اکتساب

کسب بیان می کند. کسب، صرفِ کنش نیست، بلکه اکتساب و به دست آوردن است. مثلاً ما که در اینجا نشسته ایم، با حرف می زنیم یا گوش می کنیم. این که حرف می زنند، گزارشِ صرفِ کنش نیست که فقط انرژی مصرف کرده باشد؛ بلکه یک چیزی هم می گیرند، یعنی یک ملکۀی پیدا می کند. یک اکتسابی می کند. آن کسی هم که گوش می کند، کارش صرفِ صرفِ انرژی نیست، بلکه از اینجا که بیرون می رود، با یک چیزهایی می رود، حالِ خوب یا بد؛ یعنی یک آثاری روی سلول های بدنش و روی روحش گذاشته شده و چیزهایی کسب کرده. انسان دائماً در حال کسب کردن است، یعنی در حال دادن سرمایه ای و گرفتن چیزی است. این حالتِ دائمِ انسان است. و بنابراین، قرآن نمی گوید:�إِنَّ الْإِنسانَ خاسِرٌ� ( یعنی انسان، زیان دیده است ) یا �یَخْسَرُ الْإِنسانُ� ( یعنی انسان در معرضِ زیان است ) ، بلکه می گوید:�إِنَّ الْإِنسانَ لَفی خُسْرٍ� — یعنی انسان در خسارت است، در یک حالتِ استمرارِ خسارت قرار دارد. یعنی انسان دائماً در حال داد و ستان است؛ ولی آنچه می دهد، بیشتر است از آنچه می گیرد. ) ) ( مطهری ، مرتضی ، آشنایی با قران جلد 14 : 163 - 162 )