البشر
دانشنامه اسلامی
پیشنهاد کاربران
پیشوند ال در زبان عربی حرف تعریف و تعَیُن میباشد مانند the در زبان انگلیسی و بشر معادل عدد ۵۰۲ به روش بازی ابجد. ۰ را میتوان . در نظر گرفت یعنی علامت ضرب و جمع و سپس ۵ را در ۲ ضرب نمود و یا ۵ را با ۵ جمع کرد و به عدد ۱۰ رسید و یا این عدد را بصورت ۵ او ۲ تلفظ و بیان نمود و ضمیر سوم شخص مفرد او ( o ) را اشاره به هر فرد انسانی در نظر داشت. او ( چه مرد و چه زن ) ۲ تا ۵ تائی و یا ۵ تا ۲ تائی یعنی پنج زوجی است.
... [مشاهده متن کامل]
تفسیر : هر فرد انسانی در آفرینش ازلی یا اولیه به شکل خانواده ی ده عضوی مشتمل بر پنج مرد و پنج زن خودی یا بصورت پنج زوج مشتمل بر ده نیمزوج ملکوتی یا آسمانی و هرکدام در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، توانائی، دانائی، هنرمندی، هوشمندی و دانش کامل با کمیت و کیفیت بهشت برین و جملگی بطور مطلق همزمان و همسن و در یک سن معتدل ملکوتی یا آسمانی ( به احتمال قریب به یقین یا نزدیک به حقیقت در سن چهل سالگی ) آفریده شده و از عشق و زندگی جاودانه برخوردار گردیده اند.
آدم و حوا را میتوان با حروف لاتین به شکل های Adam و Eva نوشت و سپس آنها را به روش بازی کابالا به دو عدد تبدیل نمود و و ارقام هرکدام را باهم جمع نمود به شکل زیر:
Adam = 14113 = 10
Eva = 5221 = 10
واژه ی فارسی و فرا باستانی دهّر را هم میتوان از هم تفکیک نمود و به شکل های زیر بیان کرد و نوشت و بخاطر سپرد : ده هر ؛ ده ره.
دو واژه ی ترکیبی اوستائی؛ یکی خویدوده و دیگری آژی ده اکه، در اصل و ریشه به زبان قوم ماد بوده اند و نه به زبان قوم پارس. اولی در میدان خود شناسی و انسان شناسی در خطاب بخود و شنونده به معنای خود تو ده تائی هستی و دومی به معنای زندگانی های دهگانه آسمانی.
واژه ی قرآنی بَشَر با حروف لاتین به شکل Bashar احتمالا در اصل و ریشه بصورت تفکیکی بَش آر
( Bash - ar ) تلفظ و بیان میشده. پیشوند بَش ( Bash ) در زبان قوم ماد و کردهای امروز ایران به معنای سهم بوده و میباشد و پسوند آر ( ar ) ریشه در مصدر یا فعل آوردن داشته و دارد به معنای آرنده یا آورنده.
لذا بشر قرآنی در اصل و ریشه به معنای زیر بوده : آرنده ی بش یا آورنده ی سهم. منظور آورنده ی مائده ی ملکوتی یا آورنده ی مانّا ( manna , nanma ) نانِ ما از آسمان و یا آورنده ی طعام، خوارکی و نوشیدینی های معنوی از عالم غیب به عالم شهود، و آن پیام شاد یا خبر نیک و یا مژده ی خیر عبارت است از ابعاد دهگانه ی نفسانی هرکدام از افراد انسانی مشتمل بر پنج من مردانه و پنج من زنانه و نه عقول عشره یا خرد های دهگانه؛ نه اعداد یک رقمی دهگانه خردمندان گمنام هندو از صفر تا نُه ( ۰تا ۹ ) ؛ نه ده فرمان موسا و نه کاتگوری های دهگانه ارسطو؛ یکی جوهر و نُه تا عَرَض در شرح و توضیح هستی یا وجود بیکران به کمک ده مقوله مفهوم، جملگی به تعداد انگشتان دست ها یا پاهای افراد انسانی ( به استثنای بعضی از افراد انسانی که دارای دوازده انگشت در دست ها و پاهای خود میباشند ) .
