مفهوم امید دربردارندهٔ توانایی یافتن مسیرهای عملی برای دستیابی به اهداف و حفظ انگیزش لازم برای حرکت در آن ها است. امید اجتماعی، ارزیابی جمعی و باور مشترک اعضای یک جامعه به امکان بهبود شرایط است که بر پایهٔ تجارب گذشته و درک وضعیت کنونی بنا می شود و زمانی تبلور می یابد که افراد ضمن ترسیم اهداف مشترک برای آینده، به توانمندی و عاملیت فردی و جمعی خویش برای تحقق آن ها باور داشته باشند. این مفهوم که عاملی کلیدی در ارتقای انسجام، مشارکت مدنی و تاب آوری جوامع به شمار می رود، تحت تأثیر متغیرهای کلانی چون سیاست گذاری ها، شرایط اقتصادی، پیشینهٔ تاریخی و عملکرد نهادها، در گذر زمان مستمراً تقویت یا تضعیف می شود.
... [مشاهده متن کامل]
بر همین اساس برخی منابع بر تفاوت امید فردی و اجتماعی تأکید دارند؛ امید فردی غالباً معطوف به باورها، انتظارات و اهداف شخصی است و عمدتاً تحت تأثیر ویژگی ها و متغیرهای خرد نظیر ژنتیک، پیشینهٔ خانوادگی، جنسیت، سن و سطح تحصیلات شکل می گیرد، اما امید اجتماعی هویتی جمعی دارد و محصول شناخت و ادراک متقابل اعضای یک جامعه از شرایط پیرامونی خویش است.
افزون بر این، در متون علمی میان این مفهوم و خوش بینی کورکورانه تمایز روشنی وجود دارد؛ زیرا امید، برخلاف خوش بینی که غالباً انتظاری مثبت، منفعلانه و فاقد برنامه است، بر شناخت واقع بینانه، هدف گذاری معین و جست وجو برای یافتن مسیرهای عملی استوار است.
... [مشاهده متن کامل]
بر همین اساس برخی منابع بر تفاوت امید فردی و اجتماعی تأکید دارند؛ امید فردی غالباً معطوف به باورها، انتظارات و اهداف شخصی است و عمدتاً تحت تأثیر ویژگی ها و متغیرهای خرد نظیر ژنتیک، پیشینهٔ خانوادگی، جنسیت، سن و سطح تحصیلات شکل می گیرد، اما امید اجتماعی هویتی جمعی دارد و محصول شناخت و ادراک متقابل اعضای یک جامعه از شرایط پیرامونی خویش است.
افزون بر این، در متون علمی میان این مفهوم و خوش بینی کورکورانه تمایز روشنی وجود دارد؛ زیرا امید، برخلاف خوش بینی که غالباً انتظاری مثبت، منفعلانه و فاقد برنامه است، بر شناخت واقع بینانه، هدف گذاری معین و جست وجو برای یافتن مسیرهای عملی استوار است.