برای انتخاب دیکشنری یا لغتنامه، اینجا را کلیک کنید.
94 1404 100 1

کفر

/kofr/

مترادف کفر: ارتداد، الحاد، بت پرستی، بی دینی، زندقه، شرک، کفران، ناسپاسی، ناشکری، قیر

متضاد کفر: ایمان

برابر پارسی: بی دینی، بی خدایی، خدا نشناسی، ناباوری

معنی کفر در لغت نامه دهخدا

کفر. [ ک ُ ف ُ ] (اِ) کپور و آن قسمی ماهی باشد. (یادداشت مؤلف ) و رجوع به کپور شود.

کفر. [ ک ُ ] (ع مص ) ناسپاسی کردن. (منتهی الارب ) (تاج المصادر بیهقی ) (دهار). انکار کردن و پوشاندن نعمت خداوند را. (از اقرب الموارد). ناخستو شدن. (یادداشت مؤلف ). یقال ، کفر نعمة اﷲ و بها ای جحدها و سترها. (منتهی الارب ). || ناگرویدن. (منتهی الارب ) (ترجمان القران ) (غیاث ). ناگرویدن به خدای تعالی. (تاج المصادر بیهقی ) (از دهار). ضد ایمان آوردن. (از اقرب الموارد). کَفر. کُفور. کُفران. (از منتهی الارب ) (ازاقرب الموارد). || (اِمص ) ضد ایمان. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). خلاف ایمان نزد هر طائفه ای. (از اقرب الموارد). الحاد و بی دینی و بی اعتقادی و بی ایمانی. (ناظم الاطباء) الحاد. بی دینی. (فرهنگ فارسی معین ). خلاف دین. مقابل ایمان. (یادداشت مؤلف ). بی اعتقادی به اسلام. از دینی بجز اسلام پیروی کردن : قل قتال فیه کبیر و صدعن سبیل اﷲ و کفر به. (قرآن 217/2).
محال را نتوانم شنید و هزل و دروغ
که هزل گفتن کفر است در مسلمانی
منجیک.
اندر اسلام و کفر هیچ پادشاه بر غور چنان مستولی نشد که سلطان شهید. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 115). ایزد... چون خواست که دولت بدین بزرگی پیدا شود... سبکتگین را از درجه ٔ کفر بدرجه ٔ ایمان رسانید. (تاریخ بیهقی ). من از تاریکی کفر به روشنایی آمدم به تاریکی باز نروم.(تاریخ بیهقی چ ادیب ص 34).
ورنه در دل کفرداری چون شود رویت سیاه
چون حدیث از حیدر و از شیعت حیدرکنی.
ناصرخسرو.
شرط کافر چیست اندر کفر ایمان داشتن.
سنایی.
یک خر مخوانمت که یکی کاروان خری
گرد آخورت پر از علف کفر و زندقه.
سوزنی (دیوان چ 1 ص 82).
ماده ٔ فساد و الحاد و کفر و عناد در آن نواحی منحسم شد ومنقطع گشت. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی چ سنگی ص 291).
در عین قبول تو خرد را
یک رنگ نموده کفر و ایمان.
خاقانی.
چون من امروز در میانه نیم
چه میانجی کفر و دین باشم.
خاقانی.
تات ز هستی هنوز یاد بود کفر ودین
بتکده را شرط نیست بیت حرم داشتن. ...

معنی کفر به فارسی

کفر
ناسپاسی کردن، ناگرویدن، ناسپاسی، بیدینی
۱ - ( مصدر ) نا سپاسی کردن کفران کردن . ۲ - الحاد ورزیدن بی دین بودن . ۳ - ( اسم ) نا سپاسی کفران نمک نشناسی . ۴ - الحاد بیدینی : ایشان منکر شدند و بر کفر خویش اصرار نمودند . یا اهل کفر . کافران بیدینان ملحدان : ( مگر خبر شد از این اهل کفر و طغیان را که فارغند ز بیم عقاب و خوف عذاب ? ) یا از کفر ابلیس مشهور تر بودن . شهرت بسیار داشتن . یا کفر کسی را در آوردن ( بالا آوردن ) . او را بسیار عصبانی کردن : ( وقتی کفر مرا در می آورد غیر از کتک بگو چه چاره دارم ? )
کوه بزرگ یا پشته ای از کوه
( صفت ) توام با کفر قرین کفر و الحاد : ( سخنانش کفر آمیز است ) .
فقر الیهود است و آن نوعی از مومیایی باشد و بشیر ازی مومیایی کوهی و مومیایی پالوده گویند . فقر الیهودی
( اسم ) ابوطانون ٠
( صفت ) آنکه کفر را تضعیف کند : ( و بعد از ترتیب جشن پادشاهانه رای اسلام آرای کفر فرسای عزم جانب ابخاز تصمیم فرمود ... ) .

