بنه گاه

لغت نامه دهخدا

بنه گاه. [ ب ُ ن َ / ن ِ ]( اِ مرکب ) جایگاه بنه : جمعی را از معارف اسیر کردند و خلقی را به شمشیر آوردند و ساز و بنه گاه ایشان بتاراج دادند. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 187 ).

فرهنگ فارسی

جایگاه بنه

فرهنگ عمید

جای بنه.

پیشنهاد کاربران

بنه گاه محوطه وسیع در باغ برای نشستن و تفریح. معمولا گرداگرد آن درخت های سایه گستر است و جوی آبی بنه گاه را دور می زند.
محل اتراق
محل سکونت
محل اقامت
به بازی نپیماید این راه را
نگه دارد از دزد بُنه گاه را
✏ �نظامی