اصلاندوز

های کهن و شهرهای بزرگ آذربایجان را آن ها ساخته و نام نهاده اند که نام پهلوی دارند. مردم آذربایجان از آریاییان ماد هستند، گویش آذری هم داشته اند و زبانشان پهلوی بوده است. خود نام آذربایجان هم معرب آدورپایگان است و آدور یا آتور همان آذر و آتش است و ما شهری هم در جمهوری آذربایجان با همین نام پهلوی آدور داریم. نام رود آراز هم پهلوی است با چیم پُرراز. نام کوه ساوالان و سهند ( معرّب سَگَند: نستوه ) و اَورین ( اَبری ) و سیاهکوه هم پهلوی است. نام اسلاندوز هم پهلوی است به چیم شیرکُش ( با کمان و تیر ) . در زبان تاتار ارسیلان به شیر گفته می شود، اسلان واژه پهلوی است که با آن ناهمگونی دارد و دوز هم از بون دوختن است که در این جا دوختن با تیر کمان را می گوید. ما این دوز را در رَواندوز و باراندوز و اولدوز هم داریم و اول همان بالا است و دوز از دوختن ( دوز ) و دوزیدن ( دوز ) می تواند باشد با چیم های دوختن و دزدی کردن. به پنج روز واپسین سال هم در ایران باستان پنجه دوزیدگ ( دزدیده ) می گفتند چون هر ماه ایرانی همواره سی روزه بود و سال دوازده ماه ۳۰ روز داشت و ۵ روز می ماند که آن را جشن می گرفتند و به پیشواز نوروز می رفتند. خود را درست بشناسیم. یکی از دَدِستَن های بزرگ ما همین خودشناسی و ارج نهادن به فرهنگ کشورمان است. بیشتر ایرانیان نامهای تازی و تورکی و اروپایی دارند و بدبختانه برخی هم نام های قاتلین نیاکان را برای کودکانشان برگزیده اند. بابک یا پاپَگ است و نامی پهلوی است و اگر آن را باور ندارید خررمدین از دو واژه پهلوی ساخته شده است.

برگردیم به پرسش شما. زبان پهلوی یکی از کهنترین زبان های گیهان ( جهان ) است. روشن است که پیش از اَندَر شودَن ( ورود ) آریاییان، مردمانی در این سرزمین می زیستند. برخی از آنان دبیره داشتند و زبان های بومی. آنچه روشن است، این است که این مردمان با پیشرفت و نوآوری ایران ( نخستین کشور در این بخش از گیهان ) و یکی از نخستین کشورهای گیهان در میان آریاییان زیستند و دبیره و زبان آنان را پذیرفتند. شما سده های دراز هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان را با دادهای شکوهمند و پیشرفت های شگرف آن ها در کشورداری و هوتوخش ( صنعت ) و کشاورزی بی اوسکارید ( در نظر بگیرید ) . بلی دبیره پهلوی از دبیره آرامی گرفته شده است و ایلامی ها نیز در پیدایش ایران یاور آریاییان بودند و ایرانویج هخامنشی و ایرانشهر ساسانی پَروَستار مردمان آریایی و نا آریایی بودند که ایران و انیران نامیده می شدند و ایرانیان داد ( حقوق ) آنان را به نیکی می اوسکاردند و برآورده می کردند ( زندگی کورَش دادگر بنیان نهنده ایران هخامنشی و کشور ایران را بی اوسکارید که دیگر شاهنشاهان هخامنشی تا ساسانی خود را پیرو راه او می دانستند ) . زبان های دیگر مردم ایران، در زبان کهن پهلوی راه یافتند یا در کنار آن تا زمانی پیش رفتند و سپس زبان پهلوی زبان چیره شد. دبیره سومر و زبان سومر و بابل و آکدی چیزی جدای از زبان و دبیره پهلوی هستند و زبان سومر و دبیره آن هیچ پیوندی با زبان تاتار ( که به نادرستی زبان تورکی نامیده می شود ) ندارد. تورک تبار تورانیان است که پارسی گوی بودند مانند افراسیاب و فرنگیس و . . . ( شاهنامه فردوسی ) و نام زبان نیست. آنچه ما در آذربایجان به آن سخن می گوییم، آمیزه ای از واژگان تاتار یادگار چیرگی تاتارهای چنگیزی و تیموری است و عربی یادگار اعراب و واژگان پارسی پهلوی و پارتی پهلوی که نام آذربایجان و نام شهرها و روستاهای کهن آذربایجان هم بیشتر در پی پایمردی شیرزنان و شیرمردان آن به همان زبان پهلوی بازمانده است. اگر واژه ای پهلوی نباشد، من نیز آن را پهلوی نخواهم دانست و من در یافتن واژه های پهلوی می کوشم تا واژگان همبون و همخانواده را بیابم و بررسی کنم و اگر یافتم، بشناسینم ( معرفی نمایم ) . مانند کیلوانگ و کیلوان و کیلوین و کیلیو . . .