معنی کفر در فرهنگ معین

کفر
(کُ) [ ع . ] (اِمص .) بی دینی ، ناسپاسی . ،~ کسی ~بالا آمدن کنایه از: برآشفتن ، خشم کسی انگیخته شدن .
(کَ فَ) [ ع . ] (اِ.) قریه و آن در اسماء امکنه آید.
(کُ) (اِ.) قیر.

معنی کفر در فرهنگ فارسی عمید

کفر
۱. [مقابلِ ایمان] بی دینی.
۲. (اسم) [مجاز] سخن کفرآمیز یا حاکی از کفر: کفر نگو.
۳. (اسم مصدر) [قدیمی] ناسپاسی.

کفر در دانشنامه اسلامی

کفر
«کفر» به معنای «پوشاندن و پنهان کردن چیزی » می باشد .• و کافر به کسی گفته می شود که خدا یا پیامبر(صلی الله علیه وآله)یا شریعت یا هر سه را منکر شود .
معنای لغوی «کفر»، پوشش و پوشاندن است. از این رو، مردم عرب، شب را «کافر» می‏گویند؛ زیرا اشیاء را می‏پوشاند و پنهان می‏کند و نیز به کشاورز که بر زمین بذر می‏پاشد و بذرها را در آن پنهان می‏سازد.
برگ‏هایی نیز که میوه‏های درخت را می‏پوشانند، «کافور» خوانده می‏شوندمفردات، ۴۳۳


معنای اصطلاحی
کفر در اصطلاح دینی تعریف‏های متعدّدی دارد: یکی، باور نداشتنِ آنچه باید باورش کرد؛ همانند توحید و نبوّت و معاد و ضروریّات دین
دیگر، انکار آگاهانه سخن پیامبر (ص) و آنچه آورده است .

تعریف جامع کفر
تعریف جامع کفر عبارت است از: انکار الوهیّت، توحید، رسالت و ضروری دین- با التفات به ضروری بودن آن- اگر به انکار رسالت بینجامد .
کفر، نقیض ایمان است و ماهیّت آن عبارت است از عناد و میل بر پوشانیدن حقیقت

معنای قرآنی کفر
...
کفر
کُفْر، واژه ای عربی به معنای پنهان کردن و پوشاندن. در اصطلاح، کافر کسی است که به دلیل نپذیرفتنِ دین حق، سزاوار عذاب الهی است. اگر فردی به اصول سه گانه دین اسلام، یعنی توحید، نبوت و معاد باور نداشته باشد، کافر است.
کفر دارای اقسامی است از جمله کفر انکار، جحود، عناد و نفاق. همچنین دارای مراتبی است که عبارتند از کفر قالب، کفر نفس و کفر قلب.
کفر واژه ای عربی است که در لغت به معنای پنهان کردن و پوشاندن است. به شب تاریک، کافر می گویند زیرا با تاریکی خود همه چیز را می پوشاند. بنابراین از آن جهت به کافر، کافر می گویند که نعمت های الهی را پوشانده و آنها را مخفی می کند. به کشاورز هم کافر می گویند، چرا که بذر و دانه را با خاک می پوشاند.
کفر
«کفر» واژه ای عربی است که در لغت به معنای پنهان کردن و پوشاندن است. به شب تاریک کافر می گویند زیرا با تاریکی خود همه چیز را می پوشاند. بنابراین از آن جهت به کافر، کافر می گویند که نعمت های الهی را پوشانده و مخفی می نماید ...


