نوکر

۱. در زبان اوستایی
در اوستایی، واژه ای با معنای �انجام دهنده ی کار� یا �خدمتکار� وجود داشته است. این واژه از ریشه ی فعل kar - به معنای �کردن� یا �عمل کردن� گرفته شده است. بنابراین کاربرد آن در اوستایی اشاره به فردی دارد که کاری را انجام می دهد یا خدمت می کند.
۲. در زبان پهلوی ( فارسی میانه )
در فارسی میانه یا پهلوی، واژه ی �نوکر� به صورت nūkar یا nuγkar وجود داشته است و معنای �خدمتکار� یا �کسی که خدمت می کند� را داشته است. این واژه از دو بخش تشکیل شده است:
nū / nu: در این ترکیب بیشتر نقش پیشوندی دارد و به معنای �انجام دهنده� یا �عامل� است.
kar: ریشه ای ایرانی با معنای �کردن� یا �عمل کردن�.
ترکیب این دو بخش در پهلوی به معنای �انجام دهنده ی کار� یا �خدمتکار� بوده است.
۳. در زبان فارسی نو
در فارسی نو، واژه ی �نوکر� معنای اصلی خود را حفظ کرده است و به معنای �خدمتکار� یا �کسی که کار دیگری را انجام می دهد� استفاده می شود. این انتقال معنا از اوستایی و پهلوی به فارسی نو نشان دهنده ی پیوستگی معنایی و تاریخی واژه است.
- - -
📚 منابع معتبر کتابی برای مطالعه بیشتر
1. نیکلسون، هیلاری. A Concise Pahlavi Dictionary, Oxford University Press, 1974.
2. Windfuhr, G. L. Iranian Languages, Routledge, 2009.
3. MacKenzie, D. N. A Concise Pahlavi Dictionary, London: Oxford University Press, 1961.
4. Gray, Louis H. Avestan Grammar, London: Oxford University Press, 1925.
5. Frye, R. N. The History of Ancient Iran, New York: C. H. Beck, 1984.
- - -

واژه نوکر از ریشه ی واژه ی نوکار فارسی هست خود این واژه از دو واژه ی نو و کار فارسی درست شده است