اینده نگاری

نمی کنند، بلکه با توکل به خدای خود فرود می آیند و تنها امیدوار هستند، که خداوند متعال، با بهترین نعمت ها ایشان را به بصیرت هدایت فرمایند. آینده نگری گاهی می تواند، خطرناک باشد و گاهی آنقدر به واقعیت نزدیک شود، که در حقیقت غرق گردد. مردم فقط می توانند، امید و دعا را به خدا رابط سازند و دگر به کاری فکر نکنند. این به نظر من واقعیت نگرش مثبت را در دقیقا سه بخش توصیف می کند: دستیابی به هدف، بهبود آینده، کاهش استرس. سپس علیت احتمالات، طرایق نگرانی ها و فرآیند های فکری را وصف می کنند، که: اگر هدف به دست نیاید چه می شود، اگر چیزها زیبا به نظر نرسند، چه خواهد گشت و اگر سردرگمی و استرس بیش از حد به وجود بیاید، چه می شود. این دو نیمکره مغز هستند، که پس از مدتی برای رسیدن به هدف از طریق چشم معنوی با خود می جنگند. باشد که همه به خداوند متعال توکل کنیم و عجولانه نتیجه نگیریم، بلکه دعا کنیم و با برکات خداوند صبورانه به کار خود ادامه دهیم، آمین. . .