کفر در دانشنامه آزاد پارسی

کُفر
(در لغت به معنی الحاد، انکار و پوشاندن قدر نعمت های خداوند) اصطلاحی در ادیان. در قرآن کفر با ساختارهای فعلی متفاوت بسیار بیان شده است؛ ۱. ناسپاسی و کفران نعمت و نقیض شکر و سپاس از داده های الهی (بقره، ۱۵۲؛ ابراهیم، ۷؛ نحل، ۷۲، ۱۱۲، عنکبوت ۶۷؛ روم، ۵۱؛ لقمان ۱۲۰؛ زمر، ۷)؛ ۲. اعتقاد به تثلیث و امتناع از قبول خدای یکتا (مائده، ۷ و ۷۲)؛ ۳. انجام اعمالی چون سِحر (بقره، ۱۰۲)؛ ۴. شرک ورزیدن به خدا (آل عمران، ۱۵۱)؛ ۵. گناه کردن و خطاورزیدن (روم، ۴۴)؛ ۶. ناسپاسی یا پاداش ندادن به انسان در مقابل عمل صالح، به معنای انکار عمل صالح (آل عمران ۱۱۵). همچنین کفر با ساختار اسمی در معانی متفاوت در قرآن آمده است: ۱. انکار خدا، معجزات انبیا، کتب آسمانی (آل عمران، ۵۲، ۱۶۷ و ۱۷۶، ۱۷۷؛ مائده، ۴۱؛ توبه، ۱۲، ۱۷، ۲۳، ۳۷ و ...)؛ ۲. درخواست بی مورد به سبب بی دقتی در آیات الهی (بقره، ۱۰۴ و ۱۰۸)؛ ۳. عمل کافرانه با حفظ اعتقاد (بقره، ۲۱۷). نیز ← کافر

ارتباط محتوایی با کفر

کفر در جدول کلمات

کفر و بی دینی
زندقه

معنی کفر به انگلیسی

heresy (اسم)
ارتداد ، الحاد ، کفر ، مسلک خاص ، بدعتکاری
atheism (اسم)
الحاد ، کفر ، انکار وجود خدا
blasphemy (اسم)
کفر ، توهین به مقدسات ، ناسزا
infidelity (اسم)
کفر ، خیانت
profanity (اسم)
کفر ، ناسزا ، کفر گویی ، بی حرمتی بمقدسات

معنی کلمه کفر به عربی

کفر
الحاد , بدعة , کفر

کفر را به اشتراک بگذارید

پیشنهاد کاربران

مرضیه
کفر : بی ایمانی . بی دینی

�کفر� به معنای پوشاندن و نادیده گرفتن حق .

کفر و شرک مقابل ایمان هستند.
مرضیه
کفر. [ ک ُ ] (ع مص ) ناسپاسی کردن . (منتهی الارب ) (تاج المصادر بیهقی ) (دهار). انکار کردن و پوشاندن نعمت خداوند را. (از اقرب الموارد). ناخستو شدن . (یادداشت مؤلف ). یقال ، کفر نعمة اﷲ و بها ای جحدها و سترها. (منتهی الارب ). || ناگرویدن . (منتهی الارب ) (ترجمان القران ) (غیاث ). ناگرویدن به خدای تعالی . (تاج المصادر بیهقی ) (از دهار). ضد ایمان آوردن . (از اقرب الموارد). کَفر. کُفور. کُفران . (از منتهی الارب ) (ازاقرب الموارد). || (اِمص ) ضد ایمان . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). خلاف ایمان نزد هر طائفه ای . (از اقرب الموارد). الحاد و بی دینی و بی اعتقادی و بی ایمانی . (ناظم الاطباء) الحاد. بی دینی . (فرهنگ فارسی معین ). خلاف دین . مقابل ایمان . (یادداشت مؤلف ). بی اعتقادی به اسلام . از دینی بجز اسلام پیروی کردن : قل قتال فیه کبیر و صدعن سبیل اﷲ و کفر به . (قرآن 217/2).
مرضیه
کافر به کسی گفته می شود که خدا یا پیامبر(صلی الله علیه وآله)یا شریعت یا هر سه را منکر شود .
مرضیه
كفر : انكار دين

