افشنگ

واژه یِ "پَشنگ یا پاشنگ" برآمده از پیشوندِ "پَد/پاد" و ریشه یِ اوستاییِ "شَنگ" است. ما در زبانِ پارسیِ نو، پیشوندِ "پَد/پاد" را به ریختِ پیشوندِ "پَ/پا" نیز داریم؛ بمانند" پَنهان، پَسند، پازهر و. . . .
( پس این دو واژه یکی نیستند. )
ریشه هایِ اوستاییِ پایان یافته با " - َ نگ:ang - " دارایِ بُن کُنونیِ پایان یافته با " - َ نجَ :anja" و کُنیده واژه یِ پایان یافته با " - َ ختَ:axta - " بوده اند. از اینرو، چنانکه در زبانِ پارسیِ میانه نیز داشته ایم، داریم:
1 - " فِشنگ یا اَفشنگ":
بُن کُنونی: اَفشَنج
کُنیده واژه: اَفشنجیده یا اَفشَخته
ریختِ فعلی: اَفشَنجیدن یا اَفشَختن
( در واژگانِ بالا می توانید به جایِ پیشوندِ "اَف"، پیشوندِ "فِ" را بگذارید. )
2 - "پَشنگ یا پاشنگ":
بُن کُنونی:پَ ( د ) شَنج یا پا ( د ) شَنج
کُنیده واژه: پَ ( د ) شَنجیده یا پا ( د ) شَنجیده یا پَ ( د ) شَخته یا پا ( د ) شَخته
ریختِ فعلی: پَ ( د ) شَنجیدن یا پا ( د ) شَنجیدن یا پَ ( د ) شَختن یا پا ( د ) شَختن