ییچو ( به چینی: 义渠؛ ویدجایلز: Yìqú ) یک ایالت باستانی چینی بود که در منطقه هیتائو و نینگ شیا کنونی در شرق گانسو و شمال شانشی در زمان دودمان ژو وجود داشت و قرن ها رقیب غربی ایالت چین بود. ساکنان آن مردمی نیمه چینی به نام رونگ ییچو ( به چینی: 義渠之戎 ) بودند که نویسندگان معاصر آن ها را به عنوان شاخه ای از قوم رونگ غربی در نظر می گیرند؛ محققان امروزی سعی کرده اند آن ها را به عنوان یکی از اجداد اقلیت های شمال غربی چین معرفی کنند. [ ۱]
شواهد کتبی برای ییچو بسیار اندک است و تنها بنیان گذاری ایالت ییچو در اواخر قرن هشتم پیش از میلاد ذکر شده است. این ایالت تقریباً چهار و نیم قرن و تا اوایل قرن سوم پیش از میلاد وجو داشت. براساس تحقیقات باستان شناسی، منشأ قوم ییچو به نوادگان دیگر مردمان چینی «غیر چینی تبار»، در زمان دودمان شانگ ردیابی شده است، اگرچه این موضوع موردبحث است.
در حدود ۷۲۰ پ. م، ییچو رونگ به سمت شرق کوچیدند. در واقع، این نخستین اشاره به ییچو در منابع کتبی است. در این زمان، پادشاهان ژو در اثر جنگ و بلایای طبیعی ضعیف شده بودند. در سال ۷۷۰ پ. م، پادشاه پینگ ژو پایتخت را به شرق به چنگژو در لوئویانگ امروزی منتقل کرد و با قدرت سلطنتی سست شده؛ طلوع دوره بهار و پاییز را به وجود آمد.
با توجه به رساله چیانگ غربی در کتاب تاریخ هان متأخر، «در اواخر سلطنت پادشاه پینگ، ژو رو به زوال بود. رونگ بسیاری از چینی تباران را از کوه لانگ به شرق فراری داد. رونگ ها حتی تا رودخانه یی و لو پیشروی کردند. پس از آن، برای اولین بار دی، هوا، کای، و جی رونگ در دره رودخانه وی بودند، ییچو رونگ در سرزمین های شمال رودخانه جینگ، و دالی رونگ در لوچوان وجود داشتند. » پادشاه پینگ در سال ۷۲۰ پ. م درگذشت که به این معناست که دولت ییچو زودتر از آن سال تأسیس نشده بود. از این منبع مشخص می شود که ییچوها بخشی از مردمان رونگ به شمار می رفتند که به نوعی قومی خارجی جنگجو بودند. در ادامه دوره بهار و پاییز، منابع آن زمان در مورد ییچو سکوت کرده اند. [ ۲]
در طول دوره دولت های جنگ طلب، با گسترش چین، ییچو در معرض خطر قرار گرفت. منطقه مرکزی چین دره رودخانه وی بود که در جنوب سکونتگاه های ییچو در دره رودخانه جینگ قرار داشت. تقریباً از سال ۴۶۰ پ. م، چین و سایر دول ها به دیگر مردمان رونگ که در دشت مرکزی زندگی می کردند، حمله کردند تا اینکه ییچو تنها قوم رونگ باقی مانده بود. تا آن زمان، ییچو و دیگر رونگ ها گهگاه شهرهای چین را غارت می کردند، اما هیچ درگیری در مقیاس بزرگ رخ نداده بود.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفشواهد کتبی برای ییچو بسیار اندک است و تنها بنیان گذاری ایالت ییچو در اواخر قرن هشتم پیش از میلاد ذکر شده است. این ایالت تقریباً چهار و نیم قرن و تا اوایل قرن سوم پیش از میلاد وجو داشت. براساس تحقیقات باستان شناسی، منشأ قوم ییچو به نوادگان دیگر مردمان چینی «غیر چینی تبار»، در زمان دودمان شانگ ردیابی شده است، اگرچه این موضوع موردبحث است.
در حدود ۷۲۰ پ. م، ییچو رونگ به سمت شرق کوچیدند. در واقع، این نخستین اشاره به ییچو در منابع کتبی است. در این زمان، پادشاهان ژو در اثر جنگ و بلایای طبیعی ضعیف شده بودند. در سال ۷۷۰ پ. م، پادشاه پینگ ژو پایتخت را به شرق به چنگژو در لوئویانگ امروزی منتقل کرد و با قدرت سلطنتی سست شده؛ طلوع دوره بهار و پاییز را به وجود آمد.
با توجه به رساله چیانگ غربی در کتاب تاریخ هان متأخر، «در اواخر سلطنت پادشاه پینگ، ژو رو به زوال بود. رونگ بسیاری از چینی تباران را از کوه لانگ به شرق فراری داد. رونگ ها حتی تا رودخانه یی و لو پیشروی کردند. پس از آن، برای اولین بار دی، هوا، کای، و جی رونگ در دره رودخانه وی بودند، ییچو رونگ در سرزمین های شمال رودخانه جینگ، و دالی رونگ در لوچوان وجود داشتند. » پادشاه پینگ در سال ۷۲۰ پ. م درگذشت که به این معناست که دولت ییچو زودتر از آن سال تأسیس نشده بود. از این منبع مشخص می شود که ییچوها بخشی از مردمان رونگ به شمار می رفتند که به نوعی قومی خارجی جنگجو بودند. در ادامه دوره بهار و پاییز، منابع آن زمان در مورد ییچو سکوت کرده اند. [ ۲]
در طول دوره دولت های جنگ طلب، با گسترش چین، ییچو در معرض خطر قرار گرفت. منطقه مرکزی چین دره رودخانه وی بود که در جنوب سکونتگاه های ییچو در دره رودخانه جینگ قرار داشت. تقریباً از سال ۴۶۰ پ. م، چین و سایر دول ها به دیگر مردمان رونگ که در دشت مرکزی زندگی می کردند، حمله کردند تا اینکه ییچو تنها قوم رونگ باقی مانده بود. تا آن زمان، ییچو و دیگر رونگ ها گهگاه شهرهای چین را غارت می کردند، اما هیچ درگیری در مقیاس بزرگ رخ نداده بود.
wiki: ایالت ییچو