ادم خواری

آگوری ها معمولاً در طبیعت یا کنار محیط های شهری زندگی می کنند و خانه و لباس ندارند. بسیاری از آن ها در نزدیکی محل سوزاندن مرده ها زندگی می کنند و دلیلش هم این است که معتقدند شیوا آنجاست. در هند، معمولاً افراد فقیر در کنار رود گنگ سوزانده می شوند؛ چراکه آن ها پول هیزم ندارند. همین امر باعث می شود که جسد آن ها کامل نسوزد و قطعه هایی از بدنشان باقی بماند که همان ها، سهم خوراک آگوری ها می شود. یکی از اعتقاداتشان این است که با خوردن گوشت انسان های مرده، قدرت او را دریافت می کنند. ضمناً آن ها خاکستر اجساد سوزانده شده را به بدنشان می مالند و هدفشان جوان تر ماندن است. جالب است بدانید که جمجمه اجساد هم کاسه ظرف آب آگوری هاست.
به طور کلی چیزی در اعتقاد آگوری ها تابو محسوب نمی شود و این قوم تمام کارهای خود را برای نزدیکی به شیوا انجام می دهند. مردمان آگوری اعتقادهای قوی به الهه خود دارند و برای نزدیکی به او، زندگی ریاضتمندانه را برگزیده اند.

آگوری ها معمولاً در طبیعت یا کنار محیط های شهری زندگی می کنند و خانه و لباس ندارند. بسیاری از آن ها در نزدیکی محل سوزاندن مرده ها زندگی می کنند و دلیلش هم این است که معتقدند شیوا آنجاست. در هند، معمولاً افراد فقیر در کنار رود گنگ سوزانده می شوند؛ چراکه آن ها پول هیزم ندارند. همین امر باعث می شود که جسد آن ها کامل نسوزد و قطعه هایی از بدنشان باقی بماند که همان ها، سهم خوراک آگوری ها می شود. یکی از اعتقاداتشان این است که با خوردن گوشت انسان های مرده، قدرت او را دریافت می کنند. ضمناً آن ها خاکستر اجساد سوزانده شده را به بدنشان می مالند و هدفشان جوان تر ماندن است. جالب است بدانید که جمجمه اجساد هم کاسه ظرف آب آگوری هاست.
به طور کلی چیزی در اعتقاد آگوری ها تابو محسوب نمی شود و این قوم تمام کارهای خود را برای نزدیکی به شیوا انجام می دهند. مردمان آگوری اعتقادهای قوی به الهه خود دارند و برای نزدیکی به او، زندگی ریاضتمندانه را برگزیده اند

بعضی از قبیله های سیاه پوست گینه، در آفریقا، گوشت انسان می خوردند و برای تهیه آن به قبیله های دیگر حمله می کردند و اسیر می گرفتند. اسیران را، مانند گاو و گوسفند، می چراندند تا پروار شوند. اسکیمو ها نیز هنگام دست نیافتن به هیچ گونه ماده غذایی گوشت انسان می خوردند.
بعضی از قوم های آدم خوار برای بزرگداشت خویشان و بزرگان قوم و قبیله خود، و دست یافتن به روح و نیرو و صفت های خوب آنها، گوشت آن ها را، پس از مرگ، می خوردند. ماساژت ها، که در حدود ۴۰۰ سال پیش از میلاد، در کناره شمال شرقی دریای خزر می زیستند، برای بزرگداشت خویشاوندان سالمند خود، آن ها را قربانی می کردند و گوشتشان را می خوردند. بعضی از قوم های آدمخوار نیز برای نشان دادن خشم و نفرت و کینه خود گوشت دشمنان خود را می خوردند.
مردم شهر حران یکی از شهرهای کهن بین النهرین، در دوره پیش از اسلام، هر سال کودکی را به خدای نگهبان بت هایشان پیشکش و قربانی می کردند. گوشت قربانی را با آرد سفید، زعفران، روغن زیتون و سنبل به صورت قرص هایی به اندازه انجیر درمی آوردند و می پختند و به نیایشگران می خوراندند. مردم قبیله ای در هند بیماران و سالمندان قبیله را به نشانه علاقه به الهه مقدس کالی، همسر کینه ورز شیوا، یکی از خدایان هندوها، و خرسند و آرام کردن او می کشتند و گوشت آن ها را می خوردند.
خوردن گوشت انسان در بین بومیان استرالیای مرکزی رسم بود که مادران گوشت کودکان مرده خود را می خوردند تا نیرویی را که به هنگام زادن به آن ها داده بودند بازپس گیرند. مردم گل باستان ( نیاکان فرانسویان ) خوردن گوشت قسمت هایی از بدن انسان را برای درمان بعضی از بیماری ها سودمند می دانستند. در سال های پایانی قرن پانزدهم میلادی، کریستف کلمب در جزیره های آنتیل، میان آمریکای جنوبی و آمریکای شمالی، به قومی به نام کارائیب برخورد که میانشان خوردن گوشت انسان رسم بود. کلمب آن ها را کانیبال نامید. این نام در بسیاری از زبان های اروپایی به معنی آدمخوار به کار رفته است. اروپائیان عادت یا رسم هم نوع خواری را کانیبالیسم ( cannibalism ) نامیده اند.