اسمان ابی

بر اساس پژوهش های زبان شناسی تاریخی:
ریشهٔ واژهٔ آسمان به فارسی میانه و اوستایی بازمی گردد.
این واژه در زبان های ایرانی کهن وجود داشته پیش از ورود ترکان به فلات ایران.
صورت های تاریخی واژه:
زبان صورت واژه
اوستایی asman - / asəman -
فارسی میانه ( پهلوی ) asmān
فارسی نو آسمان
- - -
۲️⃣ معنای اصلی در زبان های ایرانی
در منابع معتبر، �آسمان� به معنای:
سپهر
فلک
سقف جهان
جایگاه اجرام آسمانی
است و هیچ گاه به صورت اشتقاقی از فعل �آویختن� تعریف نشده است.
- - -
۳️⃣ بررسی ادعای ترکی بودن
ادعا:
> �آسمان از فعل ترکی آسماق ( asmaq = آویختن ) گرفته شده�
پاسخ علمی:
❌ این نوع شباهت ها شباهت تصادفی آوایی هستند، نه رابطهٔ ریشه شناختی.
دلایل رد این ادعا:
1. واژهٔ آسمان قرن ها قبل از ثبت زبان های ترکی در متون ایرانی وجود داشته
2. در زبان ترکی:
asmaq = آویختن ( فعل )
asman اسم سازِ طبیعی و تاریخی ندارد
3. زبان شناسی تطبیقی اجازه نمی دهد فعلِ یک زبان → اسم بنیادین زبان دیگر بدون شواهد تاریخی پذیرفته شود
- - -
۴️⃣ نظر منابع معتبر زبان شناسی
📚 ۱. دهخدا
> �آسمان: فلک، سپهر، از واژه های فارسی کهن�
📚 ۲. فرهنگ معین
> �آسمان ← فارسی میانه asmān�
📚 ۳. حسن انوری – فرهنگ سخن
> �ریشه در زبان های ایرانی باستان�
📚 ۴. احسان یارشاطر – دانشنامه ایرانیکا
> واژهٔ asman از ریشه های ایرانی پیشاهخامنشی است
📚 ۵. W. Eilers ( ایران شناس )
> واژهٔ آسمان هم ریشه با واژه های کهن هندواروپایی مربوط به �سپهر�
- - -
۵️⃣ اگر قرار بود ترکی باشد…
باید:
در قدیمی ترین متون ترکی وجود می داشت ❌
در زبان های ایرانی وام واژه محسوب می شد ❌
ساخت واژه ایِ ترکیِ معتبر می داشت ❌
هیچ کدام وجود ندارد.
- - -
۶️⃣ جمع بندی نهایی
✅ آسمان واژه ای اصیل ایرانی است
❌ ارتباط آن با فعل ترکی �آسماق� علمی نیست
❌ تفسیر �ستارگان آویزان اند� یک برداشت عامیانهٔ پسینی است
📌 شباهت آوایی ≠ ریشهٔ زبانی
- - -