اَللَّهُمَّ إِنِّی أَفْتَتِحُ الثَّنَاءَبِحَمْدِکَ ( فرازی از دعای افتتاح )
ثنا به معنای مدح است بر هر زیبایی و کمال ثنا شوند، و اختصاص به نعمت ندارد. لذا هر موجودی که دارای کمالات و اوصاف پسندیده باشد، قابل مدح و ثنا است، هرچند نعمتی از سوی او به ما نرسیده باشد. اما حمد عبارت است از سخن با فعلی که دلالت کند بر تعظیم و تکریم و قدردانی از نعمت دهنده، به خاطر نعمتی که به ما ارزانی داشته است. بنا بر این، ثنا لزوما در برابر نعمت نیست، اما حمد، لزوما در برابر نعمت است.
... [مشاهده متن کامل]
پس با این بیان، مقصود از فراز مذکور آن است که مدح و ثنای خداوند را به خاطر کمال و جمال بی نهایتی که دارد با سپاسگزاری از نعمتهایی که به ما ارزانی داشته، آغاز می کنم.
نظر برنامه کاربردی پاسخگو:
ثنا به معنای مدح است بر زیبایی و کمال ممدوح که اختصاص بر نعمت ندارد. یعنی خواه نعمتی داده باشد، خواه نداده باشد، به خاطر کمالاتش، او را می ستاییم. اما حمد عبارت است ستودن حمدشونده به خاطر نعمتهایی که به دیگران عطا کرده است و شکر نیز عبارت است ستودن شکرشونده به خاطر نعمتهایی که به خود ما عطا نموده است و تسبیح نیز عبارت است از ستودن تسبیح شونده به خاطر بری بودن از هرگونه نقص و نیازی و به عبارت دیگر، تسبیح یعنی منزه دانستن او از هر نقصی و بیان آن.
اما درباره اینکه چرا افتتاح و آغاز ثناء الهی و یا طبق برخی ادعیه و روایات آغاز سخن با حمد صورت گرفته، دلیل و توضیحی در روایات، یافت نشد. و لذا بیان هر دلیل و علتی، صرفاً یک حدس و گمان خواهد بود که ارزش علمیِ چندانی نخواهد داشت. تنها می توان چنین بیان داشت که این شیوه ی حمد و ثناء، مطابق سوره حمد به عنوان آغازین سوره ی قرآن با همان فاتحه الکتاب است که بعد از "بسم الله الرحمن الرحیم"، با حمد الهی آغاز شده است. حال آنکه آغاز ثناء و مدح و سخن، با شکر و تسبیح و استغفار و . . . نیز متصور است. لکن چنین آغازی در متون روایی و آیات الهی، مرسوم نیست.
ثنا به معنای مدح است بر هر زیبایی و کمال ثنا شوند، و اختصاص به نعمت ندارد. لذا هر موجودی که دارای کمالات و اوصاف پسندیده باشد، قابل مدح و ثنا است، هرچند نعمتی از سوی او به ما نرسیده باشد. اما حمد عبارت است از سخن با فعلی که دلالت کند بر تعظیم و تکریم و قدردانی از نعمت دهنده، به خاطر نعمتی که به ما ارزانی داشته است. بنا بر این، ثنا لزوما در برابر نعمت نیست، اما حمد، لزوما در برابر نعمت است.
... [مشاهده متن کامل]
پس با این بیان، مقصود از فراز مذکور آن است که مدح و ثنای خداوند را به خاطر کمال و جمال بی نهایتی که دارد با سپاسگزاری از نعمتهایی که به ما ارزانی داشته، آغاز می کنم.
نظر برنامه کاربردی پاسخگو:
ثنا به معنای مدح است بر زیبایی و کمال ممدوح که اختصاص بر نعمت ندارد. یعنی خواه نعمتی داده باشد، خواه نداده باشد، به خاطر کمالاتش، او را می ستاییم. اما حمد عبارت است ستودن حمدشونده به خاطر نعمتهایی که به دیگران عطا کرده است و شکر نیز عبارت است ستودن شکرشونده به خاطر نعمتهایی که به خود ما عطا نموده است و تسبیح نیز عبارت است از ستودن تسبیح شونده به خاطر بری بودن از هرگونه نقص و نیازی و به عبارت دیگر، تسبیح یعنی منزه دانستن او از هر نقصی و بیان آن.
اما درباره اینکه چرا افتتاح و آغاز ثناء الهی و یا طبق برخی ادعیه و روایات آغاز سخن با حمد صورت گرفته، دلیل و توضیحی در روایات، یافت نشد. و لذا بیان هر دلیل و علتی، صرفاً یک حدس و گمان خواهد بود که ارزش علمیِ چندانی نخواهد داشت. تنها می توان چنین بیان داشت که این شیوه ی حمد و ثناء، مطابق سوره حمد به عنوان آغازین سوره ی قرآن با همان فاتحه الکتاب است که بعد از "بسم الله الرحمن الرحیم"، با حمد الهی آغاز شده است. حال آنکه آغاز ثناء و مدح و سخن، با شکر و تسبیح و استغفار و . . . نیز متصور است. لکن چنین آغازی در متون روایی و آیات الهی، مرسوم نیست.