المختار بن ابی عبید الثقفی

که جان را رهِ عشق گشاده، بر سوی ذوالجلال،
ورا برگ است، که در نسیمِ حق فرو ریخته،
دلم در باغِ رحمت، عشق عاشق را بزیسته،
ز دنیا جز غباری بر جبینِ خویش مگفتم،
همه امید اش بر لطفِ خدای کریم جستم،
اگر خاموش گردد این زبان از حکمِ تقدیر،
هزاران نغمه بربخیزد ز جانم بی تعبیر،
چراغِ عشق هرگز در دلِ مؤمن نمیرد،
کز نورِ حق بمانَد و گر تنم خاکی بمیرد،
پس ای پروردگارِ مهربان، ای سایهٔ نور،
ببخشا خاندانم را، بیامرز اهلِ شعور،
ز جدم مختارِ، خون خواهِ شاهِ کربلا گردم،
به رهِ حق، ز جان و دل، همیشه باوفا گردم،
ز احمد، قلب یاسین را به جانِ خویش می دارم،
ز مهرِ مادرش، مسیح را چو محراب، باصفا آرم،
سیه چادر، نشانِ آیینِ پاکی اش باشد،
بر سویِ گنبد و ضریح، احکام دین آرد،
اگر تیغی کشم، تیغِ خرد باشد نه تیغِ کین،
که عدل و مهر را ز مکتبِ حق کرده و ز حین،
پس مرا با صالحان محشور گردان روزِ دیدار،
که جز فضلِ تو مگفتم درب این دنیای و کردگار…