مرضیه
کفر
پوشاندن. در مفردات گويد: كفر در لغت به معنى پوشاندن شى‏ء است. شب را كافر گوئيم كه اشخاص را مى‏پوشاند و زارع را كافر گوئيم كه تخم را در زمين مى‏پوشاند كفر نعمت پوشاندن آن است با ترك شكر، بزرگترين كفر انكار وحدانيت خدا يا دين يا نبوت است. كفران بيشتر در انكار نعمت و كفر در انكار دين به كار رود و كفور (به ضم كاف) در هر دو. در مجمع فرموده: كفر در شريعت عبارت است از انكار آنچه خدا معرفت آن را واجب كرده از قبيل وحدانيت و عدل خدا و معرفت پيغمبرش و آنچه پیغمبر آورده از اركان دين هر كه يكى از اينها را انكار كند كافر است. راغب گويد: كافر در عرف دين به كسى گفته مى‏شود كه وحدانيت يا نبوت يا شريعت يا هرسه را انكار كند. به هر حال كافر كسى است كه اصول يا ضرورى دين را انكار كند. كفران: چنانكه از راغب نقل شد بيشتر در انكار نعمت و ناسپاسى به كار رود [انبیاء:94]. يعنى هر كه از روى ايمان اعمال شايسته را انجام دهد به سعى او ناسپاسى نيست و خدا آن را ناديده نخواهد گرفت بلكه پاداش خواهد داد اين لفظ فقط يكبار در قرآن آمده است در آيات [بقره:152]. [نمل:40]. مراد از كفر ناسپاسى است ايضاً در [شعراء:19]. يعنى اى موسى كردى كارت را كه كردى (و قبطى را كشتى) حال آنكه به نعمت من از ناسپاسان بودى. كَفور: (به فتح كاف) مبالغه در كفران نعمت است يعنى بسيار ناسپاس [هود:9]. آن ظاهراً مصداق كفر نيز واقع مى‏شود مثل [فاطر:36]. �كَفُورْ� جمعاً 12 بار در قرآن مجيد آمده است. كفُور: (به ضم كاف) مصدر است به معنى جحود و انكار از راغب نقل شد كه در انكار دين و انكار نعمت به كار رود و جمعاً سه بار در قرآن آمده است [اسراء:89]. ظاهراً مراد از آن انكار دينى است يعنى: از هر مثل در اين قرآن آورديم ولى بسيارى از مردم جز انكار حق نكردند ايضاً [فرقان:50]. [اسراء:99]. كَفّار: (به فتح كاف) مبالغه كافر وبه قول راغب آن در افاده مبالغه از كفور ابلغ است. ظاهر قرآن آن است كه در كفر دين و كفر نعمت به كار رفته [ق:24]. در كفر دينى است [ابراهيم:34]. ظاهراً در كفر نعمت است. كفار (به بضم كاف) جمع كافر است به نظر راغب استعمال آن در منكر دين بيشتر از منكر نعمت است [بقره:161]. اين لفظ جمعاً 21 دفعه در قرآن به كار رفته و همه جا مراد از آن منكرين دين است مگر در آيه [حديد:20]. كه مراد زارعان و كشاورزان است. كَفَّارة: مراد از كفاره آن است كه گناه را به احسن وجه مى‏پوشاند و جبران مى‏كند [مائده:89]. آن كفاره سوگندهاى شماست چون قسم خورديد مراد از آن آزاد كردن بنده يا طعام ده نفر فقير است. [مائده:45]. يعنى: هر كه از قصاص عفو كند آن عفو و تصدق كفاره گناهان اوست از امام صادق �عليه السلام� منقول است كه به قدر عفو به قدر جنايتى كه بر او وارد شده از گناهانش آمرزيده شود همچنين است تكفير سيئات [انفال:29]. مراد از آن پوشاندن و از بين بردن آثار گناهان است و در �سيئه� گفتيم كه مراد از آن در غالب آثار معاصى است رجوع شود به �سيئه�. كوافر: جمع كافره است يعنى زنان كفر و فقط يكبار در قرآن يافته است [ممتحنه:10]. يعنى: نكاح زنان كافر را نگاه نداريد بلكه آنچه از مهريه داده‏ايد بگيريد و رهاشان كنيد. درباره آيه در �عصم� و در �طعم� ذيل عنوان طعام اهل كتاب و زنان آنها توضيح داه شده است. كافور: در اقرب الموارد گويد: كافور عطرى است از درختى