اختلال یادگیری، نوعی مشکل عصبی - رشدی و شناختی است که در آن کودک با وجود هوش طبیعی، در کسب مهارت های یادگیری و حل مسئله دچار مشکل می شود. این اختلال در اثر ترکیب عوامل ارثی و محیطی، توانایی مغز را در پردازش اطلاعات کلامی یا غیرکلامی تحت تأثیر قرار می دهد و تنها به مشکلات تحصیلی محدود نمی شود، بلکه عزت نفس، خودباوری و تمام ساحت های زندگی کودک را تا پایان عمر تحت تأثیر می گذارد. اختلالات یادگیری هفت دسته اصلی دارند: اختلال در خواندن ( تشخیص و درک حروف و کلمات ) ، اختلال در نوشتن، اختلال در ریاضیات، اختلال در مهارت های حرکتی، اختلال در زبان، اختلال پردازش بینایی و اختلال پردازش شنوایی. نقص در بخش پیشانی سیستم عصبی مرکزی، رابطه نامناسب والدین با کودک، سرزنش، تحقیر، تنبیه بدنی و کنترل افراطی می توانند زمینه ساز بروز این اختلال شوند.
... [مشاهده متن کامل]
نشانه های آن در دوره پیش دبستانی شامل بی علاقگی به کتاب، ضعف در گفتار، مشکل در یادگیری الفبا و رنگ ها و دشواری در مهارت های حرکتی ظریف است؛ در دوره مدرسه نیز ناتوانی در درک مطلب، خواندن روان، نوشتن و محاسبات ریاضی دیده می شود. برای تشخیص، والدین باید به متخصصانی مانند روانشناس بالینی یا آسیب شناس گفتار مراجعه کنند تا با انجام آزمون های هوش و پیشرفت تحصیلی، اختلال شناسایی شود. درمان شامل تمرینات ورزش مغزی، کاردرمانی، گفتاردرمانی، بازی درمانی، کلاس های تقویتی و در مواردی دارودرمانی است. نقش خانواده در حمایت عاطفی و اجتماعی، تشویق کودک، همکاری با مدرسه و ایجاد فضایی امن و سالم بسیار حیاتی است.
اختلال یادگیری تمام ساحت های زندگی کودک همچون تحصیل، عزت نفس و خودباوری را تحت تأثیر قرار می دهد و تا پایان زندگی مسئله آفرین است. مشکلات هیجانی–اجتماعی در این کودکان اساس مشکلات تحصیلی است.
گاهی کودکان دارای اختلال یادگیری با کودکان اوتیستیک و بیش فعال اشتباه گرفته می شوند. هرچند کودکان بیش فعال و اوتیستیک هم دارای اختلال یادگیری هستند؛ اما این دو گروه از کودکان در دستهٔ کودکان دارای اختلال یادگیری قرار نمی گیرند. اگرچه برخی اشتراک ها میان کودکان دارای اختلال یادگیری با کودکان دو گروه یاد شده وجود دارد؛ اما کودکان دارای اختلال یادگیری در مهارت های اولیهٔ ارتباطی برخلاف دو گروه دیگر مشکلی ندارند.
... [مشاهده متن کامل]
نشانه های آن در دوره پیش دبستانی شامل بی علاقگی به کتاب، ضعف در گفتار، مشکل در یادگیری الفبا و رنگ ها و دشواری در مهارت های حرکتی ظریف است؛ در دوره مدرسه نیز ناتوانی در درک مطلب، خواندن روان، نوشتن و محاسبات ریاضی دیده می شود. برای تشخیص، والدین باید به متخصصانی مانند روانشناس بالینی یا آسیب شناس گفتار مراجعه کنند تا با انجام آزمون های هوش و پیشرفت تحصیلی، اختلال شناسایی شود. درمان شامل تمرینات ورزش مغزی، کاردرمانی، گفتاردرمانی، بازی درمانی، کلاس های تقویتی و در مواردی دارودرمانی است. نقش خانواده در حمایت عاطفی و اجتماعی، تشویق کودک، همکاری با مدرسه و ایجاد فضایی امن و سالم بسیار حیاتی است.
اختلال یادگیری تمام ساحت های زندگی کودک همچون تحصیل، عزت نفس و خودباوری را تحت تأثیر قرار می دهد و تا پایان زندگی مسئله آفرین است. مشکلات هیجانی–اجتماعی در این کودکان اساس مشکلات تحصیلی است.
گاهی کودکان دارای اختلال یادگیری با کودکان اوتیستیک و بیش فعال اشتباه گرفته می شوند. هرچند کودکان بیش فعال و اوتیستیک هم دارای اختلال یادگیری هستند؛ اما این دو گروه از کودکان در دستهٔ کودکان دارای اختلال یادگیری قرار نمی گیرند. اگرچه برخی اشتراک ها میان کودکان دارای اختلال یادگیری با کودکان دو گروه یاد شده وجود دارد؛ اما کودکان دارای اختلال یادگیری در مهارت های اولیهٔ ارتباطی برخلاف دو گروه دیگر مشکلی ندارند.