بهر آگین چاربالش اوست هر پری کاین کبوتر افشانده ست.
خاقانی.
و اجزاء میان صدر و عَروض و ابتداو ضرب را حشو خوانند یعنی آگین میانه اول و آخر مصاریع. ( المعجم ). و این کلمه را بقیاس به آکندن و آکنه با تداول فعلی ، باید بکاف تازی خواند. آگین. ( ص ) پُر : همه کاخ تابوت بد سربسر غنوده بصندوق در شیر نر تو گفتی که سام است با یال و سفت غمین شد ز جنگ اندر آمد بخفت بپوشید بازش بدیبای زرد سر تنگ تابوت را سخت کرد همی گفت اگر دخمه زرین کنم ز مشک سیه گِردَش آگین کنم چو من رفته باشم نماند بجای وگرنه مرا خود جز این نیست رای.
فردوسی.
|| فربه. مقابل لاغر. ( برهان ). آگین. ( پسوند ) مرادف ِ آگِن و گِن و گین. درکلمات مرکبه با آن بمعانی آلود و آلوده آید، مانندعبیرآگین ، عنبرآگین ، مشک آگین ، زهرآگین : بدخمه درون تخت زرین نهند کله بر سرش عنبرآگین نهند.
فردوسی.
شکسته زلف تو تازه بنفشه طبریست رخ و دو عارض تو تازه لاله و نسرین تو لاله دیدی شمشادپوش و سنبل تاج بنفشه دیدی عنبرسرشت و مشک آگین.
فرخی.
ز بس که عنبر و مشک است توده برتوده دماغ دانش از اندیشه عنبرآگین است.
کمال اسماعیل.
|| مرصع. گوهردرنشانیده. گوهرآگین : همه طشت زرین و سیمین بدی چو زرین بدی گوهرآگین بدی.
فردوسی.
از آن تختها چند زرین بدی چه مایه از او گوهرآگین بدی.
فردوسی.
رکابش دو زرین ، دو سیمین بدی همان هر یکی گوهرآگین بدی.
فردوسی.
چنین هم بمشکوی زرین من چه در خانه گوهرآگین من پرستار باشد ده و دو هزار همه پاک با طوق و با گوشوار.
|| محشو. انباشته. ممتلی : عقیق آگین : تا بدان وقتی که همچون گوی سیمین گشت سیب نار همچون حقه گرد عقیق آگین شود.
فرخی.
|| مانند. گونه : طلسم آگین : من بدین راه طلسم آگین همی کردم نگاه بیشتر بخوانید ...
فرهنگ فارسی
( آگین ) ۱- ( اسم ) حشو آکنه آکنش . ۲ - در کلمات مرکببمعنی آلود ( آلوده ) مرصع انباشته مانند و گونه دارا و صاحب اندود ( اندوده ) آید : زهر آگین گوهر آگین عقیق آگین طلسم آگین عشرت آگین زر آگین .امربه آگنیدن، بیاگین، آگننده و آگنیده درترکیب
فرهنگ معین
( آگین ) ۱ - ( اِ. ) پُر، انباشته . ۲ - در ترکیب با کلمات به معنی آلوده ، انباشته ، اندوده می آید: زهرآگین ، گوهرآگین .
فرهنگ عمید
( آگین ) ۱. پشم، پنبه، پَر، و امثال آن که درون تشک، بالش، و لحاف را با آن ها پر می کنند: بهر آ گینِِ چاربالش اوست / هر پَری کاین کبوتر افشانده ست (خاقانی: ۸۲ ). ۲. (بن مضارعِ آگنیدن ) = آگنیدن ۳. پُر، انباشته، آلوده (در ترکیب با کلمۀ دیگر ): زهرآگین، عبیرآگین، عنبرآگین، مشک آگین، رکیبش دو زرین، دو سیمین بُدی / همان هریکی گوهرآگین بُدی (فردوسی: ۶/۳۷۴ ).
