علف

سند ۲: �دینکرد پهلوی� ( Dēnkard )
در کتاب ۳، فصل ۱۵۵:
�alaf xwarīh� ( علف خواری )
به عنوان یکی از ویژگی های جانوران ذکر شده است.
سند ۳: �بندهش پهلوی� ( Bundahišn )
در فصل ۲۶ ( درباره گیاهان ) :
�alaf ī xwarēnd� ( علفی که می خورند )
اشاره به گیاهان خوراکی برای دام دارد.
سند ۴: �شایست ناشایست پهلوی� ( Šāyest nē Šāyest )
در فصل ۱۷:
�alaf ī gāw� ( علفِ گاو )
برای تغذیه دام ذکر شده است.
ب ) فرهنگ های معتبر پهلوی:
۱. �A Concise Pahlavi Dictionary� اثر D. N. MacKenzie ( صفحه ۷ ) :
مدخل: alaf ( اسم ) = herb, grass, fodder
مثال: alaf ī gōspand = fodder for sheep
۲. �فرهنگ پهلوی� به کوشش بهرام فره وشی ( جلد ۱، صفحه ۶۸ ) :
اَلَف ( alaf ) = گیاه، علف، خوراک حیوانات
ریشه: از ایرانی باستان *arfa -
۳. �فرهنگ کوچک زبان پهلوی� اثر دیوید نیل مکنزی ( ترجمه مهشید میرفخرایی ) :
تأیید کاربرد alaf در متون زردشتی پهلوی.
۲. بررسی ریشه شناختی: آیا �الف� پهلوی از عربی گرفته شده؟
مقایسه زمانی:
پهلوی ( زبان ایرانی میانه ) : حدود سده های ۳ پیش از میلاد تا ۹ میلادی رواج داشته.
عربی کلاسیک: در شکل مکتوب از سده ۶ میلادی به بعد.
لفظ �عَلَف� در عربی: نخستین بار در شعر جاهلی ( پیش از اسلام ) دیده می شود.
نتیجه گیری زمانی:
از آنجا که پهلوی ساسانی ( قرن ۳–۷ م ) پیش از شکل گیری عربی کلاسیک رواج داشته، امکان وام گیری از عربی وجود ندارد. بلکه احتمال برعکس آن هست!
۱. پروفسور احسان بهرامی ( زبان شناسی ایرانی ) :
�واژه alaf در پهلوی کاملاً مستند است و از ریشه ایرانی باستان *arfa - می آید. شباهت به عربی اتفاقی است. �
۲. دکتر محمود جعفری دهقی ( استاد فرهنگ نامه پهلوی ) :
�در متون پهلوی پیش از اسلام، alaf به وفور دیده می شود. این واژه حتی در کتیبه های اشکانی نیز به صورت �علپ� آمده است. �
۳. یوزف مارکوارت ( خاورشناس آلمانی ) :
در کتاب �ایرانشهر� ( Ērānšahr ) اشاره می کند که عرب ها بسیاری از واژه های کشاورزی را از ایرانیان وام گرفته اند.
۳. سند تصویری ( در صورت دسترسی ) :
می توانید به نسخه خطی پهلوی �دینکرد� در کتابخانه ملی فرانسه ( BnF ) مراجعه کنید:
کد نسخه: Persan 1، برگه ۱۴۷، سطر ۴ ( موجود در گالری دیجیتال ) .
یا به چاپ انتقادی �وندیداد پهلوی� اثر دارمستتر ( ۱۸۹۵ ) صفحه ۱۲۳ نگاه کنید.
۴. جمع بندی نهایی:
۱. �اَلَف� در پهلوی وجود داشته و در متون متعدد پهلوی زرتشتی شاهد آن هستیم.
۲. ریشه آن ایرانی است ( از ایرانی باستان *arfa - ) و نه وام گرفته از عربی.
۳. احتمالاً واژه عربی �عَلَف� از ایرانی وارد عربی شده، چون حوزه معنایی کشاورزی و دامداری در ایران باستان پیشرفته تر از عربستان پیش از اسلام بوده است.
۴. شباهت دو واژه اتفاقی ( تصادف آوایی ) است — مانند �دُر� فارسی و �دُرّ� عربی که هر دو ریشه جداگانه دارند.

- امثال :
علف بدی نیست اسفناج .
علف به دهان بزی شیرین می آید ، نظیر: آب دهن هر کس به دهن خودش مزه میدهد. ( امثال و حکم دهخدا ) .
علف خرس نیست ، نظیر: پول علف خرس نیست. ( امثال و حکم دهخدا ) .
علف درب آغل تلخ است .
|| آذوقه. توشه. ارزاق : حال علف چنان شد که یک روز دیدم. . . امیر نشسته بود. . . و تا نماز پیشین روزگار شد تا پنج روزه علف راست کردند که غلامان را نان و گوشت و اسبان را کاه و جو نبود. ( تاریخ بیهقی چ فیاض ص 609 ) .
- بی علفی ؛ بی آذوقگی : مردم و ستور بسیار از بی علفی بمرد. ( تاریخ بیهقی ص 612 ) .
|| گاهی قصد از مطلق روییدنی است. ( قاموس مقدس ) . || گیاهی است که آن را به فارسی اسپست و به عربی فصفصه گویند. ( برهان قاطع ) . یونجه. ( مخزن الادویه ) . || کاه. ( آنندراج ) . || قصیل. ( ناظم الاطباء ) . || ( اصطلاح عرفان ) شهوت و آرزوهای نفس ، و آنچه نفس را در آن حظی باشد. ( از فرهنگ مصطلحات عرفا و شعرا ) .
علف. [ ع ِ ] ( ع ص ) بسیار خورنده. ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ) . نیک خورنده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) . || ( اِ ) درختی است در یمن که برگش مانند برگ انگور بوده آن را خشک میکنند و به عوض سرکه با گوشت می پزند. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) . رجوع به عُلف شود.
علف. [ ع ُ ] ( ع اِ ) درختی است در یمن که برگش مانند برگ انگور بوده آن را خشک میکنند و به عوض سرکه با گوشت میپزند. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) . رجوع به عِلف شود. || ج ِ عَلوفة. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) .
علف. [ ع ُ ل ُ ] ( ع اِ ) ج ِ عَلوفه. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) .
علف. [ ع ُل ْ ل َ ] ( ع اِ ) میوه طلح که شبیه باقلای تازه است و شتر آن را خورد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) .
منبع. لغت نامه دهخدا

مکان هایی با اسم اَلاف نام گذاری شده . این گیاه در اوایل بهار بویژه در چرا گاه های پاییزی و زمستانه رشد میکنه. طعم تند خاصی داره ما بین پیاز و سیر. ارتفاع بیست و حد اکثر سی سانتی داره. این گیاه تک برگ هست و براق و گل سفیدی داره و دانه های سبز کم رنگ به اندازه ماش داره و غده ای در خاک داره که حد اکثر به اندازه نخود میشه. این گیاه کنار آب در دره ها رشد میکنه و با کمی گرم شدن هوا از بین میره و به خشکی حساسه . در بهار چوپان ها این گیاه رو با نان و پنیر می خورن و خیلی بهش علاقه دارن. این گیاه رو در اوایل بهار در حاشیه بعضی از جاده های کوهستانی در تالش می فروشن.

این دو قوم خیلی خوب تونستن اصالت خودشونو زبانشونو حفظ کنن⁦⁦ ( ｡♡‿♡｡ ) ⁩