اخرین مترو

�تروفو� درباره �آخرین مترو� می گوید: به تصویر کشیدن اهداف اصلی من در این فیلم، در نهایت به اثری عاطفی و ماجرایی مبدل شد. امیدوارم این فیلم تنفر من را از نژادپرستی و تعصب نشان دهد و گویای علاقه عمیق من به آنهایی باشد که شغل کمدین را انتخاب کرده اند و آن را برای همیشه اجرا می کنند.
�تروفو� در فیلم �آخرین مترو� بار دیگر علاقه و گرایش عاطفی فراوان خود را به کاراکترهای ضعیفش نشان می دهد.
او در این فیلم تلاش یک زن را برای به سامان رساندن نمایشنامه های شوهرش به تصویر کشیده و چنان با تمام وجود با او همذات پنداری کرده که تماشاگر را هم کاملا در این حس شریک می کند. �آخرین مترو� بین صحنه های خنده آور و گریه آور در حال نوسان است، بدون آن که تماشاگر بتواند بفهمد فیلم در نهایت به کدام جهت گرایش پیدا خواهد کرد.
با نگاهی به آثار تروفو در می یابیم برای این کارگردان روابط بین انسان ها مهمتر از مسائل سیاسی است و بر این اساس پاریس اشغال شده در دوران جنگ جهانی دوم تنها یک بهانه است تا تروفو اثرش را پیش ببرد و شخصیت های اصلی فیلم را درگیر درام و مسائل عاطفی کند.
با این حال منتقدان �آخرین مترو� را سیاسی ترین کار تروفو می دانند، چرا که دوران اشغال فرانسه را توسط ارتش هیتلر به نمایش می گذارد. فیلم به شدت از بیان هر گونه شعار و ایدئولوژی پرهیز می کند و آنچه بیش از همه برای تروفو اهمیت دارد، شرح مستندگونه داستانی عاشقانه در یکی از موفق ترین مراکز تئاتری پاریس است.
این فیلم در سال ۱۹۸۱ کاندیدای دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی شد و در همان سال جایزه بهترین فیلم خارجی را از جشنواره انجمن منتقدان فیلم بوستون دریافت کرد. �آخرین مترو� در سال ۱۹۸۱ همچنین در جشنواره فیلم سزار فرانسه شرکت کرد و ۱۰ جایزه این جشنواره را به خود اختصاص داد.
نامزدی دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم خارجی از دیگر موفقیت های این سینمایی بوده است.
فرانسوا تروفو که از بنیانگذاران جریان موج نو در فرانسه است، جزء فیلمسازان موفقی بود که با راه اندازی سیستم جدیدی از تولید و تهیه فیلم باعث پیشرفت قابل توجهی در سینمای فرانسه شد.
جهت اطلاعات بیشتر و یا تکمیل ان به "فرانسوا تروفو" در آبادیس مراجعه کنید.