اِی جی اِم - ۸۶ ( به انگلیسی: AGM - 86 ALCM ) ( مخفف: ALCM ) یک موشک کروز زیرصوت آمریکایی است که توسط بوئینگ ساخته شده و توسط نیروی هوایی ایالات متحده استفاده می شد. این موشک، برای افزایش کارایی و بقای بمب افکن راهبردی بوئینگ بی - ۵۲ استراتوفورترس ساخته شده است. این موشک، دفاع هوایی نیروهای دشمن را به خود مشغول می کند تا بمب افکن در حال عملیات، امنیت بیشتری داشته باشد. [ ۲]
این طرح، به عنوان یک هواپیمای بدون سرنشین دوربرد آغاز شد که به عنوان یک طعمه عمل می کرد و تمرکز دفاع هوایی شوروی را از بمب، افکن ها منحرف می کرد. با ظهور جنگ افزارهای هسته ای سبک وزن جدید در دهه ۱۹۶۰، این وسیله با هدف حمله به سایت های موشکی و رادار در مرحلهٔ پایانی پرواز خود، دچار تغییر و بهینه سازی شد. توسعهٔ بیشتر این موشک، برد آن را چنان گسترش داد که به عنوان سلاحی پدیدار شد که به بی - ۵۲ها اجازه می داد حملات خود را در حالی که هنوز کاملاً خارج از حریم هوایی شوروی بودند انجام دهند و دفاع هوایی دشمن، با صدها هدف کوچک در حال پرواز که دیدن آن ها در رادار بسیار دشوار بود، مشغول شود.
ALCM چنان توانایی های بمب افکن های ایالات متحده را بهبود بخشید که شوروی فناوری های جدیدی را برای مقابله با این جنگ افزار، توسعه داد. از جمله هواپیماهای هشدار اولیه هوابرد ( آواکس ) و سلاح های جدیدی مانند میگ - ۳۱ و سامانه موشکی تور که به طور خاص برای سرنگونی این موشک سخته شده بود. [ ۳] نیروی هوایی ایالات متحده با توسعه اِی جی اِم - ۱۲۹ به این موضوع پاسخ داد که دارای قابلیت های رادارگریز بود. پایان جنگ سرد و هزینه های بالای این برنامه، منجر به کاهش سرعت توسعهٔ این برنامه شد.
نمونه هایی از ای جی ام - ۸۶ در موزه ملی هوافضای اسمیتسونین، در نزدیکی واشینگتن، دی. سی. به نمایش گذاشته شده است[ ۴]
تمام انواع موشک ای جی ام - ۸۶ توسط یک موتور جت توربوفن ویلیامز اِف۱۰۷ که آن را با سرعت های مادون صوت پایدار به حرکت درمی آورد و می تواند از هواپیما در ارتفاعات بالا و پایین پرتاب شود، نیرو می گیرد. این موشک، پس از پرتاب، بال های تا شده، سطوح دم و ورودی موتور خود را باز می کند.
وجود نسخه های مختلف موشک های ای جی ام - ۸۶بی/سی/دی، انعطاف پذیری را در انتخاب هدف، افزایش می دهند. موشک های ای جی ام - ۸۶بی را می توان در تعداد زیاد توسط بمب افکن از هوا پرتاب کرد. بمب افکن های بی - ۵۲اِچ دارای حداکثر ظرفیت ۲۰ موشک از این نوع است.
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفاین طرح، به عنوان یک هواپیمای بدون سرنشین دوربرد آغاز شد که به عنوان یک طعمه عمل می کرد و تمرکز دفاع هوایی شوروی را از بمب، افکن ها منحرف می کرد. با ظهور جنگ افزارهای هسته ای سبک وزن جدید در دهه ۱۹۶۰، این وسیله با هدف حمله به سایت های موشکی و رادار در مرحلهٔ پایانی پرواز خود، دچار تغییر و بهینه سازی شد. توسعهٔ بیشتر این موشک، برد آن را چنان گسترش داد که به عنوان سلاحی پدیدار شد که به بی - ۵۲ها اجازه می داد حملات خود را در حالی که هنوز کاملاً خارج از حریم هوایی شوروی بودند انجام دهند و دفاع هوایی دشمن، با صدها هدف کوچک در حال پرواز که دیدن آن ها در رادار بسیار دشوار بود، مشغول شود.
ALCM چنان توانایی های بمب افکن های ایالات متحده را بهبود بخشید که شوروی فناوری های جدیدی را برای مقابله با این جنگ افزار، توسعه داد. از جمله هواپیماهای هشدار اولیه هوابرد ( آواکس ) و سلاح های جدیدی مانند میگ - ۳۱ و سامانه موشکی تور که به طور خاص برای سرنگونی این موشک سخته شده بود. [ ۳] نیروی هوایی ایالات متحده با توسعه اِی جی اِم - ۱۲۹ به این موضوع پاسخ داد که دارای قابلیت های رادارگریز بود. پایان جنگ سرد و هزینه های بالای این برنامه، منجر به کاهش سرعت توسعهٔ این برنامه شد.
نمونه هایی از ای جی ام - ۸۶ در موزه ملی هوافضای اسمیتسونین، در نزدیکی واشینگتن، دی. سی. به نمایش گذاشته شده است[ ۴]
تمام انواع موشک ای جی ام - ۸۶ توسط یک موتور جت توربوفن ویلیامز اِف۱۰۷ که آن را با سرعت های مادون صوت پایدار به حرکت درمی آورد و می تواند از هواپیما در ارتفاعات بالا و پایین پرتاب شود، نیرو می گیرد. این موشک، پس از پرتاب، بال های تا شده، سطوح دم و ورودی موتور خود را باز می کند.
وجود نسخه های مختلف موشک های ای جی ام - ۸۶بی/سی/دی، انعطاف پذیری را در انتخاب هدف، افزایش می دهند. موشک های ای جی ام - ۸۶بی را می توان در تعداد زیاد توسط بمب افکن از هوا پرتاب کرد. بمب افکن های بی - ۵۲اِچ دارای حداکثر ظرفیت ۲۰ موشک از این نوع است.
wiki: ای جی ام ۸۶