اسماالحسنی

نمانَد به یک حال، ز شام و نهار،
دلی کز وفا گشته روشن و استوار،
به از گنجِ شاهان بود هموره یادگار،
الا هرگز ز خشم آتش در دلِ خود مکار،
که سوزد نخست آن دلِ شهریار،
به نیکی گرای و به پیمان نگار،
که نیکی بود توشهٔ کردگار،
توانا کسی بود کو دل آزار نیست،
به هنگامِ پیروزی، هی خودگسار نیست،
چو روزِ سفر سویِ چشمه هم دوید،
همین نامِ نیکو تو را ز پوشه دید…