افشیدن

ما می دانیم که "نِ" در واژگانِ بالا پیشوند است و آنچه می ماند:
1. 2 - "شَستن" ( شیدَن ) با بُن کُنونی "شین"
2. 2 - "شاندن" با بُن کُنونیِ "شان"
اکنون با پیشوندِ "اَف: به، به سوی" خواهیم داشت:
1. 3 - "اَفشستَن" ( اَفشیدن ) با بُن کُنونی "اَفشین"
2. 3 - " اَفشاندن" با بُن کُنونی "اَفشان"
. . . . . . . . .
"شید" به معنایِ " آفتاب، روشنایی، نور" بُن گذشته یِ "شیدَن" می باشد؛ واژه یِ " خشَئیتَ:xšaēta" در اوستاییِ جوان به معنای "درخشان، تابان، برازنده، برق زننده، روشن"، کُنیده واژه ( PPfP ) است؛ از آنجایی که بی درنگ در پسِ آوایِ "خ"، آوایِ " ش" نشسته است، آوایِ "خ" در زبانِ پارسیِ میانه زدوده شده است. "شین" نیز که در پارسی برابر با پدیده هایِ روشن یا رنگی است، بُن کُنونیِ "شیدَن" می باشد.
. . . . . . .
"شین/شان" را با واژگان " وینیردن/ویناردن" در پارسیِ میانه بسنجید - بالانده.