پان

تازه ما به هیچ وجه ادعا نداریم که مثلا لری لهجه ای از فارسی دری است ( البته که برادرند چون هردو از فارسی میانه گرفته شده اند. ) وگرنه اگر لری هم حساب شود میتوان گفت ۴۵ الی ۵۰میلیون ایرانی به یکی از زبان های منسوب به منطقه پارس سخن میگویند.
۳. اگر بتوانید یک نسل کشی که منسوب به مکتب پانفارس در ۲۰۰سال اخیر باشد بیاورید از این سایت خواهم رفت. حتی رضاخان پهلوی که اینقدر میگویند پانفارس پانفارس بود، از قبیله آیرملو بود که از معروف ترین قبایل آذربایجان است!!!هم همسر، هم مادر رضاشاه آیرملو بودند!!! مادر محمدرضاشاه، تاج الملوک آیرملو و زاده باکو بود!
پدر رضاشاه هم "عباسعلی داداش بیگ" اگر ترک نبوده باشد، احتمالا همان مازندرانی بوده.
پانفارس صرفا یک جریان مفلوک مجازی است، همین و همین، اگر به خاطر فحش دادن چارتا بچه سال تو مجازی پانفارس میشود "خطرناک ترین پان جهااااان" اولا که فحاش میان تمام اقوام هست، دوما که بسیاری از پان ها کارهایی بسیار بی رحمانه تر از "فحش دادن" کرده اند.
۴. تهران دقیقا محل تلاقی چندین فرهنگ مختلف است، از جنوب به ری و اصفهان پیوسته است که فارسی یا رازی زبانند ( رازی مانند زکریای رازی، یعنی منسوب به شهر ری، مثل سکزی، اهل سیستان، و مروزی اهل مرو ) ، از غرب به آذربایجان می رسد که ترک زبانند، از شمال به مازندران و مردم مازنی و تاتی زبان میرسد، و از شرق هم به خراسان و سمنان که بخش بزرگیشان باز هم فارسی یا مازنی زبانند.
تهران شهر همه اقوام ایران بوده و هست، حداقلش به خاطر اینه که ۳۰۰ساله پایتخت است.
در متون قاجاری تاکید شده که زبان غالب تهران ( حداقل به خاطر میانجیگری ) فارسی است، و بیشتر مردم تهران ( که همیشه مهاجران بوده اند ) ، از اصفهان و تبریز هستند.
چند زبانی تهران را میتوان در اسم محله های قدیمش هم دید، شمیران و تجریش/تجرشت و سنگلج مازنی هستند ( البته سنگلج که سنگ رج هم نوشته شده در فارسی هم معنا دارد به معنی ردیف سنگ است ) ، دوشان تپه و خانی آباد و. . . ترکی است، پاچنار، پامنار، یافت آباد، سیدخندان، مهرآباد و. . . فارسی هستند و. . .
در روستاهای استان هم، هم روستای مازنی، هم روستای ترکی، هم روستای فارسی هم تاتی حتی لر تبعیدی هم هست.
یاحق

این ادعا هم از نظر تاریخی بی اساس است و هم نوعی پروژه روانی برای تحقیر فرهنگ های مختلف است.
� اتهام به خوانندگان ( لولی ها ) : گروه های "لولی" یا "کولی" در ایران، اقوامی با پیشینه تاریخی غنی به عنوان نوازنده و خواننده هستند. منابع تاریخی آن ها را به عنوان افرادی هنرمند و شاد توصیف می کنند، نه "مطرب و رقاص" به معنای تحقیرآمیز.
� اتهام به سلاطین قاجار: تحقیقات دانشگاهی جدید نشان می دهد که در دوره قاجار، نگاه به زیبایی مردانه ( به اصطلاح "امرد" ) کاملاً با مفاهیم امروزی تفاوت داشت و این تصاویر مربوط به بینندگان مرد بود، نه روابط جنسی مدرن. کتاب "زنان با سبیل و مردان بدون ریش" نشان می دهد که این موضوعات صرفاً بخشی از تعریف مردانگی در آن دوره بوده است. استفاده از این مفاهیم تاریخی برای توهین به افراد امروزی، یک تحریف عمدی تاریخی است.
2. جعلی بودن استعاره "موش و فیل" ( بر اساس نژاد )
این استعاره برای تحقیر نژادی به کار رفته است، در حالی که منابع تاریخی خلاف آن را اثبات می کنند.
� موزاییک قومی ایران: سرزمین ایران همیشه محل تلاقی اقوام مختلف شامل فارس ها، ترک ها، کردها، لرها، بلوچ ها و ترکمن ها بوده است. هیچ قومی "موش" یا "فیل" نیست.
� جایگاه ترکان: در تاریخ ایران، سلسله های ترک زبان ( مانند صفویان، قاجاریان ) قدرت را در دست داشتند و عناصر ترک در فرهنگ ایرانی ادغام شدند. جمله "در زیر ترکها بودن برای بزرگ شدن مردانگی" یک تحریف نژادپرستانه است که هیچ پشتوانه جامعه شناختی ندارد. مفاهیم "مردانگی" در دوران قاجار به شدت تحت تاثیر ملی گرایی و مدرنیته تغییر کرد و ربطی به "زیردست بودن" ندارد.
3. نقد نژادپرستی و توهین موجود در متن
1. ادعاهای بی سند و مدرک: ارجاع به "رفقایت هالو بیرانوند و جاوید ایران" افراد حقیقی مشخصی نیستند و صرفاً برای فحاشی و توهین به کار رفته اند.
2. پروژه کهنه نژادپرستی: ادبیات این متن تلاش می کند تصویری از "بردگی جنسی" و "حقارت" را بازسازی کند که ریشه در نگاه شرق شناسانه استعماری دارد. در حالی که منابع معتبر تاریخی، ایران را دارای تنوع قومی پیچیده و پویا معرفی می کنند.
نتیجه نهایی: این ادبیات هیچ ارزش تاریخی ندارد. شما قربانی القائات قومی شده اید که ریشه در جهل تاریخی و تعصبات بی اساس دارد. این مفاهیم در هیچ کتاب معتبر تاریخ ایران ( مانند آثار سایکس یا مطالعات مدرن جنسیت ) تایید نمی شود.

