ایتوسو آنکو. ایتوسو آنکو ( به ژاپنی 糸洲 安恒، به اوکیناوایی: Ichiji Ankō ) ( زاده ۱۸۳۱ - درگذشته ۱۹۱۵ ) ، به خاطر تلاش هایش برای گسترش کاراته به عنوان پدر کاراته امروزین شناخته می شود اگرچه این عنوان به شاگردش، فوناکوشی گیچین نیز داده شده است.
او در ۱۸۳۱ به دنیا آمد و در ۱۹۱۵ درگذشت. [ ۲] یک سامورایی اوکیناوایی از درجه پایین، با قامت کوچک، کمرو و درون گرا که مانند یک بچه به نظر می رسید. او در خانه یک کیموچی ( خانواده مقامات دربار پادشاهی ریوکیو ) بزرگ شد و در متون کلاسیک چینی و خوشنویسی تحصیل کرد. او تو - ده ( کاراته ) را در کلاس چیکودان پچین ناگاهاما فرا گرفت. پیشرفت او باعث شد که به کلاس استاد ماتسومورا سوکون برود. یکی از تمرینات او استفاده از ماکیوارا بود. او یکبار کفشی چرمی را به دیوار سنگی بست تا بتواند ماکیوارای بهتری بسازد؛ پس از چندین ضربه، سنگ از روی دیوار افتاد. پس از چندین بار جایگزاری دوباره سنگ، دیوار فرو ریخت. [ ۳]
او به عنوان منشی در دربار آخرین پادشاه سلسله ریوکیو خدمت کرد تا اینکه این پادشاهی در ۱۸۷۹ بدست ژاپن از بین رفت. [ ۴] او در ۱۹۰۱ در وارد شدن کاراته به مدارس اوکیناوا کمک کرد. در ۱۹۰۵، او به طور نیمه وقت در اولین دبیرستان اوکیناوا به آموزش کاراته پرداخت. در همین زمان بود که او روش آموزش سازمان یافته کاراته را گسترش داد که امروزه نیز همین روش به کار می رود. [ ۵] او فرم های پینان ( در ژاپنی: هیان ) را برای آموزش مقدماتی کاراته پدیدآورد چون فکر می کرد که یادگیری فرم های قدیمی ( در ژاپنی: کاتا ) برای بچه های مدرسه سخت است. پنج فرم پینان از دو فرم قدیمی کوسانکو و چیانگ نان گرفته شده اند. [ ۶] او همچنین فرم نایهانچی ( ته کی در ژاپن ) را به سه فرم جدید شناخته شده نایهانچی شودان، نایهانچی نیدان و نایهانچی ساندان تبدیل کرد. او در سال ۱۹۰۸ متن تأثیرگذار ده اصل ( توده جوکون ) کاراته را نوشت. سبک ایتوسو با نام شورین ریو را به خاطر چیره دستی نقش او در گسنرش آن، با نام ایتوسوریو نیز می شناسند.
