ازدواج با بستگان

سال 1059 میلادی، پاپ نیکلاس دوم، رهبر وقت کاتولیک ها، با صدور فرمان ازدواج عموزاده ها و خاله زاده ها را تا شش نسل ( یعنی علاوه بر فرزندان، نوه ها، نبیره ها و نتیجه های عموها ) ، ممنوع اعلام می کند. محققان، انگیزه یا انگیزه های چنین تصمیمی را عمدتا در دو زمینه می دانند: یکی تمایل فراوان برخی از خانواده ها برای حفظ ثروت در درون روابط خانوادگی و در محدوده خویشاوندان نسبی ( تمرکز ثروت و قدرت اقتصادی ) و دیگری گرایش خانواده ها به نمایش قدرت و تبدیل شدن به منبع قدرت و نیروی انسانی از همین رو برای مقابله با تمرکز ثروت و تبدیل شدن به منبع قدرت و نیروی انسانی. از همین رو برای مقابله با تمرکز ثروت و تبدیل شدن خانواده ها به منبع قدرت و نیروی متحد در گستره ی روابط خویشاوندی و در نتیجه به وجود آمدن قدرت و تهدیدی بالقوه علیه کلیسا، ازدواج بین خویشاوندان، عمو زاده ها، خاله زاده ها، دایی زاده ها و عمه زاده ها ممنوع اعلام می شود. البته در این شرایط نیز عموزاده های داوطلب ازدواج می توانستند با مراجعه به کلیسا و پرداخت مبلغی به عنوان اعانه یا کمک به کلیسا به راحتی مجوز ازدواج را به دست آورند و این شرایط سبب تقویت بنیه مالی کلیسا می شد ( کماکان در بعضی کلیساها وضعیت به همین گونه است. ) سوابق این امر در کلیساهای قدیمی کاتولیک ها موجود است.