كه در جبال هندوچين است به دست مى‏آيد، درخت آن سايه بزرگ دارد و كافور در جوف شاخه‏ها و تركه‏هاى آن مى‏باشد، رنگ كافور ابتدا قرمز است و با تصعيد سفيد مى‏گردد. ناگفته نماند غلاف ثمره‏ها و غنچه آنها را نيز كافور گويند كه ميوه را پوشانده است. [انسان:6-5]. �عَيْناً� را اگر بيان كافور بگيريم، نتيجه اين مى‏شود كه كافور چشمه ايست در بهشت يعنى: نيكوكاران مى‏آشامند از جامى كه مخلوط آن از كافور است و آن چشمه ايست كه بندگان خدا از آن مى‏آشامند ظاهراً مراد از ابرار اصحاب يمين و از عباداللَّه مقربون اندر رجوع شود به �سابقون� و �مقربون�. شايد مراد از كافور عطر مخصوص باشد كه به جام مخلوط شده و �عيناً� در تقدير �من عين� است در اينصورت كافور نكره است نمى‏شود به كافور دنيا قياس كرد. اينك مطالبى در زمينه كفر: كفر عنادى‏ آيا مراد از �كَفَرُوا - يَكْفُرُونَ- كافِروُن - كُفَّار� آنهايى اند كه دانسته و از روى عمد حق را پرده پوشى و انكار كرده‏اند يا به كفاريكه عن جهل و از روى ندانستن كافراند نيز شامل مى‏باشد؟ به عبارت ديگر آيا كافر عن عنادٍ مورد عذاب آخرت است يا كافر عن جهلٍ را نيز شامل است؟ ناگفته نماند: اين سوال دو سوال است. اول: آيا مراد از كافر كسى است كه عن عنادٍ كافر باشد يا اعم است؟ دوم: آيا عذاب آخرت براى كافر عنادى است يا همه را شامل مى‏باشد؟ به نظر مى‏آيد: اطلاق كافر در قرآن اعم است و به هر دو قسم‏كافر شامل مى‏باشد مثلا آيه [بقره:6]. و نظائر آن صريحش در كفر از روى عناد و لجاجت است ايضا آياتيكه در باره عده‏اى از كفار آمده [نمل:14]. و يا موسى �عليه السلام� به فرعون مى گفت: [اسراء:102]. يا در باره اهل كتاب آمده كه دانسته و روى عمد اسلام را انكار مى‏كردندمثل [بقره:146]. و نيز در باره آنها آمده [آل عمران:19]. كه در �خلف� و �امن� مشروحا گفته شده است. از طرف ديگر اين آيات را مى‏خوانيم‏[مائده:73-72]. معلوم است كه عده‏اى از آنهامطلب را مى‏دانستند ولى براى حفظ مقام و يا عناد در برابر اسلام آن را مى‏گفتند ولى عده زيادى از آنها يقينا بدون توجه از بزرگان خود پيروى كرده و عن جهل آن عقيده را قبول داشتند پس به اطمينان مى‏شود گفت كه كفر از روى جهل و از روى عدم توجه نيز كفر است و گرنه در باره عده بسيارى كه كفر را از پدران خود به ارث برده‏اند و بى سواد و بى توجه‏اند بايد بگوييم كافر نيستند و واسطه ميان كفر و ايمان اند، ايضا آياتى نظير [تغابن:2]. [مائده:44]. ظهورشان در اعم است، آنكه �ما اَنْزَلَ‏اللهُ� را مى‏داند و با آن حكم نمى‏كند و آنكه نمى‏داند هردو �بِما اَنْزَلَ الله� حكم نكرده‏اند پس كافراند. گفتيم: اگر آيات به كفار عن جهل شامل نشود پس بايد گفت مردم سه گروه‏اند: مؤمن و كافر از روى عناد و كافر از روى جهل، كه واسطه است ميان مؤمن و كافر. پس يابايد كافر را اعم بدانيم و يا قائل به واسطه شويم ولى ناگفته نماند كه ظهور اكثر آيات در كفر عنادى است و در كفر از روى قصور كم استعمال شده است. اما راجع به سوال دوم كه عذاب آخرت براى كافر عنادى است يا اعم مى‏باشد؟ بايد دانست كه كفار عن جهل در حكم مستضعفين و يا از مصاديق متضعفين اند كه در �ضعف� در باره آن مفصلا بحث كرده‏ايم و آيات عذاب شامل حال كسانى است كه دانسته و از روى عناد و لجاج به حق تسليم نشده و ايمان نمى‏آورند يعنى آنانكه حجت بر آنهاتمام شده و مورد تبليغ قرار گرفته‏اند ولى انبیاء ودين را تكذيب كرده و از پيشرفت آن جلوگيرى نموده‏اند. در اين مطلب دو دسته آيات داريم: اول آياتيكه بعداز �كَفَرُوا� قيد � وكَذَّبُوا، و صَدّ وُا عَنْ سَبيلِ اللهِ� دارند يعنى آنانكه كافر شده و حق را انكار كرده و پيامبران را تكذيب نموده‏اند و مانع پيشرفت دين شده‏اند روشن است كه تكذيب و صد پس از تبليغ و اتمام حجت است. دوم: آياتيكه مطلق �كَفَرُوا� دارند در اين صورت آيات دسته اول قيد آيات دسته دوم و مخصص آنهااند بعضى از آيات قسم اول چنين اند: 1- [بقره:39]. 2- [نساء:167]. 3- [مائده:86-10]. 4- [نحل:88]. 5- [روم:16]. اين قبيل آيات زياداند و چنانكه گفتيم: تكذيب و صد پس از تبليغ دين است تا كافرى دين را نداند تكذيب آن نتواند واز پيشرفت آن ممانعت غيرمقدور است. آيات دسته دوم نظير اين آياتند: 1- [بقره:161]. 2- [آل عمران:4]. پس آيات مقيد، آيات مطلق را مخصص‏اند. كفر بعد از ايمان چيست؟ آياتى داريم كه كفر و ايمان در آنها پى درپى آمده و هر يك جاى ديگرى را مى‏گيرد مثل: 1- [آل عمران:86]. 2- [آل عمران:90]. 3- [نساء:137]. به نظر نگارنده همانطور كه در �امن� گفته شده مراد از ايمان در اينگونه آيات اعتقاد نيست وگرنه چطور ممكن است كه چند دفعه عوض شود بلكه مراد از ايمان تسليم به علم است در اينصورت خيلى عادى است كه انسان به عقيده و علم خود تسليم شود سپس طغيان كند و هكذا. قبول عمل از كفار در اين زمينه مطلب مشروحى در �عمل� و در �مستضعف� بيان شده به آنجا رجوع شود به صراحت قرآن اعمال نيكى كه كافر معاند انجام مى‏دهد مقبول درگاه خدا نيست ولى در كفار عن جهل سخنى هست كه در دو محل فوق گفته شده است. معتقد چرا كافر مى‏شود؟ اين سخن شايان دقت است. شخصى كه به دين و آيات خدا معتقد است چطور كافر مى‏شود و به اعتقاد خويش تسليم نمى‏باشد آيا ممكن است انسان بداند تنور پر از آتش است باز توى آن قدم نهد؟!! در جواب مى‏گوييم: سه صفت زشت موجب آن مى‏شودكه انسان دانسته و از روى علم كافر شود و با اعتقاد به گناه و حرام بودن چيزى، آن را انجام دهد: 1- تكبر و خودپسندى. اين بلايى است كه مبتلا به آن ،دانسته و از روى علم كافر و تارك عمل خواهد بود مثل ابليس كه به خدا و قيامت و پيامبران عقيده داشت ولى خودپسندى كار او را ساخت [بقره:34]. و مى‏گفت [اعراف:12]. اين مطلب مشروحا در �امن� گذشته است ايضا آياتيكه كفر كافران را به استكبار نسبت مى‏دهد [قصص:39]. اين آيه در باره فرعون و فرعونيان است كه معجزات موسى �عليه السلام� را ديدند ولى: [نمل:14]. همين �عُلُو� و جاه‏طلبى بود كه نگذاشت از يقين خود پيروى كنند. آنانكه از اهل كتاب نبوت رسول خدا�صلى الله عليه وآله� را دانسته انكار كردند به همين دردمبتلا بودند [بقره:146]. 2- حسد. اين صفت زشت نيز مانند خودبينى شخص را دانسته مرتكب كفر و گناه مى‏كند چنانكه در قضيه حضرت يوسف�عليه السلام� كه برادرانش به او حسد ورزيدند و جريان كشتن پسر آدم برادر خويش است (مائده:27 به بعد) در آياتيكه راجع به اختلاف اهل كتاب و انكار اسلام، نازل شده كلمه �بغياً� بيشتر به چشم مى‏خورد كه بغى و حسد آنها را واداشته تا دانسته اختلاف كنند و حق را انكار نمايند. [شورى:14]. ايضاً [جاثية:17]. [بقره:213]. [آل عمران:19]. [يونس:90]. 