مهندسی بافت مخاط دهان؛ سلول ها، مواد و علم مهندسی را با یکدیگر ترکیب کرده تا ساختار سه بعدی مخاط دهان را بسازد. این بدان معنی است که ساختار واقعی آناتومیک و عملکردی مخاط دهان را شبیه سازی می کند. مخاط دهان تولید شده با روش مهندسی بافت می تواند استفاده های کلینیکی داشته باشد مانند جایگزینی نقایص بافت نرم در حفره دهان. [ ۱] این نقایص می توانند در دو دسته بزرگ تقسیم بندی شوند: تحلیل لثه ( لثه های پس رفت کرده ) که نقایص مربوط به دندان هستند، و نقایص غیر مرتبط به دندان. نقایص غیر مرتبط به دندان می توانند در نتیجه تروما، عفونت مزمن، یا نقایصی به علت برداشت تومور یا قطع عضو ( در مورد سرطان دهان ) ایجاد شوند. در روش های رایج برای جایگزین کردن مخاط دهان آسیب دیده از پیوند اوتولوگ ( از خود فرد به خودش ) و صفحه اپیتلیال پرورش یافته استفاده می شود.
پیوندهای اوتولوگ به منظور جابجایی بافت از یک نقطه از بدن فرد به نقطه دیگری در همان بدن استفاده می شوند. استفاده از پیوند اوتولوگ از واکنش پس زدن پیوند جلوگیری می کند. پیوندهایی که برای بازسازی دهان استفاده می شوند، ترجیحاً از خود حفره دهان گرفته می شوند ( مانند پیوندهای لثه و کام ) . هرچند، محدودیت های دسترسی آن ها و سایز کوچک شان باعث می شود که از پوست و مخاط روده نیز استفاده شود تا بتوان نقایص بزرگتری را پوشاند. [ ۲]
علاوه بر کوتاهی بافت، مرگ در موضع اهداء نیز یک مشکل معمول است که ممکن است وقتی از پیوند اوتولوگ استفاده می شود، به وقوع بپیوندد. وقتی که بافت پیوندی از جایی غیر از حفره دهان گرفته شود ( مانند روده یا پوست ) این خطر وجود دارد که آن بافت نتواند خصوصیات بافتی که از آن منشأ گرفته را از دست بدهد. برای مثال، هنگامی که بخواهیم نقص وسیع تری را پوشش دهیم، معمولاً از قسمت شعاعی ساعد یا قسمت جانبی فوقانی بازو پیوند پوست می گیریم. جنبه مثبتی که دربارهٔ پیوند پوست وجود دارد این است که بسیار در دسترس است. هرچند، پیوند پوست با مخاط دهان در پایداری، رنگ و الگوی شاخی شدن تفاوت دارد. پوست پیوند زده شده معمولاً در حفره دهان به رشد مو ادامه می دهد.
برای درک بهتر چالش هایی که برای ساخت یک مخاط کاملاً ضخیم با روش مهندسی بافت وجود دارد، بسیار مهم است که ابتدا ساختار یک مخاط معمولی دهان را بدانیم. مخاط معمولی دهان از دو لایه تشکیل شده است. در بالا بافت پوششی سنگفرشی چندلایه و در پایین آستر مخاط ( lamina propria ) . لایه پوششی از چهار لایه ایجاد شده است:
این نوشته برگرفته از سایت ویکی پدیا می باشد، اگر نادرست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید: گزارش تخلفپیوندهای اوتولوگ به منظور جابجایی بافت از یک نقطه از بدن فرد به نقطه دیگری در همان بدن استفاده می شوند. استفاده از پیوند اوتولوگ از واکنش پس زدن پیوند جلوگیری می کند. پیوندهایی که برای بازسازی دهان استفاده می شوند، ترجیحاً از خود حفره دهان گرفته می شوند ( مانند پیوندهای لثه و کام ) . هرچند، محدودیت های دسترسی آن ها و سایز کوچک شان باعث می شود که از پوست و مخاط روده نیز استفاده شود تا بتوان نقایص بزرگتری را پوشاند. [ ۲]
علاوه بر کوتاهی بافت، مرگ در موضع اهداء نیز یک مشکل معمول است که ممکن است وقتی از پیوند اوتولوگ استفاده می شود، به وقوع بپیوندد. وقتی که بافت پیوندی از جایی غیر از حفره دهان گرفته شود ( مانند روده یا پوست ) این خطر وجود دارد که آن بافت نتواند خصوصیات بافتی که از آن منشأ گرفته را از دست بدهد. برای مثال، هنگامی که بخواهیم نقص وسیع تری را پوشش دهیم، معمولاً از قسمت شعاعی ساعد یا قسمت جانبی فوقانی بازو پیوند پوست می گیریم. جنبه مثبتی که دربارهٔ پیوند پوست وجود دارد این است که بسیار در دسترس است. هرچند، پیوند پوست با مخاط دهان در پایداری، رنگ و الگوی شاخی شدن تفاوت دارد. پوست پیوند زده شده معمولاً در حفره دهان به رشد مو ادامه می دهد.
برای درک بهتر چالش هایی که برای ساخت یک مخاط کاملاً ضخیم با روش مهندسی بافت وجود دارد، بسیار مهم است که ابتدا ساختار یک مخاط معمولی دهان را بدانیم. مخاط معمولی دهان از دو لایه تشکیل شده است. در بالا بافت پوششی سنگفرشی چندلایه و در پایین آستر مخاط ( lamina propria ) . لایه پوششی از چهار لایه ایجاد شده است:
wiki: مهندسی بافت مخاط دهان