ایمان داشتن

تا که عمیق تر بفهمیم، مشروط بر اینکه، دانش کافی نیز داشته باشیم و همچنین مراقب خودمان هم بمانیم. کسانی که اعتراف می کنند، که همه چیز را نمی دانند و به ایمان خود امید دارند، از طرف خداوند عز و جل معرفت و نشانه کسب می کنند. ذهن برای کسانی که به خدا ایمان دارند، همانند یک رشته ناگسستنی است. اما زمانی که ما در مورد همه چیز فوق العاده تعجب کنیم گناه کرده ایم، زیرا تعجب زمانی به وجود می آید، که انسان به خدا و خلقت ایشان، ایمان نداشته باشد. همه چیز به سرنوشت بستگی دارد، اما وقتی دعا می کنیم، می توانیم کوه ها را جابجا کرده و بالاترین امید را در خودمان بوجود بیاوریم، سپس با اعمال درست در رابطه با دین، قانون می آید، به این معنی که انسان به آن درجه رسیده است، که بر دیگری فکر نکند، خساست نورزد و فقط با خود و خدای خود راز و نیاز را داشته باشد، که سپس وحدت قوانین، ایمان و امید درون انسان ها، یعنی کائنات را تکان خواهد داد و خداوند متعال سرشار از محبت بر خلقت خود می باشند و ما همه یکسان هستیم - در این رابطه…