3- حرص. طمع و حرص صفت مذمومى است كه شخص را دانسته و از روى علم به گناه وامى دارد مثل حرص آدم به خوردن از شجره منهيه. بيشتر اهل ايمان را سبب گناه همين حرص وطمع و عدم قناعت است از حضرت امام حسن مجتبى�عليه السلام� منقول است: �هَلاكُ النَّاسِ فى ثَلثٍ: اَلْكِبْرُ وَ الْحَسَدُ وَالْحِرْصُ. فَالْكِبْرُ هَلاكُ الدّينِ وَ بِهِ لُعِنَ اِبْليسُ. وَ الْحِرْصُ عَدُوُّ النَّفْسِ وَ بِه اُخْرِجَ آدَمُ مِنَ الْجَنَةِ. وَالْحَسَدُ رائِدُ السّوُءِ وَ مِنْهُ قَتَلَ قابيلُ هابيلَ�. كافر و تارك عمل در آيات قرآن به تارك عمل كافر اطلاق شده است مثل تارك حج كه در باره آن آمده [آل عمران:97]. در باره اهل كتاب آمده: خونهاى خويش را مى‏ريزند و عده‏اى را از ديار خويش مى‏رانيدو... [بقره:85]. در كافى باب وجوه الكفر روايتى از حضرت صادق �عليه السلام� نقل شده كه كفر را به پنج قسمت تقسيم كرده و فرموده: كفردر كتاب خدا بر پنج وجه است: كفر جحود و آن دو قسم است انكار ربوبيت و انكار حق بعد از علم. سوم كفران نعمت. چهارم ترك مأمور به پنجم كفر برائت. چنانكه قوم ابراهيم �عليه السلام� به كفار گفتند: [ممتحنه:4]. كه مراد از كفر برائت و بيزارى است. (خلاصه روايت). كفر و برائت كفر گاهى به معنى برائت و بيزارى آيد مثل [عنكبوت:25]. طبرسى و راغب آن را در آيه به معنى برائت گفته‏اند يعنى روز قيامت بعضى از شما از بعضى برائت جويد و بعضى بعضى را لعن كند. ايضا آيه [ممتحنه:4]. از حضرت صادق �عليه السلام� نقل شده كه كفر به معنى برائت است. [مائده:5]. هر كس از ايمان بيزارى جويد يا آنرا انكار كند عملش پوچ شده است. [ابراهيم:22]. من از آنچه مرا در آن شريك قرار داديد بيزارم اين سخن شيطان است به اهل عذاب در روز قيامت، ظاهرا تمام آياتيكه در باره كفر خدايان دروغين نسبت به پيروانشان در روز قيامت آمده، همه به معنى بيزارى است.
سیدحسین اخوان بهابادی
کُفر به معناي ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻥ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺷﺨﺺ ﻣﻨﻜﺮ ﺩﻳﻦ، ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻲ ﺭﺍ ﻛﺘﻤﺎﻥ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﺩ، ﻛﺎﻓﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯ ﻭ ﺷﺐ، ﻛﺎﻓﺮ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﻛﺸﺎﻭﺭﺯ ﺩﺍﻧﻪ ﻭ ﻫﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﻣﻲ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ ﻭ ﺷﺐ همﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩ ﻱ ﺳﻴﺎه پنهان کرده یا می ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ.ﻛﻔﺮﺍﻥ ﻧﻌﻤﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
وحید خالقی
به معنی میوه گس یا بدون آب در گویش کرمانشاهی
عبدالله
نگرویدن

معنی یا پیشنهاد شما



نام نویسی   |   ورود

عبارات و کلمات کلیدی مرتبط

• انواع کفر   • شعر کفر   • کفر در قران   • معنی کلمه کفر   • مترادف کفر   • مصادیق کفر   • کفر در لغت   • معنی متجاوز   • معنی کفر   • مفهوم کفر   • تعریف کفر   • معرفی کفر   • کفر چیست   • کفر یعنی چی   • کفر یعنی چه  

توضیحات دیگر

معنی کفر
کلمه : کفر
اشتباه تایپی : ;tv
آوا : kofr
نقش : اسم
عکس کفر : در گوگل

آیا معنی کفر مناسب بود ؟           ( امتیاز : 94% )