ذلیل

"جمله کشاورزان و وکلا و بزرگان توانگر را و هر که را بازمی خواندند، بگرفتند و مالی عظیم از ایشان بستدند و عزیزانِ قوم ذلیل گشتند"
تاریخ بیهقی، مجلّد پنجم

منبع. عکس ریشه واژگان فارسی دکتر علی نورائی

ذلیل. [ ذَ ] ( ع ص ) خوار. ( دهار ) . مهین. زبون. حقیر. داخِر . مقابل عزیز، ارجمند، باارج. ج ، اَذِلَّة، ذِلال ، اَذِلاّء :
بی دل شود عزیز، که گردد ذلیل و خوار.
فرخی.
آلتونتاشیان همه ذلیل شدند و برافتادند. ( تاریخ بیهقی ص 706 ) .
... [مشاهده متن کامل]

خدمتگزار،

قفاخوار. [ ق َ خوا / خا ] ( نف مرکب ) آنکه همه کس او را قفا زند. ذلیل . خوار. زبون .

کوچک و بی ارزش و غیرقابل اعتنا

زبون. . . . خوار. . . . پست. . . .

دنی ، دون ، پست ، خوار

خوار

دنی