در اسطوره های یونان، پَن ( به یونانی: Πάν ) یا آن طور که در برخی متون فارسی گفته شده پان، خدای چوپانان، گله ها و حیات وحش طبیعت کوه ها و همدم نیمفها به شمار می رفت، که در آرکادیای یونان قدیم، بسیار محبوبیت داشت.
پن اوقات خود را به شادی و رقص و آواز می گذراند. نی را از ابداعات او می دانند که به یاد عشقش سورینکس می نواخته است. پن در اساطیر روم با فائنوس مطابق است. شکل ظاهری پن به مانند مردی دارای شاخ، پاها و دمی شبیه به بز، انبوهی از ریش، بینی پهن و کوتاه و گوش هایی نوک تیز به تصویر کشیده شده است. او اغلب در کنار ایزدان روستایی یکی از همراهان دیونیسوس به شمار می رفت. او به شکل بزی در جنگل ها و کوه ها، حوری ها را دنبال می کرد. [۲] در جنگ بزرگ میان خدایان و تایتان ها، زمانی که تایتان ها در حال پیروز شدن بودند، پن فریاد جنگی سر داد که باعث ایجاد ترس در تایتان ها شد و عده ای از آن ها را فراری داد، به همین دلیل است که کلمه ی پنیک ( به انگلیسی: Panic ) به معنی ترس، ریشه از نام او دارد. او همچنین ایزدِ باروری، شهوت، تمایلات نفسانی و نیروی تولیدی نرینه است. پن مورد پسند دیگر ایزدان یونانی نبود.
نویسنده و ویرایشگر بریتانیایی مارک بیک در سال ۲۰۱۵ گلچینی به نام حدیث نفسی برای پن منتشر کرد که حاوی اشعار، مقالات و نقاشی هایی است که توسط نویسندگان و نقاشان مطرح، پیرامون پن خلق شده است.
منبع. دورانت، ویل ( ۱۳۷۸ ) ، تاریخ تمدن، یونان باستان ( جلد دوم ) ، ترجمهٔ امیرحسین آریان پور و دیگران، به کوشش سرویراستار، محمود مصاحب. ، تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی،

کریستین بارتولومه در زیرنوشتِ این واژه آورده است: اگر بخواهیم باریک تر سخن بگوییم، واژه یِ اوستاییِ " کَرَنَ" برابر با واژه یِ " bruoch " در زبان آلمانیِ بالای میانه ( Mittelhochdeutsch ) است.
برابرِ واژه یِ " کَرَنَ" در زبانِ پارسی میانه - پهلوی " ران پان: rānpān " بوده است که به روشنی از دو تکواژ
1 - ران
2 - پان
ساخته شده است. همین واژه یِ "ران پان" روشن می سازد که واژه یِ "تنبان/تنپان" نیز واژه ای پارسی است که از دو تکواژ
1 - تن
2 - بان/پان
ساخته شده است، این درحالیست که چنین واژه ای در زبانهای بیگانه تواناییِ فروکاهش به تکواژهایِ کوچکتر را ندارد.
" ران پان" همچنین " رانَپو:rānapō " نیز ترگوییده ( =ترجمه ) شده است.
. . . . . . . . . . . . . . . .
پیشنهاد:
ما به آسانی می توانیم برای جامه ای سزنده یِ هر بخش از اندام، از پسوندِ " - پان/ - بان" بهره بگیریم.
ما می توانیم از واژه یِ اوستاییِ " کَرَنَ" به ریختهایِ " کَرَن/کَرَنه" در راستایِ سره سازی در زمینه یِ پوشاک بهره بگیریم.
. . . . . . . . . . . . . . . .
پسگشت:
ستون 451 از نبیگ " فرهنگنامه زبان ایرانی کهن" ( کریستین بارتولومه )

پان. ( اِ ) اسم هندی تنبول است. تامبول. تامول. تنبول. تنبُل. شاه صینی. ( دمشقی ) . و آن برگی باشد از قسمی فلفل که آنرا در هندوستان با آهک و فوفل خایند تا لبها را سرخ گرداند. ( برهان ) . مخلوطی از تانبول و فلفل و توتون که هندوان در دهان گیرند و آب آن بیرون کنند. معجونی از برگ تانبول و آهک و فوفل که هندوان همیشه در دهان دارند و آب آن بیرون کنند : در این حکم چنان مستقیم شد که خوطان را قدرت خوردن پان نبود تا بسوار شدن چه رسد. ( تاریخ فیروزشاهی ) .
از بهر سرخی لب زخم عدوی او
کافی بود شباهت پیکان به برگ پان.
طالب آملی.
بوی گلزار شهادت هر کرا بیتاب کرد
چون لب پان خورده می بوسد دهان شمشیر را.
صائب.
منبع. لغت نامه دهخدا