اباتت

لغت نامه دهخدا

اباتت. [ اِ ت َ ] ( ع مص ) اِباته. شب گذرانیدن.

(اِ تَ ) [ ع . اباتة ] (مص ل . ) = اباته : شب را در جایی گذراندن ، شب را در جایی به سر بردن ، بیتوته کردن .

شبی را در کوچه های خاطره اباتت کردم
میان سکوت شب و عطر گذشته
و قلبم هنوز به رفتنت عادت نه کرده است

سبی را در کوچه های خاطره ، اباتت کردم
میان سکوت شب و عطر گذشته
و قلبم هنوز به رفتنت عادت عادت نکرده اسن

بیتوته، شب را در جایی گذراندن.