ابوالموید بلخی

ابوالمؤیّد بلخی (قرن ۴ق)
شاعر و داستان سرای ایرانی، و از مداحان پادشاهان و امیران دربار سامانی. آثار وی نشان دهندۀ علاقه و آشنایی فراوان او به ایران باستان، روایت های زردشتی و زبان پهلوی است. مهم ترین اثرش، که از نخستین شاهنامه های منثور است، شاهنامۀ بزرگ یا شاهنامۀ ابوالمؤیدی نام دارد. وی همچنین کتابی در جغرافیا و شگفتی های دنیا به نام عجایب البلدان یا عجایب برّ و بحر به نام نوح دوم سامانی نوشته است. از سروده های او تنها ۲۲ بیت در تذکره و کتاب های لغت آمده است. آثار دیگری، مانند داستان یوسف و زلیخا و گرشاسبنامه، به وی نسبت داده اند و نخستین کسی بوده که یوسف و زلیخا را به نظم فارسی کشیده است.