ایزواتارین

ایزواتارین ( انگلیسی: Isoetarine ) یک آگونیست انتخابی گیرنده آدرنرژیک با اثر کوتاه β2 است. [ ۱] می توان آن را «نوه آدرنالین» در ردیف آگونیست های β2 نامید که باعث تسکین سریع برونکواسپاسم و آسم می شود. [ ۲] اپی نفرین ( آدرنالین ) نخستین مورد از این موارد بود و بعدی ایزوپرنالین ( ایزوپروترنول ) بود. ایزواتارین سومین دارو در این خط بود، بنابراین نسل سوم یا نوه اصلی بود.
در غرب ایالات متحده آمریکا این داروی انتخابی در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ برای نبولیزاسیون ( «درمان تنفس» ) برای تسکین اسپاسم راه هوایی بود. به طور کلی باعث تسکین شدید تنگی نفس می شود که در عرض دو تا پنج دقیقه پس از شروع تنفس بیمار از مه نبولیزه شده آغاز می شود. این شروع سریع در داروهای بعدی به وضوح وجود ندارد. [ ۳]
همه کاتکول آمین های آگونیست β2 اولیه که برای برونکواسپاسم استفاده می شوند، دارای عوارض جانبی قوی بودند که شایع ترین و مشکل سازترین آن ها، افزایش ضربان قلب بود. این به این دلیل رخ داد که «اثر β2» آن طور که می توان انتظار داشت انتخابی نبود. به نظر می رسد گیرنده های β1 در برخی از بیماران نیز تحریک می شوند و باعث ایجاد عوارض جانبی قلبی و دیگر CNS می شوند. با ایزواتارین این اثر گذرا بود و معمولاً در عرض چند دقیقه پس از پایان درمان از بین می رفت. افزایش فشار خون در درصد کوچک اما قابل توجهی از موارد نیز رخ داد، اما تقریباً همیشه گذرا بود.
در اواخر دهه ۱۹۸۰، ایزواتارین تا حد زیادی با اورسیپرنالین ( متاپروترنول ) جایگزین شد، که به نظر می رسید عوارض جانبی قلبی کمی کمتر داشت و چند ساعت بیشتر طول کشید. اورسیپرنالین به نوبه خود با سالبوتامول ( البوترول ) جایگزین شد. برخی از پزشکان هنوز بر این باورند که این برونکودیلاتورهای آئروسل شده بعدی هرگز به اندازه ایزواتارین از تنگی نفس آسمی تسکین نمی دهند. بنابراین آنها نقش تخصصی مستمری را در درمان تنگی نفس شدید می بینند که در پنج دقیقه اول درمان با سالبوتامول بهبود نمی یابد. [ ۴]