یک مثال از این دهها کلمه که عنوان کردم Pakage انگلیسی و پوکه جک = Pukagak ترکی آذری هست که از ریشه ی Puk بمعنی پیچیدن و بسته بندی هست.
متاسفانه همچنانکه قبلا هم اشاره کردم زبانشناسان پارسی زبان متعصبانه به دایره ی لغات فلات ایران زمین نگاه کرده اند بی آنکه متخصص در دایرهی لغات دیگر مردمان این سرزمین باشند.

و سرسبز و یا بسیار کم باران بوده و خشک! من در باراندوز نبوده ام، با این همه می توان درستی این سخن را بررسی کرد. رَواندوز نیز به گمان می رسد که جایی با چیم دامال ( به دام اندازنده ) ، کنایه از بسیار زیبا ) باشد که رهسپار ( مسافر ) را به خود می دوزد و روانش را می دزدد و او را در آن جا ماندگار می سازد و از پی گرفتن راه و رهسپاری ( مسافرت ) باز می دارد.

دوز در ترکی 6 معنی دارد که البته با توجه به شکل آوایی آن ، معانی متفاوتی از آن درک می شود:
1 - ریشه فعل چیدن ( چینش ) - سرجای درست قرار دادن. مثال : بشقابلاری دوز : یعنی بشقاب ها را بچین ، بشقاب ها را بطور مناسب قرار بده.
2 - ریشه ی فعل منتظر بودن . مثال : بیراز دوز ( Bir az D�z ) : یعنی کمی صبر کن.
3 - نمک . مثال دوز وور ( Duz Vur ) یعنی نمک بزن.
4 - درست و بجا. دوز ددی ( D�z dedi ) یعنی درست گفت - کاملا صحیح
5 - مسطح و دشت و سرزمین جلگه ای. دوز یرده اکین ( D�z yerdə Əkin ) یعنی در جای مسطح بکارید.
6 - عمود یا قائم. مثال : دوز دیواردان چیخان ( D�z Divardan �ixan ) یعنی کسی که از دیوار قائم بالا میره.
از بین 6 معنی بالا ، 5 مورد اول بسیار پر کاربرد و مورد آخری کم کاربرد هست.
حالا بنظر شما اصلان که بعضی جاها رسلان هم گفته میشه یعنی شیر ، به کدوم میخوره؟ معلومه به شماره ی 5 و میشه سرزمین شیر یا دشت شیر یا جلگه ای که در آن شیر هم زندگی می کنه.
و کسی که دوز را دژ معنی کرده مثل این که Book انگلیسی را کوه معنی کرده باشه.
در ضمن دیوار شکل فارسی دووار ترکی هست. چرا؟ چون "دو ( Du ) " مخفف دور یعنی در جا ایستاده و چیز بی تحرک هست و "وار" ( Var ) یعنی موجود بودن - هست ، هستی داشتن - زندگی داشتن - پایدار بودن - غیر قابل منسوخ شدن یا بودن و . . . در کل چی میشه ؟ یعنی چیزی که سر پا هست و بی تحرک . آیا این به معنی دیوار فارسی نمی خوره؟ بنابراین خواستم با کمال احترام و بصورت علمی ، معنی رو توضیح بدم و متاسفانه و یا خوشبختانه کلمات بسیاری هستند که در فارسی و ترکی کاملا و یا تقریبا به یک شکل هستند و خوانده می شوند . آنهایی که معنی معادل در ترکی دارند یعنی از ترکی به فارسی رفته اند و ممکن هم هست که یک کلمه ی کاملا یکسان ، معنی متفاوتی در دو زبان داشته باشد.
چون در بالا و در مثال ها بشقاب هم بود خواستم بگویم که بشقاب هم یک کلمه ی ترکی هست : بوش ( BoŞ ) یعنی خالی قاب : یعنی ظرف. و بنابراین در غذا خوردن میگوییم بشقاب بده ، یعنی یک ظرف خالی بده که غذا توش ریخته بشه و به مرور این کلمه در 90 درصد موارد به ظرف مشخصی که هم اکنون می شناسیم نسبت داده میشه.
یکی از دوستان باراندوز را دژ باران معنی کرده ، توضیح دادم که دژ کلا منسوخ و اشتباه هست و اما باران آن باران فارسی نیست ، درستش بارین دوز هست. بارین از باریندیران یعنی - شکوفا کننده - محل رشد و تکثیر - سرزمین یا مکان روییدن . و بنابراین بارین دوز یعنی دشت حاصلخیز - دشت . . . دیگه خودتون کلمات خوب را مثل مغز پسته براش بچینید.

شدند مانند تمام ترکان دیگر دنیا آلتای از ریشه های سرزمینی آنها بود نه آن که از آلتای آمده باشند .