اراده ازاد

می گردد و دگر رابطه قدرتی وجود ندارد، زیرا قدرت خود را در فشار متقابل بیان می نماید. این خود را به صورت اراده آزاد با فشار قابل نشان می دهد. همان است، که شما زاویه ای را برای تسکین خود ندارید و می خواهید از همه امکانات استفاده کرده، اما کاری از دستتان بر نمی آید، این یعنی بردگی از خود و رحا گشتن و مجاز نیست. با این اوصاف آرزو می کنم، که همیشه شانه ای را برای تکیه دادن قوانین و احکام را برای اجراء کردن داشته باشید و آنها ثلث و کواکب را بوجود می آورند، زیرا زمین گرد است و همه چیز مجاز به ایستادن روی آن نمی باشد و تکیه گاه لازم دارد، تا ما انسان های آزادی بمانیم و هیچ زمان مقابله ای را با دشمن بوجود نیاوریم. فشار در جایی و گاهی اوقات می تواند، بسیار خوب باشد. وقتی خانواده شما را دوست می دارند، فشار معکوس به قلبتان هم وارد می نمایند، تا که دیگر مرتکب اشتباه نشوید و این یک ایستگاه است، که از آن خط ان شاء الله بالاتر نرویم. وقتی در یک جامعه اخلاقی و مذهبی فشار متقابلی برای ما وجود داشته باشد و شما نیز از قوانین آنها پیروی کنید، حمایت بیشتری از شما در جامعه خواهد شد و این می تواند، شما را قادر به آزادی بیشتری کند و یا مقاومت بزرگ تری را با احکام بیشتری برای شما بوجود بیاورد، که اراده آزادی �فکری� بیش از حد را به شما هدیه خواهد داد. . .

در فلسفه، مسئلۀ اراده غالباً به سه دیدگاه اصلی تقسیم می شود:
1. ناسازگارگرایی ( Incompatibilism ) : که معتقد است اراده ی آزاد و جبرگرایی ( Determinism ) با یکدیگر ناسازگارند. این دیدگاه شامل دو شاخه است:
1:1. اختیارگرایی ( Libertarianism ) : باور به وجود اراده ی آزاد واقعی.
1:2. جبرگرایی سخت ( Hard Determinism ) : انکار اراده ی آزاد و پذیرش کامل جبرگرایی.
2. سازگارگرایی ( Compatibilism ) : که معتقد است اراده ی آزاد می تواند با جبرگرایی همخوان باشد، به شرطی که فرد بدون اجبار مستقیم و مطابق با خواسته های درونی خود عمل کند.
اراده ی آزاد یکی از موضوعات محوری در مباحث مرتبط با اخلاق، الهیات، روان شناسی، و علوم عصبی بوده و همواره در تقابل با مفاهیمی چون جبرگرایی، مسئولیت پذیری، و سرنوشت مورد بحث قرار دارد.