سبک وینتیج در صنعت مد، به استفاده از پوشاک متعلق به دهه های ۱۹۲۰ تا ۱۹۸۰م، اشاره دارد. این سبک ماهیتی سیال دارد و با گذشت هر دهه، دوره های زمانی جدیدی به آن افزوده می شود. در تعریف دقیق وینتیج اختلاف نظرهایی وجود دارد؛ شماری آن را شامل پوشاک جدید با طراحی مشابه گذشته می دانند و گروهی دیگر این عنوان را تنها به تولیدات گران قیمتِ برندها و طراحان مشهور اختصاص می دهند. همچنین دربارهٔ لزوم نو یا دست دوم بودن این لباس ها اتفاق نظری وجود ندارد. امروزه این سبک غالباً رویکردی تلفیقی از عناصر دهه های مختلف با مد و سلیقهٔ روز است.
... [مشاهده متن کامل]
استایل وینتیج با سبک کلاسیک و پوشاک تاناکورا تفاوت مفهومی دارد. پوشاک کلاسیک قدمتی بیش از یک قرن داشته و به دلیل کیفیت بالا و دوخت ظریف، هزینهٔ زیادی دارند. همچنین برخلاف بازار تاناکورا که مختص فروش پوشاک دست دومِ امروزی برای پاسخ به محدودیت های اقتصادی است، تمرکز استایل وینتیج بر ارزش و اصالت لباس های دهه های گذشته است.
این سبک که در جنگ جهانی اول و به دلیل محدودیت های اقتصادی رایج شد، در ابتدا نشانه فقر بود، اما از دهه ۱۹۶۰م به تدریج به جنبشی فرهنگی تبدیل شد و امروزه رویکردی تلفیقی از عناصر دهه های مختلف با مد روز است. گرایش به وینتیج ریشه در عواملی مانند تأثیر فرهنگ عامه، میل به اصالت، حس نوستالژی، کیفیت بالای پارچه های طبیعی و دست دوز، مقرون به صرفه بودن، و نیز دغدغه های زیست محیطی و کاهش مصرف گرایی دارد. این استایل با نمادهایی چون لباس یقه دار، عینک گرد، کیف و کفش چرمی، جواهرات نقره و مروارید شناخته می شود و در نسخه زنانه از رنگ های گرم، لباس های چندلایه، دامن های پلیسه و کلاه های تزیینی استفاده می کند، در حالی که نسخه مردانه بر بافت های یقه اسکی، کت چرم و جین تأکید دارد. در ایران نیز پوشاک قدیمی با تزئینات سوزن دوزی، سکه و یراق از اقوام مختلف، به سبک وینتیج ایرانی هویت بخشیده است.
... [مشاهده متن کامل]
استایل وینتیج با سبک کلاسیک و پوشاک تاناکورا تفاوت مفهومی دارد. پوشاک کلاسیک قدمتی بیش از یک قرن داشته و به دلیل کیفیت بالا و دوخت ظریف، هزینهٔ زیادی دارند. همچنین برخلاف بازار تاناکورا که مختص فروش پوشاک دست دومِ امروزی برای پاسخ به محدودیت های اقتصادی است، تمرکز استایل وینتیج بر ارزش و اصالت لباس های دهه های گذشته است.
این سبک که در جنگ جهانی اول و به دلیل محدودیت های اقتصادی رایج شد، در ابتدا نشانه فقر بود، اما از دهه ۱۹۶۰م به تدریج به جنبشی فرهنگی تبدیل شد و امروزه رویکردی تلفیقی از عناصر دهه های مختلف با مد روز است. گرایش به وینتیج ریشه در عواملی مانند تأثیر فرهنگ عامه، میل به اصالت، حس نوستالژی، کیفیت بالای پارچه های طبیعی و دست دوز، مقرون به صرفه بودن، و نیز دغدغه های زیست محیطی و کاهش مصرف گرایی دارد. این استایل با نمادهایی چون لباس یقه دار، عینک گرد، کیف و کفش چرمی، جواهرات نقره و مروارید شناخته می شود و در نسخه زنانه از رنگ های گرم، لباس های چندلایه، دامن های پلیسه و کلاه های تزیینی استفاده می کند، در حالی که نسخه مردانه بر بافت های یقه اسکی، کت چرم و جین تأکید دارد. در ایران نیز پوشاک قدیمی با تزئینات سوزن دوزی، سکه و یراق از اقوام مختلف، به سبک وینتیج ایرانی هویت بخشیده است.