موسا و ایسا و محمّد هرکدام به سهم خود بر روی آن چراغ حقیقت که توسط خردمندان گمنام ایرانی ( و بعضا هندو ) در فراباستان روشن گردیده، طوری سرپوش گذاشته و روی آن حجاب سنگین، صخیم و نفوذ ناپذیر کشیده و درز و دروز های سبد را مانند مادر موسا طوری قیر اندود نموده ( تا نوزاد در آب نیل غرق نشود ) تا نور آن به بیرون نفوذ نکند و مردم نتوانند آنرا ببینند.
I am 10 .
... [مشاهده متن کامل]
تفسیر : هر فرد انسانی در آفرینش ازلی یا اولیه به شکل خانواده ی ده عضوی مشتمل بر پنج مرد و پنج زن خودی یا بصورت پنج زوج مشتمل بر ده نیمزوج ملکوتی یا آسمانی و هرکدام در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، توانائی، دانائی، هنرمندی، هوشمندی و دانش کامل با کمیت و کیفیت بهشت برین و جملگی بطور مطلق همزمان و همسن و در یک سن معتدل ملکوتی یا آسمانی ( به احتمال قریب به یقین یا نزدیک به حقیقت در سن چهل سالگی ) آفریده شده و از عشق و زندگی جاودانه برخوردار گردیده اند.
آدم و حوا را میتوان با حروف لاتین به شکل های Adam و Eva نوشت و سپس آنها را به روش بازی کابالا به دو عدد تبدیل نمود و و ارقام هرکدام را باهم جمع نمود به شکل زیر:
واژه ی فارسی و فرا باستانی دهّر را هم میتوان از هم تفکیک نمود و به شکل های زیر بیان کرد و نوشت و بخاطر سپرد : ده هر ؛ ده ره.
دو واژه ی ترکیبی اوستائی؛ یکی خویدوده و دیگری آژی ده اکه، در اصل و ریشه به زبان قوم ماد بوده اند و نه به زبان قوم پارس. اولی در میدان خود شناسی و انسان شناسی در خطاب بخود و شنونده به معنای خود تو ده تائی هستی و دومی به معنای زندگانی های دهگانه آسمانی.
واژه ی قرآنی بَشَر با حروف لاتین به شکل Bashar احتمالا در اصل و ریشه بصورت تفکیکی بَش آر
( Bash - ar ) تلفظ و بیان میشده. پیشوند بَش ( Bash ) در زبان قوم ماد و کردهای امروز ایران به معنای سهم بوده و میباشد و پسوند آر ( ar ) ریشه در مصدر یا فعل آوردن داشته و دارد به معنای آرنده یا آورنده.
لذا بشر قرآنی در اصل و ریشه به معنای زیر بوده : آرنده ی بش یا آورنده ی سهم. منظور آورنده ی مائده ی ملکوتی یا آورنده ی مانّا ( manna , nanma ) نانِ ما از آسمان و یا آورنده ی طعام، خوارکی و نوشیدینی های معنوی از عالم غیب به عالم شهود، و آن پیام شاد یا خبر نیک و یا مژده ی خیر عبارت است از ابعاد دهگانه ی نفسانی هرکدام از افراد انسانی مشتمل بر پنج من مردانه و پنج من زنانه و نه عقول عشره یا خرد های دهگانه؛ نه اعداد یک رقمی دهگانه خردمندان گمنام هندو از صفر تا نُه ( ۰تا ۹ ) ؛ نه ده فرمان موسا و نه کاتگوری های دهگانه ارسطو؛ یکی جوهر و نُه تا عَرَض در شرح و توضیح هستی یا وجود بیکران به کمک ده مقوله مفهوم، جملگی به تعداد انگشتان دست ها یا پاهای افراد انسانی ( به استثنای بعضی از افراد انسانی که دارای دوازده انگشت در دست ها و پاهای خود میباشند ) .
موسا و ایسا و محمّد هرکدام به سهم خود بر روی آن چراغ حقیقت که توسط خردمندان گمنام ایرانی ( و بعضا هندو ) در فراباستان روشن گردیده، طوری سرپوش گذاشته و روی آن حجاب سنگین، صخیم و نفوذ ناپذیر کشیده و درز و دروز های سبد را مانند مادر موسا طوری قیر اندود نموده ( تا نوزاد در آب نیل غرق نشود ) تا نور آن به بیرون نفوذ نکند و مردم نتوانند آنرا ببینند.