داغ و داختن و گداختن از ریشه داختن/تافتن هستند
برای آگاهی بیشتر به دو پیام پایین تر روید
همین
برای آگاهی بیشتر به دو پیام پایین تر روید
همین
البته بهتر است یکم اصلاح کنم
تبدیل ز به خ در فارسی فراوان است
آموختن و آموز ستیختن و ستیز آمیختن و آمیز گریختن و گریز و. . .
که خ آنها به غ می تواند تبدیل شود چرا که صداهایی نزدیک به هم هستند.
تبدیل ز به خ در فارسی فراوان است
آموختن و آموز ستیختن و ستیز آمیختن و آمیز گریختن و گریز و. . .
که خ آنها به غ می تواند تبدیل شود چرا که صداهایی نزدیک به هم هستند.
داغ برگرفته از تاف یا تپ در فارسی باستان است که در فارسی میانه به شکل تافتن و ویتافتن کاربرد داشته به معنی گرما.
تافتن به شکل تفتن، تفسیدن، تفت دادن، تفتن به فارسی نو به ویژه گویش های فارسی رسید.
... [مشاهده متن کامل]
و ویتافتن به شکل گداختن به فارسی نو آمده.
پس
داغ از داختن است و با گرفتن پیشوند وی یا گُ به شکل گداختن/گدازیدن به معنی ذوب کردن در میاید.
●تبدیل ز به غ در فارسی متداول است مانند
آمیز ( از آمیختن ) =>آمیغ/تیز=>تیغ/میزیدن یا میختن ( باراندن، به معنی ادرار کردن در استان فارس و کرمان رایج است. در ادبیاتم آمده ) میز=>میغ ( ابر در شعرها ) /ستیز=>ستیغ ( البته معنای این دو متفاوت است ولی ساختارشان یکی است ) /
●تبدیل خ به ف یا وارونش در فارسی رایج است مانند
خَرَهمند ( فارسی میانه ) =>فرهمند ( فارسی نو ) /خُراشَه ( فارسی قدیم ) =>فراشاه ( نام یک روستا در شهرستان تفت ) /درخشان=>درفشان/
●واژگانی که از پیشوند وی در فارسی باستان یا میانه برخوردار بودند غالبا این پیشوند را به گُ تبدیل کرده اند مانند
ویشتاسپ=>گشتاسپ/ویرَوِشن=>گِرَوِش یا گرایش/ویتافتن=>گداختن/ویزاریتن=>گزاردن یا گزاریدن/
البته که لزوما پیشوند نبود، کلا تبدیل و به گ یا برعکس تبدیل رایجی در زبان هاست.
مثلا وهرگ ( فارسی باستان/در تالشی و لری هنوز اینگونه تلفظ میشود ) =>گرگ ( فارسی نو ) که با wolf انگلیسی همریشه است.
پس
تاپ=>تاخ/تاز=>داخ ( داغ ) /داز
ویتافتن=>گداختن
تافتن به شکل تفتن، تفسیدن، تفت دادن، تفتن به فارسی نو به ویژه گویش های فارسی رسید.
... [مشاهده متن کامل]
و ویتافتن به شکل گداختن به فارسی نو آمده.
پس
داغ از داختن است و با گرفتن پیشوند وی یا گُ به شکل گداختن/گدازیدن به معنی ذوب کردن در میاید.
●تبدیل ز به غ در فارسی متداول است مانند
آمیز ( از آمیختن ) =>آمیغ/تیز=>تیغ/میزیدن یا میختن ( باراندن، به معنی ادرار کردن در استان فارس و کرمان رایج است. در ادبیاتم آمده ) میز=>میغ ( ابر در شعرها ) /ستیز=>ستیغ ( البته معنای این دو متفاوت است ولی ساختارشان یکی است ) /
●تبدیل خ به ف یا وارونش در فارسی رایج است مانند
خَرَهمند ( فارسی میانه ) =>فرهمند ( فارسی نو ) /خُراشَه ( فارسی قدیم ) =>فراشاه ( نام یک روستا در شهرستان تفت ) /درخشان=>درفشان/
●واژگانی که از پیشوند وی در فارسی باستان یا میانه برخوردار بودند غالبا این پیشوند را به گُ تبدیل کرده اند مانند
ویشتاسپ=>گشتاسپ/ویرَوِشن=>گِرَوِش یا گرایش/ویتافتن=>گداختن/ویزاریتن=>گزاردن یا گزاریدن/
البته که لزوما پیشوند نبود، کلا تبدیل و به گ یا برعکس تبدیل رایجی در زبان هاست.
مثلا وهرگ ( فارسی باستان/در تالشی و لری هنوز اینگونه تلفظ میشود ) =>گرگ ( فارسی نو ) که با wolf انگلیسی همریشه است.
پس
تاپ=>تاخ/تاز=>داخ ( داغ ) /داز
ویتافتن=>گداختن
کنایه از عصبانی شدن