زنت

واژه ی زنتو یا زنتاو که در اوستایی مشهود است معنای ایل و قبیله را میدهد که سرکرده آن زَنتوپایتی نامیده شده است. این واژه در لاتین ژَنس و یونانی گِنوس یا ژنوس می باشد همچنین در ارمنی گین، در سانسکریت جناس، در زبان های ژرمنی کان، در زبان های آنگلوساکسون کین، در زبان های اسلاوی و آلبانی و بالکان ژنتیس و در زبان پارسی پهلوی، شاخه اشکانی ژنت و شاخه ساسانی زنت یا زند آمده است. همچنین که این واژه ی هند و اروپایی در تمامی اقوام هند و اروپایی دارای یک معنا است، در تمامی این اقوام نیز ریشه ی این واژه از فعل زاییدن و زن و زندگی و زایش مشتق می باشد. امروزه این واژه کهن با دگرگونی های در طول تاریخ و پس از گذار از اعصار و قرون مختلف ساختار معنایی و مفهومی خود را در میان جوامع از دست داده و فقط مردم لر هستند که این واژه مورد مفاد ایشان قرار داشته و در واقع در بستر جغرافیایی و اقلیمی مردم لرتبار است که این واژه کهن محفوظ مانده و تکلم میشود.
برویی زایار لر