اخلاق به معنای خُلق وخُوی ، در اصطلاح مجموعه ای از فرایندها، باورها، ارزش ها و کنش های اجتماعی است که در خلال فرایند تربیت و آموزش به افراد منتقل می شود و آنها را برای مشارکت و جای گرفتن در جامعه به عنوان یک عنصر سازگار و همراه با دیگران، آماده می کند. اخلاق آپارتمان نشینی به مجموعه هنجارها و الگوهای رفتاری گفته می شود که با اقتضائات همزیستی در محیط آپارتمانی سازگار باشد.
... [مشاهده متن کامل]
از اخلاق آپارتمان نشینی، گاهی با عنوان فرهنگ آپارتمان نشینی هم یاد می شود. فرهنگ به عنوان عصارۀ زندگی اجتماعی در تمامی افکار، معیارها، ارزش ها و فعالیت های فردی و اجتماعی افراد یک جامعه منعکس می شود. فرهنگ آپارتمان نشینی، مجموعه ای از آداب، قواعد و الزام های زندگی است که در محیط جمعی آپارتمان معنا پیدا می کند. فرهنگ آپارتمان نشینی همان هنجارها و ارزش ها یا امور مادی است که برای همسایگان، ارزشمند است و افکار، احساسات و رفتار آنها را شکل می دهد و یا تحت تاثیر قرار می دهد.
در دهه های سوم و چهارم قرن بیستم، اروپا به دنبال جنگ های جهانی اول و دوم با ویرانی های گسترده و آوارگی بسیاری از مردم مواجه شد. در کنار این مشکلات، کمبود زمین نیز به چالشی جدی تبدیل شد. برای پاسخ به نیازهای مسکن ارزان و متراکم، آپارتمان هایی با هزینۀ کم ساخته شدند تا جمعیت بی پناه و آسیب دیده را اسکان دهند.
در ایران نیز از زمان مشروطیت و به ویژه در دورۀ پهلوی دوم که سبک زندگی ایرانی از نظر ساختار و محتوا تحت تاثیر فرهنگ غرب قرار گرفت، خانه های سنتی و سازگار با ملاحظات اخلاقی، رفتاری، مذهبی و فرهنگ ایرانی، به تدریج جای خود را به آپارتمان ها دادند. این تغییرات با گسترش شهرنشینی و نیاز به نیروی انسانی در شهرها، سرعت گرفت.
... [مشاهده متن کامل]
از اخلاق آپارتمان نشینی، گاهی با عنوان فرهنگ آپارتمان نشینی هم یاد می شود. فرهنگ به عنوان عصارۀ زندگی اجتماعی در تمامی افکار، معیارها، ارزش ها و فعالیت های فردی و اجتماعی افراد یک جامعه منعکس می شود. فرهنگ آپارتمان نشینی، مجموعه ای از آداب، قواعد و الزام های زندگی است که در محیط جمعی آپارتمان معنا پیدا می کند. فرهنگ آپارتمان نشینی همان هنجارها و ارزش ها یا امور مادی است که برای همسایگان، ارزشمند است و افکار، احساسات و رفتار آنها را شکل می دهد و یا تحت تاثیر قرار می دهد.
در دهه های سوم و چهارم قرن بیستم، اروپا به دنبال جنگ های جهانی اول و دوم با ویرانی های گسترده و آوارگی بسیاری از مردم مواجه شد. در کنار این مشکلات، کمبود زمین نیز به چالشی جدی تبدیل شد. برای پاسخ به نیازهای مسکن ارزان و متراکم، آپارتمان هایی با هزینۀ کم ساخته شدند تا جمعیت بی پناه و آسیب دیده را اسکان دهند.
در ایران نیز از زمان مشروطیت و به ویژه در دورۀ پهلوی دوم که سبک زندگی ایرانی از نظر ساختار و محتوا تحت تاثیر فرهنگ غرب قرار گرفت، خانه های سنتی و سازگار با ملاحظات اخلاقی، رفتاری، مذهبی و فرهنگ ایرانی، به تدریج جای خود را به آپارتمان ها دادند. این تغییرات با گسترش شهرنشینی و نیاز به نیروی انسانی در شهرها، سرعت گرفت.