استایل راکر، مدی برگرفته از سبک موسیقی راک است. در قالب این نوع مد احساساتی همچون خشم و ناامیدی بیان می شود و نمادی از شور و غلیان جوانی است. به طور کلی راک بودن استایل، داشتن سبک خاص خود در پوشش و توجه نکردن به نظرات دیگران است.
... [مشاهده متن کامل]
موسیقی راک برخاسته از فرهنگ آفریقایی - آمریکایی، در سال 1950م توانست نظر سفیدپوستان اروپایی را نیز به خود جلب کند. پس از جنگ جهانی دوم و عواقب ناشی از جنگ همچون مرگ عزیزان، ازدست دادن خانه و زندگی، مشکلات مالی سبب بروز افسردگی، ناامیدی و پرخاشگری به ویژه در بین جوانان شد. در این حین، ظهور سبک موسیقی راک، وسیله ای برای نشان دادن اعتراض، خشم و ناامیدی جوانان شد که از طریق ابزارهای موسیقی همچون گیتار الکتریک و با ضرباتِ پی درپی آهنگ به صورت تند و شدید و ایجاد هیجان بسیار نمایش داده می شد. این اعتراضات علاوه بر موسیقی، از طریق دیوارنگاری و نوشته ها و تصاویر اعتراضی چاپ شده روی لباس ها نیز بیان می شد که همین عامل، به یکی از اصلی ترین عناصر استایل راک تبدیل شد. بیشترین تأثیرگذاری استایل راک مربوط به دهۀ ۱۹۵۰ و 1960م است؛ در این زمان موسیقی راک با پاپ آمریکایی و بلوز ترکیب شد و هنرمندان موسیقی راک با پوشیدن استایل راک توانستند شهرت فراوانی کسب کنند.
در پایان دهۀ شصت میلادی، زمانی که هنرمندان در اجرای موسیقی راک به مواد روان گردان روی آوردند، استایل راکر نیز به مد ضد فرهنگ تبدیل شد و در پی آن یونیفورم های نظامی پاره شده و به عنوان بیانیه ای علیه دخالت آمریکا در ویتنام تغییر کاربری دادند. در دهۀ 1970م اجراکنندگان نوعی از موسیقی راک، با ایجاد تفاوت در نوع پوشش و استفاده از موها و ریش های بسیار بلند، راک را به گونه ای خشن تر از قبل اجرا می کردند. از دهۀ 1990م ویژگی های بارز استایل راکر کم کم از میان رفت و تأثیرگذاری موسیقی راک در مد روند کاهشی پیدا کرد؛ زیرا سبک لباس های مردانه تغییر یافته و گیتارهای الکترونیک به وسیلۀ دستگاه های سینتی سایزر منسوخ شدند؛ ولی آثار آن هنوز هم بر جای مانده است.
... [مشاهده متن کامل]
موسیقی راک برخاسته از فرهنگ آفریقایی - آمریکایی، در سال 1950م توانست نظر سفیدپوستان اروپایی را نیز به خود جلب کند. پس از جنگ جهانی دوم و عواقب ناشی از جنگ همچون مرگ عزیزان، ازدست دادن خانه و زندگی، مشکلات مالی سبب بروز افسردگی، ناامیدی و پرخاشگری به ویژه در بین جوانان شد. در این حین، ظهور سبک موسیقی راک، وسیله ای برای نشان دادن اعتراض، خشم و ناامیدی جوانان شد که از طریق ابزارهای موسیقی همچون گیتار الکتریک و با ضرباتِ پی درپی آهنگ به صورت تند و شدید و ایجاد هیجان بسیار نمایش داده می شد. این اعتراضات علاوه بر موسیقی، از طریق دیوارنگاری و نوشته ها و تصاویر اعتراضی چاپ شده روی لباس ها نیز بیان می شد که همین عامل، به یکی از اصلی ترین عناصر استایل راک تبدیل شد. بیشترین تأثیرگذاری استایل راک مربوط به دهۀ ۱۹۵۰ و 1960م است؛ در این زمان موسیقی راک با پاپ آمریکایی و بلوز ترکیب شد و هنرمندان موسیقی راک با پوشیدن استایل راک توانستند شهرت فراوانی کسب کنند.
در پایان دهۀ شصت میلادی، زمانی که هنرمندان در اجرای موسیقی راک به مواد روان گردان روی آوردند، استایل راکر نیز به مد ضد فرهنگ تبدیل شد و در پی آن یونیفورم های نظامی پاره شده و به عنوان بیانیه ای علیه دخالت آمریکا در ویتنام تغییر کاربری دادند. در دهۀ 1970م اجراکنندگان نوعی از موسیقی راک، با ایجاد تفاوت در نوع پوشش و استفاده از موها و ریش های بسیار بلند، راک را به گونه ای خشن تر از قبل اجرا می کردند. از دهۀ 1990م ویژگی های بارز استایل راکر کم کم از میان رفت و تأثیرگذاری موسیقی راک در مد روند کاهشی پیدا کرد؛ زیرا سبک لباس های مردانه تغییر یافته و گیتارهای الکترونیک به وسیلۀ دستگاه های سینتی سایزر منسوخ شدند؛ ولی آثار آن هنوز هم بر جای مانده است.