احضان

لغت نامه دهخدا

احضان. [ اِ ] ( ع مص ) بردن حق کسی : اَحضَن بحقّی ؛ بُرد حق مرا. || عیب کردن کسی را: احضن الرجل و به ؛ عیب کرد مرد را. ( منتهی الارب ).
احضان. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ حِضن. اطراف.کران ها. کنارها. جوانب. || نواحی زمین.

فرهنگ فارسی

اطراف کران ها

پیشنهاد کاربران

فعاد فتی الی احضان ابیه
منفلوطی، صفوة المولفات الکاملة العبرات الفضیلة، ص٩٥