اوتو بینزوانگر

اوتو لودویگ بینزوانگر ( آلمانی: Otto Binswanger؛ /ˈbɪnzwæŋər/ ؛ آلمانی: ؛ ۱۴ اکتبر ۱۸۵۲ – ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۲۹ ) روان پزشک، روان شناس، متخصص اعصاب و استاد دانشگاه اهل سوئیس بود. وی عموی لودویگ بینزوانگر روان پزشک سوئیسی بود که از پیشگامان درمان وجودی محسوب می شود.
وی در رشتهٔ پزشکی در دانشگاه هایدلبرگ، دانشگاه استراسبورگ و دانشگاه زوریخ تحصیل کرد و در دوران ریاست کارل فریدریش اتو وستفال پزشک ارشد کاینیک اعصاب و روانپزشکی بیمارستان شاریته شد. او از سال ۱۸۸۲ تا ۱۹۱۹ استاد رشتهٔ روانپزشکی دانشگاه ینا بود و شاگردانی چون تئودور تسیهن و هانس برگر را تربیت کرد[ ۱] و در سال ۱۹۱۱ رئیس دانشگاه شد. [ ۲]
او بیش از ۱۰۰ مقاله علمی نگاشته است که بیشتر در زمینهٔ صرع و هیستری است. درسنامهٔ او دربارهٔ صرع که در سال ۱۸۹۹ منتشر شد، کتاب مرجع این بیماری در رشتهٔ پزشکی شد. [ ۱] [ ۳]
او در سال ۱۸۹۴ اختلالی را به نام «انسفالیت مزمن تحت قشری پیشرونده» را تشریح کرد که بعدها بیماری بینزوانگر نام گرفت. [ ۴] [ ۵] [ ۱] از بیماران مشهور او می توان به فریدریش نیچه، هانس فالادا و یوهانس بشر اشاره کرد. [ ۶] [ ۷]