آشکارساز پرتو ایکس. آشکارسازهای اشعه ایکس دستگاه هایی هستند که برای اندازه گیری شار، توزیع فضایی، طیف و/یا سایر خواص اشعه ایکس استفاده می شوند.
می توان آشکارسازها را به دو دسته اساسی تقسیم نمود: آشکارسازهای تصویربرداری مانند صفحات عکاسی و فیلم اشعه ایکس ( فیلم عکاسی ) که امروزه عمدتا با دستگاه های دیجیتالی مختلف مانند صفحات تصویر یا آشکارسازهای صفحه تخت جایگزین شده اند ) و دستگاه های اندازه گیری دوز ( مانند اتاقک های یونیزاسیون ) شمارشگرهای گایگر و تشعشع سنج هایی که برای اندازه گیری تابش پرتوی موضعی، دوز و/یا نرخ دوز استفاده می شوند، برای نمونه، برای تأیید اینکه تجهیزات و روش های حفاظت از تشعشع به طور مداوم مؤثر هستند.
برای به دست آوردن یک تصویر با هر نوعی از آشکارساز تصویر، بخشی از فرد بیمار که باید تحت اشعه ایکس قرار بگیرد بین منبع اشعه ایکس و گیرنده تصویر قرار می گیرد تا سایه ای از ساختار داخلی آن قسمت خاص از بدن ایجاد شود. اشعه ایکس تا حدی توسط بافت های متراکم مانند استخوان، مسدود ( "تضعیف" ) می شود و راحت تر از بافت های نرم عبور می کند. ناحیه هایی که اشعه ایکس به آن ها تابیده و در آن گسترش می یابد، باعث می شود که استخوان ها روشن تر از بافت نرم اطراف به نظر برسند.
ترکیب های کنتراست حاوی باریم یا ید، که رادیواپک هستند، می توانند در دستگاه گوارش ( باریم ) مصرف شوند یا برای برجسته سازی این عروق در شریان یا سیاه رگ ها تزریق شوند. ترکیبات کنتراست دارای عناصر با شماره اتمی بالایی هستند که ( مانند استخوان ) به طور اساسی اشعه ایکس را مسدود می کنند و از این رو اندام یا رگ توخالی را می توان به طور راحت تری مشاهده کرد. در جستجوی مواد کنتراست غیر سمی، بسیاری از انواع عناصر با عدد اتمی بالا مورد ارزیابی قرار گرفتند. متأسفانه، برخی از عناصر انتخاب شده مضر شناخته شده اند – برای مثال، زمانی از توریم به عنوان ماده کنتراست استفاده می شد - که سمی بودن آن و اینکه به احتمال زیاد چندین دهه پس از استفاده باعث بروز سرطان می شود تشخیص داده شد. مواد کنتراست مدرن، بهبود یافته اند و در حالی که هیچ راهی برای تعیین اینکه چه کسی ممکن است به کنتراست حساسیت داشته باشد وجود ندارد، بروز واکنش های آلرژیک جدی کم شده است. [ ۱]
فیلم معمولی اشعه ایکس حاوی کریستال «دانه های» هالید نقره است که عمدتاً برمید نقره می باشد. [ ۲] اندازه دانه و ترکیب را می توان به گونه ای تنظیم کرد تا بر ویژگی های فیلم تأثیر بگذارد، به عنوان مثال برای بهبود وضوح در تصویر توسعه یافته. هنگامی که فیلم در معرض تابش قرار می گیرد، هالید دچار یونش می شود و الکترون های آزاد در ناکاملی بلوری به دام می افتند. یون های نقره به این عیوب جذب می شوند و کاهش می یابند و خوشه هایی از اتمهای شفاف نقره ایجاد می کنند. در فرآیند توسعه، این اتم ها به اتم های نقره مات تبدیل می شوند که تصویر قابل مشاهده را تشکیل می دهند، تاریک ترین ناحیه، جایی است که بیشترین تشعشع شناسایی شده است. مراحل توسعه بیشتر باعث تثبیت دانه های حساس شده و حذف دانه های غیر حساس برای جلوگیری از قرار گرفتن در معرض بیشتر ( مثلاً از نور مرئی ) می باشد. : 159 [ ۳]
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفمی توان آشکارسازها را به دو دسته اساسی تقسیم نمود: آشکارسازهای تصویربرداری مانند صفحات عکاسی و فیلم اشعه ایکس ( فیلم عکاسی ) که امروزه عمدتا با دستگاه های دیجیتالی مختلف مانند صفحات تصویر یا آشکارسازهای صفحه تخت جایگزین شده اند ) و دستگاه های اندازه گیری دوز ( مانند اتاقک های یونیزاسیون ) شمارشگرهای گایگر و تشعشع سنج هایی که برای اندازه گیری تابش پرتوی موضعی، دوز و/یا نرخ دوز استفاده می شوند، برای نمونه، برای تأیید اینکه تجهیزات و روش های حفاظت از تشعشع به طور مداوم مؤثر هستند.