ایتوسو فرم هایی ( کاتاها ) که از استاد خود، ماتسومورا، فرا گرفته بود را تغییر داده و به شاگردانش آموزش می داد. از شاگردان ایتوسو می توان افراد زیر را نام برد:
• چویو موتوبو ( ۱۸۵۷–۱۹۵۷ )
• چوکی موتوبو ( ۱۸۷۰–۱۹۴۴ )
• کنسو یابو ( ۱۸۶۶–۱۹۳۷ )
• چومو هاناشیرو ( ۱۸۶۹–۱۹۴۵ )
• فوناکوشی گیچین ( ۱۸۶۸–۱۹۵۷ )
• مودن یابیکو ( ۱۸۸۰–۱۹۵۴ )
• کانکن تویاما ( ۱۸۸۸–۱۹۶۶ )
• چوتوکو کیان ( ۱۸۷۰–۱۹۴۵ )
• شینپان شیروما ( گوسوکوما ) ( ۱۸۹۰–۱۹۵۴ )
• آنبون توکودا ( ۱۸۸۶–۱۹۴۵ )
• مابونی کنوا ( ۱۸۸۷–۱۹۵۲ )
• چوشین چیبانا ( ۱۸۸۵–۱۹۶۹ )
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفاو در ۱۸۳۱ به دنیا آمد و در ۱۹۱۵ درگذشت. [ ۲] یک سامورایی اوکیناوایی از درجه پایین، با قامت کوچک، کمرو و درون گرا که مانند یک بچه به نظر می رسید. او در خانه یک کیموچی ( خانواده مقامات دربار پادشاهی ریوکیو ) بزرگ شد و در متون کلاسیک چینی و خوشنویسی تحصیل کرد. او تو - ده ( کاراته ) را در کلاس چیکودان پچین ناگاهاما فرا گرفت. پیشرفت او باعث شد که به کلاس استاد ماتسومورا سوکون برود. یکی از تمرینات او استفاده از ماکیوارا بود. او یکبار کفشی چرمی را به دیوار سنگی بست تا بتواند ماکیوارای بهتری بسازد؛ پس از چندین ضربه، سنگ از روی دیوار افتاد. پس از چندین بار جایگزاری دوباره سنگ، دیوار فرو ریخت. [ ۳]
او به عنوان منشی در دربار آخرین پادشاه سلسله ریوکیو خدمت کرد تا اینکه این پادشاهی در ۱۸۷۹ بدست ژاپن از بین رفت. [ ۴] او در ۱۹۰۱ در وارد شدن کاراته به مدارس اوکیناوا کمک کرد. در ۱۹۰۵، او به طور نیمه وقت در اولین دبیرستان اوکیناوا به آموزش کاراته پرداخت. در همین زمان بود که او روش آموزش سازمان یافته کاراته را گسترش داد که امروزه نیز همین روش به کار می رود. [ ۵] او فرم های پینان ( در ژاپنی: هیان ) را برای آموزش مقدماتی کاراته پدیدآورد چون فکر می کرد که یادگیری فرم های قدیمی ( در ژاپنی: کاتا ) برای بچه های مدرسه سخت است. پنج فرم پینان از دو فرم قدیمی کوسانکو و چیانگ نان گرفته شده اند. [ ۶] او همچنین فرم نایهانچی ( ته کی در ژاپن ) را به سه فرم جدید شناخته شده نایهانچی شودان، نایهانچی نیدان و نایهانچی ساندان تبدیل کرد. او در سال ۱۹۰۸ متن تأثیرگذار ده اصل ( توده جوکون ) کاراته را نوشت. سبک ایتوسو با نام شورین ریو را به خاطر چیره دستی نقش او در گسنرش آن، با نام ایتوسوریو نیز می شناسند.
ایتوسو فرم هایی ( کاتاها ) که از استاد خود، ماتسومورا، فرا گرفته بود را تغییر داده و به شاگردانش آموزش می داد. از شاگردان ایتوسو می توان افراد زیر را نام برد:
• چویو موتوبو ( ۱۸۵۷–۱۹۵۷ )
• چوکی موتوبو ( ۱۸۷۰–۱۹۴۴ )
• کنسو یابو ( ۱۸۶۶–۱۹۳۷ )
• چومو هاناشیرو ( ۱۸۶۹–۱۹۴۵ )
• فوناکوشی گیچین ( ۱۸۶۸–۱۹۵۷ )
• مودن یابیکو ( ۱۸۸۰–۱۹۵۴ )
• کانکن تویاما ( ۱۸۸۸–۱۹۶۶ )
• چوتوکو کیان ( ۱۸۷۰–۱۹۴۵ )
• شینپان شیروما ( گوسوکوما ) ( ۱۸۹۰–۱۹۵۴ )
• آنبون توکودا ( ۱۸۸۶–۱۹۴۵ )
• مابونی کنوا ( ۱۸۸۷–۱۹۵۲ )
• چوشین چیبانا ( ۱۸۸۵–۱۹۶۹ )
wiki: ایتوسو آنکو