ارتش یکم زرهی

این آیت الله در کتاب کسروی و فرضیه زبان آذری نوشته
۱. فارسی ۸۰درصدش عربیه و نیروی خودشو از ترکی گرفته.
۲. کردی و لری و تالشی را از آن ور، گویشی از فارسی دانسته! حداقل به طور نامستقیم این رو نوشته بود.
۳. در بخشی از کتاب برای اثبات وجود یکی تبار ترک به نام "آز" به شعر فردوسی ارجاع داده که در اون از "دیو آز" و "دیو نیاز" یاد کرده. من وقتی اینو خوندم دهانم باز ماند! مگر میشه کسی که دکترا داره، پژوهش بلده، این همه خیر سر من درس خوانده، حالا هم آمده و کتاب نوشته، اینقد ناآگاه نسبت به فارسی باشه که ندونه دیو آز یعنی طمع ( اصلا آز یعنی طمع ) ، نیاز یعنی مستمندی؟
۴. یک جا در شاهنامه واژه "شو" آمده بود و این اقا برداشت فرموده بودند که شو نام یک فرد است! یعنی اینقدر نمی دانست که شو فعل امر است به معنی برو! در بیشتر زبان های خویشاوند فارسی هم شدن به معنی رفتن است. ( مانند فارسی کهن )
مهتری گر به کام شیر است
شو خطر کن، ز کام شیر بجوی ( برو خطر کن و از دهان شیر بیرونش بکش )
بدیش اینه که باز این اقا دانشگاه رفته بود.
امثال سالار احمدیه و اق بایراق همینم ندارند!
دیگر نمیدانم چه بگویم.
من نه مثل ایرانشهری ها و کسروی به کشتن زبان ترکی در ایران باور دارم نه اصراری دارم روی نگره زبان آذری پافشارم ( حتی اگر واقعی باشه. ) ولی این آقای صدیق هم صددرصد بیشتر سخنانش بی پشتوانه بود.

من حرف کزازی رو می پذیرم چون چند ده سال از زندگی خودشو پای فارسی میانه، شاهنامه و کلا "فارسی" گذاشته و در هیچ حوزه دیگری مطلقا ادعا نداره، حتی فکر کنم ایشان درباره زبان های باستانی تر مثل اوستایی هم اگرچه آگاهی هایی داشته باشند، ولی تخصصی بدیشان نمی پردازند. ولی سالار احمدیه و اق بایراق، طرف سومری نخوانده ولی به خودش اجازه میدهد سومری را تحلیل کند، فارسی زبان مادریش نیست، در دانشگاه هم آن را نخوانده، یک دیوان شعر فارسی را کامل نخوانده، یک طومار به فارسی میانه در زندگیش نخوانده، یک برگ اوستا را در زندگیش نخوانده، یک خط درباره تاریخ اروپا نخوانده ولی سبحان الله سبحان الله سبحان الله که درباره همه این موضوعات نه تنها نظر میدهد بلکه جمعیتی نزدیک به ۲۰۰ ۳۰۰هزار نفر هم دیدگاه هایش را پیرو هستند!
حالا جسارتا بنده مسخ رسانه شدم؟
یا فقط پیرو جریانی که منطقی تر است شده ام؟
بازم پوزش
یاحق!

سعی نکنید با گویش خواندن فارسی ژست نو اندیش بگیرید. اگر زبان شناسی هم قبول نداشته باشید، این سخن شما حتی منطق بی آلایش انسان بیسوادم به خنده میندازد!

ولی با این حال شاهنامه به صراحت بخشی از تاریخ هخامنشیان را بازگو کرده. وی از شاه داراب و شاه دارا میگوید. شاه دارا در شاهنامه از اسکندر شکست میخورد، در واقعیت هم شاه هخامنشی ای که از اسکندر شکست خورد و شاهنشاهی هخامنشی پس از او ورفتاد داریوش سوم هخامنشی بود.
وقتی تاریخ گنگ میشود، افسانه ها پرداخته میشوند تا تهیگی هارا پر کنند. ژاپن امروز ۱۲۷امین امپراتور خود را دارد، اولی کی بود؟ عملا سندی بر وجودش نیست! هرچه هست افسانه است! ولی امپراتوری ژاپن یک پدیده واقعی است که ما داریم آن را میبینیم!
پیشدادیان و کیانیان در شاهنامه و اوستا هم پاسخ های افسانه گونه ای برای تاریخ های بیش از ۲هزار سال پیش هستند. ولی خب چون همه تاریخ گنگ نیست، مثلا به اسکندر و داریوش سوم هم در شاهنامه اشاره شده که کاملا واقعی است. ( البته با کمی تحریف، مثلا شاهنامه چنین می نماید که اسکندر و داریوش سوم/دارا با هم برادر بوده اند! فردوسی نسبت نگرش خوبی به اسکندر نشان داده، درحالی که منابع زرتشتی و ساسانی ( نوشته های فارسی میانه ) غالبا اسکندر را نفرین میکنند و از او با عنوان ویجَستَگ/گُجَسته ( مخالف خجسته، ملعون، لعنتی ) یاد میکنند.
۳. چنان که تاریخ نویسان ترک هم به خاطر عدم آگاهی از تاریخ خود افسانه هایی مانند بوزقورد و اغوزخان را پرداختند. مسلما بوزقورد یک پدیده واقعی نیست، ولی پاسخی است که پیشینیان به پرسش "ما از کجا آمده ایم؟" خود داده اند.
آنها نسل قوم ترک را به یک کودک بزرگ شده بدست یک گرگ رساندند. زرتشت نسل انسان را به فردی به نام کیومرث و زن و مردی به نام مشی و مشیانه رساند، فردوسی کیومرث را نخستین انسان نه، ولی نخستین شاه معرفی میکند. یونانیان باستان انسان را آفریده خدایی به نام پرومته میدانستند. ژرمن ها انسان و همه گیتی را سرشته از گوشت و استخوان یک یوتون ( =غول ) بزرگ میدانستند و و و
۴. حالا درباره هویت قومی
داریوش خود را پسر پارسی و آریایی خطاب میکند. آره پارس نام یک سرزمین بوده ولی وقتی یک قوم شاخه شاخه میشود، ممکن است همان نام سرزمینی که در ان مستقر است به عنوان نام خود بپذیرد.
در آغاز همه شان آریا بوده اند. ولی وقتی تفاوت میان آریا در پارس در پهله و در مثلا ماد زیاد میشود، آریا چند شاخه میشود، شاخه پارتی، شاخه پارسی و. . .
و اینکه گفتم، یونانی ها برای پارسیان شجره نامه هم تراشیده بودند، میگفتند پارسیان از نسل هخامنش هستند، هخامنش پسر فردی به نام "پرسس" بوده و پرسس نوه "آرس" خدای جنگ و دلاوری در یونان باستان بوده.
به خودشان هم میگفتند و میگویند"هلنی" یعنی از نسل هلن دختر زئوس خدای خدایان. هنوز هم به زبان خودشان النیکی میگویند. ( ما می گوییم یونانی، اروپایی ها میگویند greek ولی خودشان میگویند هلنی )
مثال های شعری هم که فراوان فرستادم در آن یکی پیام