پیشنهاد کاربران
پاسخ به کاربر سرور ۱. آگین تغییر یافته آکَن و آکَن از مصدر آکَندن به معنی پرکردن و انبوه ساختن آمده. مثلا مصدر آکندن و آکنده را بارها شنیده اید! ۲. البته ممکن است با "آغشتن/آغشته" هم در پیوند باشه، خود آغشتن ( یا آغاردن، آغاریدن ) از پیشوند آ، ریشه غار یا گِل ( همان گِل در فارسی رایج، اشاره به خیسی ) و ایدن مصدرساز ساخته شده، پس ریشه اش گِل یا خِل است. ( همه اینها به مفهوم خیسی اشاره دارند، خِل در گویش های مرکزی ایران همچنین به معنی خِلط هم هست. ) ... [مشاهده متن کامل]
۳. اگر منظورتان از بعضیا من هستم، من هیچ متنی را کپی نکردم ( مگر شعرها، آن هم برای مثال ) ، به هوش مصنوعی هم اصلا اعتماد ندارم چون بارها دیدم جواب های ناسازگار باهم میده ( حرف خودشو نقض میکنه! )
آگین رو اگر بدین هوش مصنوعی بهتون میگه که حالت اولیه کلمه آگ آع یا آخ بوده که بعدا تبدیلش کردن به آگین چرا این گویش یا به قول بعضیا این زبان زبان شعر بوده زبان دربار بوده ... [مشاهده متن کامل]
وقتی زبانی زبان شعر لقب میگیره لطافت بهش اضافه میشه اگر دقت کنید آک آخ یا آغ یکم خشنه برا جمله بندی چون کلمات تورکی حالت خشن مانندی درست شدن بعد که گویش دری توسط تورکا ساخته شده همین کلمات از حالت خشن به نرم تر و لطیف تر تبدیل شدن
یه عده ای هستن تو این سایت که نمیدونم اسمشونو چی بزارم مشتی جون قبل اینکه متنی رو کپی کنید تحقیق کنید تحقیق کپی کردن که نیست تحقیق مربوط به عملکرد و ذهن خود شماست تحقیق با سرچ ساده زمین تا آسمان فرق میکنه
آگین یه کلمه فارسی شدس یعنی مربوط به تورک های سومره اصل کلمه آخ آک و یا آغ هست یعنی جریان مثل سو آخر سو آکر آب میرود آب میریزد چه آب بریزد چه برود در نهایت جریان اتفاق میوفتد ... [مشاهده متن کامل]
لطفا مردم رو به جای شست و شوی ذهنی آگاه کنید اگر هم آگاه کردن بلد نیستین میتونین چبدون عکس و العمل بمانین
.
منبع. عکس فرهنگ ریشه شناختی زبان فارسی دکتر محمد حسن دوست ببینیم در زبان پارسی باستان آیا زبان های دیگر هستند لینک پایین قرار می دهم زبان های ترکی�در چند مرحله بر�زبان فارسی�تأثیر گذاشته است. نخستین تأثیر زبان ترکی بر پارسی، در زمان حضور سربازان تُرک در ارتش�سامانیان�روی داد. پس از آن، در زمان فرمان روایی�غزنویان، �سلجوقیان�و پس از�حملهٔ مغول، تعداد بیشتری�وام واژهٔ�ترکی به زبان فارسی راه یافت؛ اما بیشترین راه یابی واژه های ترکی به زبان فارسی در زمان فرمانروایی�صفویان، که ترکمانان�قزلباش�در تأسیس آن نقش اساسی داشتند، و�قاجاریان�بر ایران بود. ... [مشاهده متن کامل]
• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴ • تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴ • حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است ) • فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵ • غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶ • فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹
آگین یکی از ریخت های کنون بن آکندن است می آکندم می آگینم بیشتر پسوند های فارسی بن کنون های ستاک ها هستند
منبع. عکس فرهنگ ریشه های هندواروپایی زبان فارسی زبان های ترکی�در چند مرحله بر�زبان فارسی�تأثیر گذاشته است. نخستین تأثیر زبان ترکی بر پارسی، در زمان حضور سربازان تُرک در ارتش�سامانیان�روی داد. پس از آن، در زمان فرمان روایی�غزنویان، �سلجوقیان�و پس از�حملهٔ مغول، تعداد بیشتری�وام واژهٔ�ترکی به زبان فارسی راه یافت؛ اما بیشترین راه یابی واژه های ترکی به زبان فارسی در زمان فرمانروایی�صفویان، که ترکمانان�قزلباش�در تأسیس آن نقش اساسی داشتند، و�قاجاریان�بر ایران بود. ... [مشاهده متن کامل]
• منابع ها. تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. اول و دوم، انتشارات ققنوس، ۱۳۷۴ • تاریخ ادبیات ایران، ذبیح الله صفا، خلاصه ج. سوم، انتشارات بدیهه، ۱۳۷۴ • حسن بیگ روملو، �احسن التواریخ� ( ۲ جلد ) ، به تصحیح�عبدالحسین نوایی، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، ۱۳۴۹. ( مصحح در پایان جلد اول شرح مفصل و سودمندی از فهرست لغات�ترکی�و�مغولی�رایج در متون فارسی از سده هفتم به بعد را نوشته است ) • فرهنگ فارسی، محمد معین، انتشارات امیر کبیر، تهران، ۱۳۷۵ • غلط ننویسیم، ابوالحسن نجفی، مرکز نشر دانشگاهی، تهران، ۱۳۸۶ • فرهنگ کوچک زبان پهلوی، دیوید نیل مکنزی، ترجمه مهشید فخرایی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ۱۳۷۹
