسم
در معابد هندو همیشه باید کفش را بیرون آورد. این کار نشانه پاکی و احترام به خدایان و فضای مقدس معبد است.
• بودیسم
در بیشتر معابد بودایی نیز ورود با کفش ممنوع است و مردم قبل از ورود کفش خود را درمی آورند.
• برخی فرهنگ های شرق آسیا
حتی در خانه ها یا فضاهای سنتی ژاپن و کره هم کفش درآورده می شود که ریشه در همان مفهوم پاک نگه داشتن فضا دارد.
در مجموع، این عمل در فرهنگ های مختلف نمادی از احترام، فروتنی و پاکیزگی در برابر امر مقدس است، نه فقط یک دستور خاص در یک دین.