امپراتوری ماجاپاهیت

ماجاپاهیت ( اندونزیایی: Majapahit ) یک امپراتوری هندو - دریایی جاوه ای در جنوب شرقی آسیا بود که از سال ۱۲۹۳ تا حدود ۱۵۲۷ بر جزیره جاوا ( بخشی از اندونزی امروزی ) حکومت می کرد. ماجاپاهیت در دوران هایام ووروک که دوران سلطنت وی از ۱۳۵۰ تا ۱۳۸۹ میلادی بود، با فتوحاتش در جنوب شرقی آسیا گسترش یافت و به اوج شکوه خود رسید. طبق نوشته هایی مربوط به سال ۱۳۶۵ میلادی، امپراتوری ماجاپاهیت ۹۸ بخش را از سوماترا تا گینه نو، شامل بخش هایی از اندونزی، سنگاپور، مالزی، برونئی، تایلند جنوبی، تیمور شرقی و جنوب غربی فیلیپین ( به ویژه مجمع الجزایر سولو ) ، در بر می گرفت. [ ۴] اگرچه دامنه نفوذ ماجاپاهیت هنوز بین مورخان موضوع بحث است. [ ۵] [ ۶] ماهیت روابط و تأثیرات ماجاپاهیت بر کشورهای دست نشانده و همچنین وضعیت آن به عنوان یک امپراتوری هنوز بحث برانگیز است. [ ۷]
ماجاپاهیت یکی از واپسین امپراتوری های بزرگ هندو در منطقه بود و به عنوان یکی از بزرگترین و قدرتمندترین امپراتوری های تاریخ اندونزی و جنوب شرقی آسیا در نظر گرفته می شود و بعضاً به عنوان نمونه ای از مرزهای نوین اندونزی دیده می شود. [ ۸] نفوذ ماجاپاهیت بسیار فراتر از قلمرو امروزی اندونزی بود و بسیار مورد پژوهش قرار گرفته است. [ ۹] [ ۱۰]