لغت نامه دهخدا
فرهنگ فارسی
مترادف ها
افاده کردن
پیشنهاد کاربران
افاده کردن یعنی باور داشتن به " افا ۱۰" یعنی باور داشتن به اینکه تصویر عددی نهفته در پشت سه حرف افا به شکل؛ ۱ ۲۳ ۱ مساوی با تصویر عددی دو حرفی ده یعنی ۱۰ میباشد.
در عوض واژه ی افتاده به روش تجزیه و ترکیب دبستانی بصورت : ا ف ت ا د ه، با تلفظ الف ف الف ت دال ه یا الف فا الف تا دال ها، با توضیح کوتاه و فشرده به شرح زیر؛ دو حرف؛ ا ف، در ردیف حروف الفبای فارسی به ترتیب معادل اعداد ۱ و ۲۳ میباشند و عدد ۲۳ با تلفظ سه و دو یا دو و سه مساوی با پنج و در کنار عدد یک به شکل ۱ ۵ و دو حرف؛ ت ا، به ترتیب معادل اعداد ۴ و ۱ با جمع رقمی پنج و در کنار یک و پنج ( اف ) بصورت ۱ ۵ ۵ با تلفظ یک پنج و پنج مساوی با یک ۱۰ یا ده تا یک و دو حرف؛ ده، با تلفظ دَه یعنی عدد ۱۰.
... [مشاهده متن کامل]
لذا " افتادن" از دیدگاه واژه سازان ماهر و خبره در میدان ناپیدای بازی کابلا با مرجعیت غیبی و نامعلوم، در ارتباط با دهگانهای دو جنسیتی یا زوجی و خودی و غیر بیگانه از هم ملکوتی یا آسمانی، پاراپارادیزی، فرافردوسی یا بهشت برینی و جاودانه ی هرکدام از افراد انسانی، به معنای ترک حالت بهشت برین و آغاز سفر بسیار طولانی و دایره وار دنیوی، مقطعی، نزولی و صعودی محتوای کیهان یا جهان بین دو بهشت برین متوالی بوده است، با هدف باز گشت به همان حالت اولیه در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، اعتدال و نظم و هماهنگی با کمیت و کیفیت بهشت برین و نه با هدف حضور یافتن در پایان سفر در دادگاه عدل الهی یا الاهی بر اساس حکمت های موسائی - تورائی؛ ایوانگلیئی - ایسائی ( یا انجیلی - عیسوی ) ؛ محمّدی - قرآنی ؛ زرتشتی - اوستائی و اعم و ذالک.
در عوض واژه ی افتاده به روش تجزیه و ترکیب دبستانی بصورت : ا ف ت ا د ه، با تلفظ الف ف الف ت دال ه یا الف فا الف تا دال ها، با توضیح کوتاه و فشرده به شرح زیر؛ دو حرف؛ ا ف، در ردیف حروف الفبای فارسی به ترتیب معادل اعداد ۱ و ۲۳ میباشند و عدد ۲۳ با تلفظ سه و دو یا دو و سه مساوی با پنج و در کنار عدد یک به شکل ۱ ۵ و دو حرف؛ ت ا، به ترتیب معادل اعداد ۴ و ۱ با جمع رقمی پنج و در کنار یک و پنج ( اف ) بصورت ۱ ۵ ۵ با تلفظ یک پنج و پنج مساوی با یک ۱۰ یا ده تا یک و دو حرف؛ ده، با تلفظ دَه یعنی عدد ۱۰.
... [مشاهده متن کامل]
لذا " افتادن" از دیدگاه واژه سازان ماهر و خبره در میدان ناپیدای بازی کابلا با مرجعیت غیبی و نامعلوم، در ارتباط با دهگانهای دو جنسیتی یا زوجی و خودی و غیر بیگانه از هم ملکوتی یا آسمانی، پاراپارادیزی، فرافردوسی یا بهشت برینی و جاودانه ی هرکدام از افراد انسانی، به معنای ترک حالت بهشت برین و آغاز سفر بسیار طولانی و دایره وار دنیوی، مقطعی، نزولی و صعودی محتوای کیهان یا جهان بین دو بهشت برین متوالی بوده است، با هدف باز گشت به همان حالت اولیه در نهایت کمال ایده آل خوبی و زیبایی، اعتدال و نظم و هماهنگی با کمیت و کیفیت بهشت برین و نه با هدف حضور یافتن در پایان سفر در دادگاه عدل الهی یا الاهی بر اساس حکمت های موسائی - تورائی؛ ایوانگلیئی - ایسائی ( یا انجیلی - عیسوی ) ؛ محمّدی - قرآنی ؛ زرتشتی - اوستائی و اعم و ذالک.