معرفی ابوالولید احمد بن ابی الرّجاء هروی
• لقب و جایگاه: او از مشایخ مشهور صوفیه و از معاصران بزرگان آن عصر در منطقه هرات ( از شهرهای خراسان بزرگ ) بود.
• خاستگاه: نسبت �هروی� نشان دهنده تعلق ایشان به شهر هرات است که در آن دوران یکی از کانون های اصلی علم، زهد و تصوف به شمار می رفت.
... [مشاهده متن کامل]
• تاریخ وفات: سال ۲۳۲ هجری قمری
اهمیت و منش
بزرگانی همچون ابوالولید هروی از حلقه واسطِ میان تابعین و نسل های بعدی صوفیه محسوب می شوند. در متون قدیمی ( مانند طبقات الصوفیه یا رساله قشیریه ) ، نام او به عنوان یکی از کسانی یاد شده که در ترویج اخلاق اسلامی و زهد در خراسان نقش داشته اند.
در آن دوره، شخصیت هایی چون او نه تنها به عنوان عارف شناخته می شدند، بلکه در دانش حدیث و فقه نیز دستی بر آتش داشتند. سیره آنان بر پایه �خوف و رجاء� ( ترس از عقاب الهی و امید به رحمت او ) بنا شده بود و به همین دلیل نیز نام پدر ایشان، �ابو الرّجاء� ( پدرِ امید ) ، یادآور همین مفاهیم است.
او از هم عصران بزرگانی چون �بِشر حافی� ( که در تصویر قبلی معرفی کردید ) بود و این نسل از مشایخ، بنیان های اخلاقی تصوف خراسان را که بعدها بزرگانی چون خواجه عبدالله انصاری از آن بهره بردند، مستحکم کردند.
• لقب و جایگاه: او از مشایخ مشهور صوفیه و از معاصران بزرگان آن عصر در منطقه هرات ( از شهرهای خراسان بزرگ ) بود.
• خاستگاه: نسبت �هروی� نشان دهنده تعلق ایشان به شهر هرات است که در آن دوران یکی از کانون های اصلی علم، زهد و تصوف به شمار می رفت.
... [مشاهده متن کامل]
• تاریخ وفات: سال ۲۳۲ هجری قمری
اهمیت و منش
بزرگانی همچون ابوالولید هروی از حلقه واسطِ میان تابعین و نسل های بعدی صوفیه محسوب می شوند. در متون قدیمی ( مانند طبقات الصوفیه یا رساله قشیریه ) ، نام او به عنوان یکی از کسانی یاد شده که در ترویج اخلاق اسلامی و زهد در خراسان نقش داشته اند.
در آن دوره، شخصیت هایی چون او نه تنها به عنوان عارف شناخته می شدند، بلکه در دانش حدیث و فقه نیز دستی بر آتش داشتند. سیره آنان بر پایه �خوف و رجاء� ( ترس از عقاب الهی و امید به رحمت او ) بنا شده بود و به همین دلیل نیز نام پدر ایشان، �ابو الرّجاء� ( پدرِ امید ) ، یادآور همین مفاهیم است.
او از هم عصران بزرگانی چون �بِشر حافی� ( که در تصویر قبلی معرفی کردید ) بود و این نسل از مشایخ، بنیان های اخلاقی تصوف خراسان را که بعدها بزرگانی چون خواجه عبدالله انصاری از آن بهره بردند، مستحکم کردند.