برای به دست آوردن یک تصویر با هر نوعی از آشکارساز تصویر، بخشی از فرد بیمار که باید تحت اشعه ایکس قرار بگیرد بین منبع اشعه ایکس و گیرنده تصویر قرار می گیرد تا سایه ای از ساختار داخلی آن قسمت خاص از بدن ایجاد شود. اشعه ایکس تا حدی توسط بافت های متراکم مانند استخوان، مسدود ( "تضعیف" ) می شود و راحت تر از بافت های نرم عبور می کند. ناحیه هایی که اشعه ایکس به آن ها تابیده و در آن گسترش می یابد، باعث می شود که استخوان ها روشن تر از بافت نرم اطراف به نظر برسند.
ترکیب های کنتراست حاوی باریم یا ید، که رادیواپک هستند، می توانند در دستگاه گوارش ( باریم ) مصرف شوند یا برای برجسته سازی این عروق در شریان یا سیاه رگ ها تزریق شوند. ترکیبات کنتراست دارای عناصر با شماره اتمی بالایی هستند که ( مانند استخوان ) به طور اساسی اشعه ایکس را مسدود می کنند و از این رو اندام یا رگ توخالی را می توان به طور راحت تری مشاهده کرد. در جستجوی مواد کنتراست غیر سمی، بسیاری از انواع عناصر با عدد اتمی بالا مورد ارزیابی قرار گرفتند. متأسفانه، برخی از عناصر انتخاب شده مضر شناخته شده اند – برای مثال، زمانی از توریم به عنوان ماده کنتراست استفاده می شد - که سمی بودن آن و اینکه به احتمال زیاد چندین دهه پس از استفاده باعث بروز سرطان می شود تشخیص داده شد. مواد کنتراست مدرن، بهبود یافته اند و در حالی که هیچ راهی برای تعیین اینکه چه کسی ممکن است به کنتراست حساسیت داشته باشد وجود ندارد، بروز واکنش های آلرژیک جدی کم شده است. [ ۱]
فیلم معمولی اشعه ایکس حاوی کریستال «دانه های» هالید نقره است که عمدتاً برمید نقره می باشد. [ ۲] اندازه دانه و ترکیب را می توان به گونه ای تنظیم کرد تا بر ویژگی های فیلم تأثیر بگذارد، به عنوان مثال برای بهبود وضوح در تصویر توسعه یافته. هنگامی که فیلم در معرض تابش قرار می گیرد، هالید دچار یونش می شود و الکترون های آزاد در ناکاملی بلوری به دام می افتند. یون های نقره به این عیوب جذب می شوند و کاهش می یابند و خوشه هایی از اتمهای شفاف نقره ایجاد می کنند. در فرآیند توسعه، این اتم ها به اتم های نقره مات تبدیل می شوند که تصویر قابل مشاهده را تشکیل می دهند، تاریک ترین ناحیه، جایی است که بیشترین تشعشع شناسایی شده است. مراحل توسعه بیشتر باعث تثبیت دانه های حساس شده و حذف دانه های غیر حساس برای جلوگیری از قرار گرفتن در معرض بیشتر ( مثلاً از نور مرئی ) می باشد. : 159 [ ۳]
wiki: آشکارساز پرتو ایکس