ابر و باد

برای سفت کردن آب و پایش پخش رنگ، یک ماده سفت کننده طبیعی به آب افزوده می شود. در روش سنتی ایرانی، از ماده هایی همچون:
� صمغ تِربنتی ( از درخت بنه )
� صمغ کتیرا
� نشاسته محلول در آب
بهره گیری می شود.
این ماده، زمینه سازِ شناور ماندن و زود فرو نرفتن رنگها بر روی آب می شود.
۲ - آماده سازی رنگ:
� رنگ های بکاررفته بیشتر رنگ های روغنی یا رنگ هایی با پایه روغنی اند که بر آب بنشیند.
� رنگ خام را با یک حلال ( مانند ترپنتین یا روغن کاج ) و گاهی یک شُل کننده می آمیزند تا روانی خوبی برای پخش شدن پیدا کند.
در برخی آمیخته های سنتی، از رنگ دانه های پودری ( مانند خاک های رنگی یا پودر اکسید فلزات ) که با ماده حلال آمیخته شده اند، بهره گیری می شود.
3. ساخت طرح ( ابروباد سازی ) :
� هنرمند، قلم مویی را به رنگ آغشته کرده سپس به آرامی آن را بر رویه مایع سفت شده می زند یا چکه چکه رنگ را می چکاند.
سپس با ابزار ساده ای همچو یک چوب نازک ( نی، سنجاق سر، یا ابزاری به نام قلاب یا شانه ویژه ) آغاز به همزدن، چرخاندن یا کشیدن آرام رنگ ها بر رویه مایع می کند. این حرکت آرام است تا رنگ ها با هم نیامیزند و فقط نگاره های موجدار و ابری بیافرینند. اینجاست که نام "ابروباد" به معنای پویش ابر و باد آشکار می شود.
4. ترابُرد ( جابجا کردن ) نگاره بر کاغذ:
� یک برگ کاغذ با کیفیت ( مانند کاغذ دست ساز، کاغذ آهاردار یا کاغذ گلاسه نازک ) به آرامی و از یک سو روی همه سطح مایع گذاشته می شود.
� پس از یک تماس کوتاه ( کمتر از ۵ ثانیه ) ، کاغذ به آرامی و با یک حرکت روان از یک سو بلند می شود.
5. خشک کردن و بکارگیری:
� کاغذ که اینک طرح مرمرین و یگانه ای بر آن نقش بسته است، در جایی آویزان یا پهن می شود تا خشک شود.
� پس از خشک شدن، از این کاغذهای آذینی برای جلد کتاب های ارزنده، صفحه آرایی، حاشیه نویسی، ساخت جعبه های تزیینی، نگارنامه ( کارت پستال ) و در جایگاه یک ساخته ی هنری جداگانه بهره گیری می شود.
ویژگی های هنر ابروباد:
� یگانه بودن: هر نگاره را تنها یک بار می توان چاپ کرد و دقیقاً بازنمایی نمی شود.
� طبیعی بودن نگاره ها: نگاره ها همانند سنگ مرمر، موج آب، ابر یا نماهای طبیعی پنداری هستند.
� دیرینگی: این هنر در ایران برای آراستن کتابهای خطی از دوره های تاریخی مانند صفویه رواج داشته و با هنر خوشنویسی و تذهیب آمیخته می شده است.