اساوره

لغت نامه دهخدا

( اساورة ) اساورة. [ اَ وِ رَ ] ( ع اِ ) ج ِ اُسوار و اَسْوِرة. جج ِ سِوار. یاره ها. دست برنجنها. || سواران فرس. سواران و اسپان. ( آنندراج ): همه جهان را عمارت کرد واساوره را دستینهای زر در دست راست کرد بر سبیل اکرام و همتی بلند که داشت. ( فارسنامه ابن البلخی ص 48 ). || ( اِخ ) ( فارسی الاصل ) قومی از عجم که دربصره ساکن شدند چون احامره بکوفه. ( منتهی الارب ).

فرهنگ فارسی

جمع اسوار به معنی سوار، سواربراسب، وتیرانداز، ونیزاساوره: گروهی ازایرانیان که درقدیم دربصره ساکن شدند
دست برنجنها

دانشنامه آزاد فارسی

اَساوِره
رجوع شود به:اسواران
wikijoo: اساوره

پیشنهاد کاربران

سوار واژه ای فارسی برگرفته از اسوار ( که آن هم احتمالا اسپ - ور ( بر ) در فارسی میانه است ) آمده. اسواران بخش مهمی از سپاهیان ساسانی را نیز تشکیل میدادند. بخشی از این اسواران در درازای جنگ قادسیه به سپاه
... [مشاهده متن کامل]
ساسانی خیانت کردند که در تاریخ نویسی اسلامی از ایشان با نام "اَساوِره" نام برده شده که جمع شکسته واژه اسوار فارسی میانه است.